کتاب محمد (ص) پیامبر بت شکن

کتاب محمد (ص) پیامبر بت‌ شکن نوشتهٔ امام موسی صدر و ترجمهٔ مهدی فرخیان است و انتشارات امام موسی صدر آن را منتشر و روانهٔ بازار کرده است. این اثر از اولین کتاب از مجموعهٔ پرتو انتشارات امام موسی صدر است.

درباره کتاب محمد (ص) پیامبر بت شکن

تاریخ مطالعه و شناخت پیامبر اسلام تا ابد ادامه می‌یابد زیرا حقیقت وجودی حضرت محمد (ص) و جوهر نبوی ایشان از ازل تا ابد جریان دارد و به حقیقت متعال پیوند خورده است.

امام موسی صدر، از شمار محققان اندیشمند اسلام‌شناسی است که با آگاهی از نیازهای زمان، حاصل مطالعه و شناخت خود را در مناسبت‌های زمانی و مکانی گوناگون و به فراخور مخاطب بیان کرده است.

ازاین‌رو در مجموعهٔ سخنرانی‌ها، نوشته‌ها و مصاحبه‌های ایشان همواره به نکات تازه‌ای در امر شناخت پیامبر اسلام برمی‌خوریم.

این کتاب ترجمهٔ مقاله‌ای از ایشان است تحت عنوان محمد پیامبر بت‌شکن که به زبان عربی در دوهفته‌نامهٔ النهج در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۰ میلادی مطابق با ۲۳ شهریور ۱۳۳۹ هجری شمسی به چاپ رسیده است.

کتاب محمد (ص) پیامبر بت شکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به مطالعۀ بیشتر دربارۀ زندگی‌نامهٔ پیامبر اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

دربارهٔ موسی صدر

سیّد موسی صدر در سال ۱۳۰۷ در قم به دنیا آمد. پدر او سید صدرالدین صدر، جانشین شیخ عبدالکریم حائری مؤسس حوزۀ علمیۀ قم و از مراجع بزرگ زمان خود بود. او درس‌های ابتدایی را در دبستان حیات قم گذراند و پس از آن وارد دبیرستان سنایی شهر قم شد و هم‌زمان با دورهٔ دبیرستان، به تحصیل علوم اسلامی در حوزۀ علمیۀ قم مشغول شد. موسی صدر پس از اتمام سیکل اول و بخش مقدمات علوم حوزوی، در خرداد سال ۱۳۲۲ رسماً به حوزۀ علمیۀ قم وارد شد

سیّد موسی صدر روحانی عالم و مجتهد شیعه و مؤسس مجلس اعلای شیعیان لبنان بود. او از رهبران مذهبی و سیاسی لبنان نیز به‌شمار می‌رفت. صدر در میان برخی شیعیان به «امام موسی صدر» معروف است.

او در ۹ شهریور ۱۳۵۷، طی سفری رسمی به لیبی به دعوت معمر قذافی ربوده شد. درحالی‌که بسیاری گزارش‌ها حاکی از قتل او در همان زمان توسط قذافی است، برخی گزارش‌ها حاکی از اسارت او در زندان‌های لیبی می‌داد.

بخشی از کتاب محمد (ص) پیامبر بت شکن

«اگر قمر در برج عقرب بود آن را شوم می‌پنداشت و دست از حرکت و کار می‌کشید؛ می‌ترسید به شرّی از سوی خدا دچار شود، زیرا که در آن زمان مزاج خداوند، نعوذبالله، مضطرب و در معرض بحران‌های عصبی است. نیز بت‌هایی از عادت و سنت می‌پرستید. این سنت و عادت، سنگین‌ترین غل و زنجیرها بر آدمی و پراثرترین چیزها در جمود و واپس‌ماندگی او بودند. ذات او بزرگ‌ترینِ بت‌ها بود و چه بسا همچنان باشد. آن ذات را می‌پرستید و هیچ چیز را نمی‌دید مگر از دیدهٔ آن؛ حق آن بود که ذات او می‌گفت، هر چند باطل باشد و باطل همان بود که ذات او می‌گفت، اگر چه حق باشد.

انسان در فراز و فرودهای تاریخ چنین بود و بدین‌گونه اجتماعش شکل گرفت. در آن دوران‌ها انسان فضایلی هم داشت. یکی از فضایل انسان این بود که به تجاربش آگاه بود و از نتایج آنها سود می‌برد. رفته‌رفته بنا بر قوانین مسلم پیشرفت کرد؛ قوانینی که ما آنها را الهی می‌دانیم و دیگران مادی‌اش می‌خوانند. وقتی فلسفه به صورت قوام‌یافته و پخته ظهور یافت، فلاسفه ندای آزادی انسان را از زنجیرهایش سر دادند و مردم را به شکستن بت‌های گوناگونشان فرا خواندند. اما واپس‌گرایان و سوداگرانِ عقیده، انگِ الحاد و کفر بر آنان زدند و دعوتشان را با منزوی کردنشان ناکارآمد کردند.»