کتاب راهنمای عملی درمان مبتنی بر پذیرش و پا‌ی بندی

کتاب راهنمای عملی درمان مبتنی بر پذیرش و پا‌ی بندی نوشتهٔ استیون هیز و کریک استروسال و ترجمهٔ اکرم خمسه است و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب راهنمای عملی درمان مبتنی بر پذیرش و پا‌ی بندی

کتاب راهنمای عملی درمان مبتنی بر پذیرش و پا‌ی بندی کاربردی‌ترین راهنمای بالینی در درمان مبتنی بر پذیرش و پای‌بندی است که تاکنون منتشر شده است. این رویکرد درمانی برای طیف بسیار وسیعی از اختلال‌‌های روانی و مسائل و مشکلات بالینی بسیار مفید واقع می‌شود.

در این مدل درمانی از فرایند‌های پذیرش، ذهن‌‌آگاهی، پای‌بندی و تعهد و تغییر رفتار استفاده می‌شود تا انعطاف‌‌پذیری روان‌‌شناختی بیشتری پدید آید که مبتنی بر فرایندهای شش‌‌گانه اساسی، استعاره‌‌ها و تمرین‌‌های استعاره‌‌ای است.

ترجمهٔ این کتاب را دکتر اکرم خمسه، دکترای تخصصی از دانشگاه علامه و عضو هیئت‌علمی دانشگاه الزهرا انجام داده است.

خواندن کتاب راهنمای عملی درمان مبتنی بر پذیرش و پا‌ی بندی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به متخصصان و پژوهشگران رشتهٔ روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب راهنمای عملی درمان مبتنی بر پذیرش و پا‌ی بندی

«انسان، به منظور شکل بخشیدن به جهان خویش، سازمان دادن و معنا بخشیدن به آن، از زبان استفاده می‌کند. زبان، آرمان‌های بلند ما را می‌سازد و به استحکام و استواری ما، قدرت می‌بخشد، در محاسبات ما ظرافت و دقّت ایجاد می‌کند و تصویر هنری ما را از زیبایی پدید می‌آورد. زبان خاستگاه بسیاری از دست‌آوردهای انسانی است که در وهله اوّل جهت تشخیص یک مسئله و مهارت‌یابی برای حلّ مسئله، به‌طور طبیعی به آن متکی هستیم. زبان، نه تنها دست‌آوردهای انسان را میسّر می‌سازد، بلکه همچنین ما را جهت پیش‌بینی و توجّه به رویدادهای ترسناک آینده، توانمند می‌سازد و امکان مقایسه خودمان با انگاره‌های غیرواقع‌گرایانه و جستجوی خواسته‌های‌مان را فراهم می‌کند و یا روح و جان ما را به دلیل فناپذیری و محدودیت‌های خود زندگی، آزار می‌دهد. زبان، پایه و اساس گرایش استثنایی و چشمگیر بشر را به رنج کشیدن، در میان این همه وفور و برخورداری نشان می‌دهد.

تجربه درون‌سازی شده زبان، خود را نه تنها در اصوات یا نمادها، یا هر نوع پاسخ دیگری، نشان می‌دهد، بلکه به شکل تجربه فوری و بلافاصله نیز متجلّی می‌شود. این سیمایه یا ویژگی زبان، بخشی از سودمندی و کارآیی آن است و همچنین حاکی از این است که زبان و تفکر می‌تواند خطرناک نیز باشد. آرمان‌های بلند و تصوّری ما و نیز تصوّر هولناک آینده‌ای که در آن عزیزان ما حضور ندارند، ظاهرآ در چشم ذهن ما "وجود" دارد. با در نظر گرفتن و توجّه به جهان نمادین در رابطه با تجربه انسان، تصوّر نادرستی پدید آمده است که جهان عبارت است از تجربه انسانی.

از زمان پیدایش مذاهب گوناگون، این خطر ذاتی زبان، به ما تذکرّ داده شده است. داستان آدم و حوا، نمونه‌ای از این خطر است. از وقتی که انسان، میوه "درخت دانش" را خورد، ما "تفاوت میان خیر و شر را دانستیم"، یعنی، شروع به ارزیابی کردیم. میان برهنگی و پوشیدگی، تمیز قائل شدیم؛ و توانستیم که برهنگی را "بد" ارزیابی کنیم و "خجالت" را تجربه نماییم. ما می‌توانیم تجزیه و تحلیل‌های علّت و معلولی به‌عمل آوریم و "درست" یا "نادرست"، بودن انگاره‌های خود را تشخیص دهیم. آدم، در داستان انجیل، گناه خود را توجیه می‌کند: حوّا، در خوردن سیب مرا گمراه کرد. حوّا نیز عملکرد خود را چنین تبیین می‌کند: مار، به انجام این کار مرا وسوسه کرد. توانایی‌های کلامی چون نامیدن، تمیز دادن، ارزیابی کردن و علّت‌یابی مسائل و مشکلات، پایه و اساس استعداد تکامل‌یابنده و درخشان زبان انسان را تشکیل می‌دهد. بدون وجود این توانمندی‌های کلامی، پیشرفت انسان غیرممکن بود. به هر حال، این توانمندی‌ها دارای یک وجه منفی و ناشناخته نیز هستند، و وقتی که شما سیب را خوردید، دیگر نمی‌توانید معصومیت غیرکلامی از دست رفته را بازیابید.»