کتاب موسوعة الشیعة

کتاب موسوعة الشیعة نوشتهٔ رضا حیدری ابهری است. این کتاب را نشر جمال منتشر کرده است. این اثر درمورد شیعه‌شناسی و متناسب با مخاطب نوجوان است که به‌همراه ۱۰۰ تصویر در ۱۰۸ صفحه منتشر شده است. این کتاب به زبان عربی ارائه‌ شده است.

درباره کتاب موسوعة الشیعة

کتاب موسوعة الشیعة دربارهٔ موضوعاتی مانند قرآن و اهل‌بیت (ع)، تاریخ قرآن، حفظ و قرائت قرآن، قرآن و ادبیات ایران، درس‌های زندگی ساز‌قرآن و... تألیف شده است. پرسش‌های مطرح‌شده در این کتاب از پرسش‌های موردنیاز و علاقهٔ کودکان و نوجوانان است؛ حجم مطالب نیز طوری تنظیم شده است که از حوصلهٔ مخاطبش خارج نشود. این کتاب یک کار علمی صرف نیست، بلکه نوجوان با هویت تشیع آشنا می‌شود و تصاویری که در کتاب آماده این آشنایی را ملموس‌تر می‌کند. جغرافیای شیعه، کتب شیعه، نسبت قرآن و شیعه، مهدویت و تشیع، عزاداری در تشیع، مسیر تشیع در ایران و اختلافات و شبهات موجود در باور شیعه در این کتاب پاسخ داده شده است. کتاب موسوعة الشیعة در ۱۰ فصل به‌صورت پرسش‌وپاسخ تدوین شده است.

خواندن کتاب موسوعة الشیعة را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای ردهٔ سنی نوجوانان نوشته شده است.

درباره غلامرضا حیدری ابهری

غلامرضا حیدری ابهری در تاریخ ۱ فروردین ۱۳۴۸ در تهران متولد شده است. او نویسنده و محقق در حوزهٔ تعلیم و تربیت کودکان است. غلامرضا حیدری ابهری تحصیلات دورهٔ ابتدایی و راهنمایی را در تهران گذراند. او به‌خاطر علاقه به علوم دینی، تحصیلاتش را در دورهٔ دبیرستان را نصفه رها کرد و برای تحصیل علوم دینی به شهر قم رفت. غلامرضا حیدری ۳ سال نیز در مرکز فرهنگ و معارف قرآن به سؤالات کتبی دانش‌آموزان پاسخ می‌داد و ۳ سال با دارالحدیث همکاری می‌کرده است. غلامرضا حیدری ابهری، از سال ۱۳۸۶ در نمایشگاه قرآن حضور می‌یابد و به سؤالات دینی کودکان و نوجوانان پاسخ می‌دهد. او در سال ۱۳۸۹ برای کتاب «خدا و قصه‌هایش» در شانزدهمین دورهٔ جایزهٔ کتاب فصل زمستان و در سال ۱۳۹۰ برای کتاب «پیامبر و قصه‌هایش» در هفدهمین دورهٔ جایزهٔ کتاب فصل بهار برگزیده شده است.

بخشی از کتاب موسوعة الشیعة

«المَذْهَبُ الیَیفري يُیلَقُ على «الیَیْهَبِ الشيعي» اسْمُ یالمیذْهَبِ الجعفري»یأيضًا. وهذه التسمية مأخوذة من اسم الإمام جعفر الصادق الا. وَقَدْ بَکَلَ هذا الإمام ایعظيم الكثير مِیَ الجُهْدِ لإيصال المَنْهج الشيعي والعقائدِ.

الشیعیّة للنّاسِ، وَقامَ بِتَنْشِئَةِ جيلٍ مِنَ العُلَماءِ الَّذِينَ أخَذوا مِنهُ مُختَلَفَ العُلومِ الدينية والدنيوية، وهُمْ بِدَورِهِمْ قاموا بتعليم الآخرين ما وصَلَهُمْ مِنْ عِلمِهِ اللا ودؤنوا ذلك في كُتُبِهِمْ ونَشَروه في مختلف البلاد الإسلاميّة. وَلَوْلا جُهودُ.

الإمام الصادق لا لَمْ یُعْرَفِ المَذْهَبُ الشیعی بشکل صحیح ولَمْ یَکُنْ لَهُ هذا الکمُ مِنَ التابعینَ. فَبِسَبَبٍ جهودِ هذا الإمام فی نشر المَنْهَجِ الشیعی یُطلِقونَ علی هذا المذهب اسم «المذهب الجعفری» أیضًا.

هؤلاء یَيْسُوا شيعَةَ. فی أحد الأیام جاءَ رَجُلٌ شیعی إلی الإمام الصادق لها وحَدَّثَهُ عن فضائل وإیمان أهلِ بَلْدَتِهِ وَانْتِمَاءِ هِم للمَذْهَبِ الشیعی، فسأله الإمام الصادق: «هَلْ یُساعِدُ أَغنیاءهُمْ فُقَراءَهُمْ؟ هَلْ یَتَفَقَدُ أغنیاءهُم فُقَراءَهُم؟ هل یُغطی أغنیاءهُمْ من أموالهم وثروتِهِمْ الفُقَراءهم؟» فَقالَ الرجُلُ الشیعی: «قَلیل جدًّا. أهلُ بَلدَتي الأغنیاء قلیلًا ما یُساعِدون الفُقَراءَ.» فَقالَ الإمام الا: «إذن کیفَ لَهُمْ أَنْ یَدَّعوا أَنَّهُمْ شیعتنا وأتباعنا؟!»»