کتاب امام شهادت

شهادت امام کتاب دوازدهم از مجموعه پرتو‌ها است که احمد ناظم آن را ترجمه است.این اثر دربردارنده بخشی از سخنرانی‌های امام موسی صدر درباره عاشورا و امام حسین (ع) است.

درباره کتاب شهادت امام

شهادت امام دوازدهمین شماره از مجموعهٔ «پرتوها» است. متن این سخنرانی در هم‌اندیشی ادبیات بیروت ۱۹۷۴ میلادی ارائه شده است. ازجمله سخنرانان این هم‌اندیشی می‌توان از ادونیس، شیخ جعفر مهاجر، محمدعلی مکی، عبدالوهاب کاشی، ابراهیم فران، حسین کمیل و فردریک معتوق نام برد. این سخنرانی در هم‌اندیشی ادبی مدرسهٔ عالی ادبیات بیروت در سال ۱۹۷۴ ارائه شده است. ازجمله سخنرانان این هم‌اندیشی می‌توان از ادونیس و شیخ جعفر مهاجر و محمدعلی مکی و عبدالوهاب کاشی و ابراهیم فران و حسن کحیل و فردریک معتوق نام برد.

این سخنرانی در شمارهٔ پنجم مجلهٔ پژوهشی در باب عاشورا چاپ شده است.

در هر کتاب از این مجموعه به طبع یک مقاله یا گفتار یا مجموعه‌ای از چند مقاله و گفتار با وحدت موضوعی بسنده کرده‌ایم تا کتابی کم‌حجم، ساده و زیبا در اختیار علاقه‌مندان قرار دهیم. کوشیده‌ایم تا هر کتاب حاوی نگاه نو یا دستِ‌کم بیان تازه‌ای باشد و خواننده بتواند از طریق آن به جهان اندیشه و دغدغه‌های امام صدر راه بیابد.

شایان توجه است که پیش از این، مجموعهٔ پرتوها حاصل همکاری نشر شهر و مؤسسهٔ فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر بوده است، اما اکنون انتشارات مؤسسه به‌تنهایی اقدام به چاپ و نشر آن می‌کند.

خواندن کتاب شهادت امام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به تاریخ اسلام و مباحث اعتقادی اسلامی مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب شهادت امام

هر پیامبری و پس از او، امام و وصی و پس از او، نمایندگانش (جانشینانش) یعنی همان‌هایی که در حدیث آمده است: «هر فقیهی که خویشتن‌دار، پاسدار دین، نافرمان در برابر هوای نفس و فرمانبردار در برابر دستور مولای خود باشد، حجت من بر شماست و من حجت خدا بر آنان هستم» این رهبران، یعنی پیامبر و امام و نمایندهٔ امام، در پیشگاه خدا مسئول رفتار مردم و حرکت پیوستهٔ آنان به سوی کمال هستند، به هر قیمت و در هر شرایطی که باشد، حتی اگر نیازمند فداکاری، یعنی شهادت باشد. امام مسئول آن است که شهادت را تقدیم کند و در هنگام نیاز، برای شهید شدن پیش‌قدم شود تا حرکت انسان به سوی کمال، که به موانع و دشواری‌های کوچک یا بزرگی برخورد می‌کند، مصون بماند. از این روست که اندیشمندان شیعه و یا حداقل برخی از آنان مخالف‌اند که تشیع، مذهبی جدا از دیگر مذاهب دسته‌بندی شود، بلکه می‌گویند تشیع به معنای مسئولیت‌پذیری و عبارت است از ایدئولوژی رهبران و رفتار پیش‌گامانهٔ آنان که بر پایهٔ اجتهاد و جهاد استوار است. این ایدئولوژی عبارت است از بررسی صحیح مرحله‌ای که در آن به سر می‌بریم و تلاش تا پای شهادت در راه تبدیل آن به مرحله‌ای بهتر.

اینجاست که به نقطهٔ مشترکی عمیق بین امامت و شهادت می‌رسیم، زیرا امامت به معنای مسئولیت پاسداری از حرکت مردم است و طبیعی است که این مسئولیت گاه به درجهٔ شهادت نیاز دارد. بنابراین، شهادت جزئی از امامت است و بدین‌ترتیب، معنای حدیثی را که از ائمه به ما رسیده است، درمی‌یابیم: «هریک از ما یا شهید است یا مسموم» این حدیث ابعاد مبارزهٔ آنان را در راه مسئولیتی که بر دوش داشته‌اند، روشن می‌کند. اینجاست که به خط طولانی تاریخ تشیع می‌رسیم که عاشورا یک صفحهٔ درخشان از آن است؛ همان خط دشوار و همراه با مصیبتی که [امام حسین] با وجود اندک بودن یارانش، آن را مذهب مخالفت یا مبارزه (در چارچوب تعهد اسلامی به متونی که با اجتهاد، جدید می‌شود) قرار داد.