کتاب مغلطه

درد و رنج کسی باعث نمی‌شود که او در زمینه‌ای خاص صاحب‌نظر شود.

باور نکردن هیچ‌چیز درست به اندازه باور کردن همه‌چیز احمقانه است.

مردم زمانی مدعی ایمان می‌شوند که نمی‌توانند از عقایدشان دفاع کنند. هیچ‌کس نمی‌گوید من به سایز کفشم یا جنسیت مادرم یا وزن اتم‌های طلا ایمان دارم. زمانی که کسی می‌گوید به چیزی ایمان دارد خودتان می‌دانید قضیه از چه قرار است.

از سوی دیگر هیتلر عکس اینشتین است. اگر عقیده کسی را به هیتلر یا کلاً به نازی‌ها نسبت بدهید، باید با آن عقیده وداع کنید. جمله «هیتلر هم همین‌طور فکر می‌کرد!» فقط در صورتی می‌تواند ایده‌ای را با موفقیت رد کند که همه افکار هیتلر غلط بوده باشند، که روشن است این‌طور نبوده است. حتی بدترین‌ها هم اعتقادات درست بسیاری دارند.

ما در جامعه‌ای تغییرپذیر زندگی می‌کنیم. نیازی نیست خودتان را برای همیشه به نوعی طرز فکر خاص محدود کنید

آیا طرفدار عدالتید؟ شرط می‌بندم پاسختان مثبت است. آیا فکر می‌کنید عادلانه است دولت کسانی را که درآمد بیشتری دارند وادار کند بخشی از درآمدشان را به کسانی بدهند که درآمد کمتری دارند؟ فکر نمی‌کنم این‌طور باشد. بسیاری معتقدند توزیع مجدد درآمد لازمه جامعه‌ای عدالت‌گستر است، و برخی دیگر آن را دزدی محض می‌دانند.

بسیاری از افراد احساس می‌کنند عقایدشان کمی تا قسمتی مقدس است و دیگران باید با احتیاط و دقتکامل با آن‌ها برخورد کنند. آن‌ها وقتی با استدلال‌های مخالف روبه‌رو می‌شوند، لحظه‌ای درنگ نمی‌کنند و نمی‌اندیشند که شاید آن‌ها اشتباه کرده باشند. این‌گونه است که به تریج قبایشان برمی‌خورد.

سقط جنین در نظر آن‌ها جنایت است. به اعتقاد آن‌ها کشتن جنین از لحاظ اخلاقی هیچ تفاوتی با کشتن فردی بزرگسال ندارد.

اگر در طول بحثی احساس کردید که بیشتر متهم به بی‌عاطفگی می‌شوید تا برخطا بودن، بدانید که با یک متحجر محترم سر و کار دارید. در این صورت فقط فردی شرور و فریبکار می‌تواند دست او را رو کند.

بحث تلویحی کسی که این دو را با هم اشتباه گرفته است به شکل زیر درمی‌آید: ۱. اگر کسی استحقاق عقیده داشتن داشته باشد، پس می‌تواند با شواهد لازم از خودش دفاع کند (این دقیقا مفهوم حق عقیده داشتن است). ۲. من حق دارم هر عقیده‌ای داشته باشم. (همان‌طور که همه در یک جامعه دموکراتیک حق دارند!) ۳. از این رو شواهدی برای دفاع از عقیده من وجود دارد. این نمونه زیبایی است از مغلطه دوپهلوگویی: یعنی لغزیدن بین معانی متفاوت یک کلمه در بحثی که تنها در صورتی موجه است که این کلمه در تمام مدت به یک معنی استفاده شود