کتاب رانده شده

کتاب الکترونیکی «رانده شده» نوشتهٔ لوئیجی پیراندلو با ترجمهٔ آزاده آل محمد در نشر روشنگران و مطالعات زنان چاپ شده است. 

درباره کتاب رانده شده

رانده‌شده نخستین رمان لوئیجی پیراندلو است و در ۱۹۰۱ منتشر شد. در این داستان حوادث غیرمنتظرهٔ جدی و مهم یا عادی و پیش‌پاافتاده‌ای روایت می‌شود که در زندگی واقعی شخصیت افراد را تغییر می‌دهند و سرنوشت آن‌ها را تعیین می‌کنند. در داستان رانده‌شده زنی را می‌بینیم که بی‌گناه است اما همه او را از خود می‌رانند و در کمال حیرت وقتی سرانجام اشتباهی را که آن‌ها اتهامش را به او می‌زدند مرتکب می‌شود، او را در جمع خود می‌پذیرند.

کتاب رانده شده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به رمان و ادبیات ایتالیا پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب رانده شده

«از تأثیر آن در ذهن خوانندگان پُرحوصلهٔ روزنامه بی‌خبرم. البته این داستان صحنه‌های دراماتیک فراوانی دارد، گرچه درام اصلی در شخصیت‌های داستان جلوه می‌نماید. اما به قراین پراکنده و الزاماً اجمالی، جداً تردید دارم که خواننده توانسته باشد به اصیل‌ترین و نوترین مشخصهٔ این اثر توجه یافته باشد: یعنی به بخشی از داستان که با وسواس و دقت فراوان، ورای تشریح کاملاً عینی و حقیقی از شخصیت‌ها و حوادث، پنهان شده است. و آن به عبارت دیگر، برداشت طنزآمیز این اثر است.

شخصیت‌های داستان به خیال خود کردارشان جملگی اختیاری و از روی اراده است، پنداری سربه‌سر واهی، از آن‌که این‌جا هر اختیار و اراده‌ای رانده شده است. درواقع، قانونی نفرت‌بار، اسرارآمیز، تغییرناپذیر و بی‌رحم راهنمای آنان است و یا آنها را درپی خود می‌کشاند و این خود سبب می‌شود که، آری، زنی بی‌گناه و از همه جا رانده، رسوایی و عار و ننگ را به‌جان بخرد و سرانجام مرتکب همان خطایی می‌گردد که ابتدا، چنان ناحق و ناروا به او نسبت دادند و آنگاه جامعه بار دیگر وی را به درون خویش می‌پذیرد!

در این داستان، به حقیقت همهٔ حوادثِ ناگهانی، خواه جدی و مهم، خواه عادی و پیش پاافتاده، که در زندگی واقعی شخصیت افراد را تغییر می‌دهند، که بستر سرنوشت آنها را تعیین می‌کنند، که هستی‌شان را منحرف می‌کنند نمودارند. هیچ‌چیزی ساختگی و پیش‌ساخته نیست. طبیعت که به ظاهر بی‌نظم و بی‌قاعده و پُر از دوگانگی است، اغلب با آثار هنری ساده اندیشانه‌ای که بیانگر عوامل هماهنگ و یکدست زندگی می‌باشد، بیگانه است. در نفس‌الامر، مگر پایهٔ اعمالی که شخصی را برجسته و ممتاز می‌سازد، بر حوادثی سراسر پیش‌پاافتاده ریخته نشده است؟ مگر همین حوادث مبتذلِ متعارفی، همراه با ماهیّت مادی حیات با همهٔ پیچیدگی و گوناگونی‌اش - ساده‌انگاری مصنوعی و ایده‌آلی را به شدت نقض نمی‌کنند؟ مگر همان حوادث، افکار و احساساتی را برنمی‌انگیزند که در تضاد شخصیت‌ها و وقایع موزونی هستند که نویسندگان ساده‌اندیش می‌آفرینند؟ چه‌بسا، وقایعِ نابهنگام و غیرقابل پیش‌بینی هستند که آدمیان را در لحظه‌ای زودگذر در رفتاری پست یا بزرگوارانه. در شرافت یا فرومایگیِ شرم‌آور، غافلگیر می‌سازند. سپس آنان را برای همیشه در محراب مقدس و یا در معرض زهرخند و شکنجه قرار می‌دهند. انگار که زندگی آنان فقط در آن لحظه مستانهٔ گذرا خلاصه شده باشد.»