کتاب چطور مثل انیشتین فکر کنیم

کتاب چطور مثل انیشتین فکر کنیم نوشتهٔ دانیل اسمیت با ترجمهٔ سیامک دشتی در انتشارات ایران‌بان چاپ شده است.

درباره کتاب چطور مثل انیشتین فکر کنیم

انیشتین نه یک تجربه‌گرا، بلکه یک نظریه‌پرداز بود. واژه نابغه بیش از هر کس دیگری در جهان در مورد اینشتین به کار برده شده که صد البته شایسته اوست. این کتاب می‌خواهد تناقض‌های درونی شخصیت انیشتین را برملا سازد و به برخی از جنبه‌های کلیدی این شخصیت که در تمام دنیا مورد توجه قرار گرفته است نگاهی بیاندازد. چطور مثل انیشتین فکر کنیم یک کتاب راهنما در مورد مطالب علمی ارائه‌شده توسط انیشتین نیست. هدف این کتاب این است که نشان دهد او می خواست با تئوری‌هایش چه کار کند.

کتاب چطور مثل انیشتین فکر کنیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

ین کتاب به علاقه‌مندان به مطالعهٔ زندگی و اندیشه‌های اشخاص برجستهٔ علمی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب چطور مثل انیشتین فکر کنیم

«یک روز، وقتی آلبرت بیمار بود و در تختخوابش استراحت می‌کرد، پدرش یک قطب‌نما را به عنوان اسباب‌بازی به او هدیه داد. این‌که عقربه قطب‌نما بدون این‌که چیزی آن را تکان دهد، همیشه به سمت شمال می‌ایستاد، توجه انیشتین را جلب کرد. خود او لحظه‌ای که متوجه این پدیده شد را همیشه به خاطر می‌آورد. او از مشاهده این‌که عقربه قطب‌نما همیشه در یک‌جهت می‌ایستاد سردش شد و به خود لرزید (بعداً معلوم شد که این لحظه برای دانش بشر حیاتی بود، اما بدون شک نمی‌توانست لحظه‌ای خوشایند برای یک کودک بیمار باشد!). انیشتین در آن لحظه به‌وضوح مشاهده کرد که یک شیء چگونه می‌تواند تحت تأثیر نیرویی نامریی، حرکتی در یک جهت معین داشته باشد. از آن لحظه به بعد، تمام افکار انیشتین پیرامون نیروهای نامریی موجود در جهان هستی دور می‌زد.

در آن زمان همه می‌گفتند که آلبرت در مدرسه دانش‌آموز خوبی نبود که البته اظهارات دکتر دگنهارت در مورد او به این شایعات دامن می‌زد. اما آلبرت در واقع یک دانش‌آموز بسیار توانا بود، به‌خصوص در درس ریاضیات. کارهایی که او در زمینه ریاضیات انجام می‌داد، ازنظر آکادمیک بسیار فراتر از سن و سالش بود. وقتی‌که دوازده سال بیشتر نداشت، به گفته خودش «از این‌که متوجه شده بود می‌تواند بدون کوچک‌ترین دخالت دیگران به برخی واقعیت‌ها پی ببرد و در مورد آنها به تجزیه و تحلیل و استدلال بپردازد، به هیجان آمده بود.» آلبرت مانند پدرش استعداد خوبی در ریاضیات داشت، اما هیچ‌کس به استعدادهای او در علوم نظری دیگر بهایی نمی‌داد. وقتی در شانزده‌سالگی (یعنی دو سال زودتر از سن لازم برای ورود به دانشگاه) تلاش کرد وارد دانشگاه شود، نتیجهٔ آزمون‌هایی که از او گرفته شد نشان داد که درک خوبی از سایر مطالب درسی ازجمله گیاه‌شناسی، ادبیات و علوم سیاسی دارد.

آلبرت برای ورود به پلی تکنیک زوریخ، در یک کلاس ویژه در شهر سوییسی «آراو» شرکت کرد و در امتحانات نفر دوم شد. به این ترتیب باز هم ثابت کرد که دانش‌آموزی تواناست، اما واقعیت این بود که او نتوانسته بود رتبه اول را به دست آورد (هرچند همه او را بهتر از دانش‌آموزی که نفر اول بود، می‌شناختند). وقتی در سال ۱۹۰۰ از پلی تکنیک فارغ‌التحصیل شد نیز در سال پنجم دانشگاه از دانشجویان ممتاز و رده اول کلاس نبود.»