کتاب درمانگری شناختی - رفتاری بیماری ها و ناتوانی های مزمن

کتاب درمانگری شناختی - رفتاری بیماری ها و ناتوانی های مزمن نوشتهٔ رنه ر. تایلور و ترجمهٔ مسعود جان بزرگی و مژگان آگاه هریس و ندا گلچین است و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب درمانگری شناختی - رفتاری بیماری ها و ناتوانی های مزمن

درمان‌های شناختی- رفتاری امروزه به مأمنی برای بیماری‌های مزمن تبدیل شده‌اند، حتی در برخی پژوهش‌ها که با هم‌بودی اختلال‌ها روبه‌رو هستیم، این درمان‌ها کارآمدی خود را به اثبات رسانده‌اند. هدف درمان شناختی- رفتاری برای بیماران مزمن افزایش کارکرد آنها در زندگی و تنظیم و بهبود خلق، به رغم وجود درد و کاهش استفاده از داروهایی است که در کنار داروهای اجباری خود برای کنترل درد استفاده می‌کنند.

کتاب درمانگری شناختی - رفتاری بیماری ها و ناتوانی های مزمن یکی از کاربردی‌ترین متون در این زمینه است که روان‌شناسان علاقه‌مند به این حوزه می‌توانند برای التیام درد دردمندان از آن استفاده کنند. ذکر مثال و راهنمایی دقیق گام به گام درمان از ویژگی‌های منحصر به فرد این کتاب است.

ترجمهٔ این کتاب را دکتر مسعود جان‌بزرگی، دانشیار روان‌شناسی بالینی پژوهشگاه، حوزه و دانشگاه و دکتر مژگان آگاه‌هریس، استادیار روان‌شناسی سلامت از دانشگاه پیام نور و ندا گلچین، کارشناس ارشد روان‌شناسی از دانشگاه پیام نور انجام داده‌اند.

خواندن کتاب درمانگری شناختی - رفتاری بیماری ها و ناتوانی های مزمن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به متخصصان حوزهٔ روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب درمانگری شناختی - رفتاری بیماری ها و ناتوانی های مزمن

«وقتی برای فردی تشخیص بیماری مزمن داده می‌شود یا دچار اختلال تازه‌ای می‌شود، به‌سرعت نگرانی‌ها و ترس‌های بسیار واقع‌نگرانه‌ای به ذهن متبادر می‌شود. این موارد شامل نگرانی در مورد درد جسمی (آیا می‌توانم این درد را تحمل کنم؟)، کیفیت کلی زندگی (آیا می‌توانم دوباره هر چیزی که دوست دارم را بخورم؟ این بیماری چه تأثیری روی زندگی جنسی‌ام خواهد گذاشت؟) و مرگ‌ومیر (آیا قرار است بمیرم؟)، دلواپسی‌هایی در مورد ادراک‌ها و عقاید سایرین (وقتی دیگران مرا با کلاه‌گیس ببینند، چه فکری در موردم خواهند کرد؟) و قابلیت ایجاد تمایل در دیگران (حالا چه کسی حاضر می‌شود با من ازدواج کند؟) می‌شود. ممکن است در مورد شرایط اقتصادی (چگونه تمام هزینه‌های درمانی را بپردازم) نگرانی‌هایی ایجاد شود و سؤالاتی در مورد چگونگی تأثیر بیماری بر فعالیت‌های روزمره، نقش‌ها و مسؤولیت‌های فرد (آیا می‌توانم شغلم را حفظ کنم؟ چگونه وظیفهٔ مادر (پدر) ی‌ام را انجام دهم؟) مطرح شود. فرد ممکن است در مورد چگونگی تأثیر این بیماری بر دوستان نزدیک، همسر یا اعضای خانوادهٔ خود کنجکاو شود و نگران این مسئله باشد که مراقبت از فرزندان یا سالمندان تحت سرپرستی‌اش به چه کسی محول خواهد شد؟

این موارد تنها تعداد اندکی از نگرانی‌های بالقوه‌ای هستند که فرد مبتلا به بیماری مزمن، ممکن است با آنها مواجه شود. درمانگری شناختی- رفتاری رویکردی است که به‌وسیلهٔ روان‌درمانگران و سایر متخصصان بازتوان‌بخشی و پزشکی برای مطرح کردن چنین نگرانی‌هایی می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد. این رویکرد می‌تواند ارتقای کیفیت زندگی و سازگاری در افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن را تسهیل کند.»