کتاب روان شناسی وجودی

کتاب روان شناسی وجودی نوشتهٔ رولو می با ترجمهٔ میرجواد سیدحسینی و فیروزه بکتاش در انتشارات ارجمند چاپ شده است. رولو می روان‌شناس آمریکایی بودکه جزو نظریه ‌پردازان اصلی در رویکرد انسان‌گرا و اگزیستانسیالیست به شخصیت محسوب می‌شود.

درباره کتاب روان شناسی وجودی

مِی ابتدا به تحصیل الهیات پرداخت و در آنجا با مکتب اگزیستانسیالسم آشنا شد. اما بعد به روان‌شناسی و روانکاوی روی آورد و با فروم و سالیوان آشنا شد و تحت تاثیر آنها قرار گرفت. وی اولین مدرک دکتری در روان‌شناسی بالینی در تاریخ دانشگاه کلمبیا را دریافت کرد. مِی در 38 سالگی به بیماری سل مبتلا شد، و جنگ او با این بیماری، به نقطه عطفی در زندگی وی تبدیل شد. و طی مبارزه لحظه ‌به ‌لحظه با این بیماری (در سالهایی که هنوز درمان موثری برای سل نبود) یک کشف شگفت‌انگیز کرد: اضطراب عمیق وی در لحظات بیماری نه با "لیبیدو"، که بیشتر با "نیستی و مرگ" ارتباط داشت. مِی از بیماری خود جان سالم به در برد، اما رویکرد روانکاوی به تحلیل شخصیت را کنار گذاشته و کتاب‌ها و مقاله‌های زیادی در تبیین رویکرد اگزیستانسیال به شخصیت به نگارش درآورد.

در رویکرد تحلیل وجودی، بیمارانی مورد درمان قرار می‌گیرند که در یافتن معنا و هدف خود در زندگی دچار مشکل هستند. در واقع این افراد در تداوم بخشیدن به هویت خود تمایز‌یافتگی به شدت آسیب دیده‌اند. از این نظر حفظ هویت خود و رهایی از سردرگمی در رویکرد وجودی واجد اهمیت بسیاری است. این رویکرد به ما کمک می‌کند تا بتوانیم در جهانی که هر لحظه درحال تغییر است به صورتی معنادار زندگی کرده و مشکلات خود را حل کنیم. با چنین دید و ساختاری است که کتاب حاضرتوسط رولومی گردآوری و ویرایش شده‌‌ است.

کتاب روان شناسی وجودی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به روان‌شناسان و روانکاوان و مشاوران پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب روان شناسی وجودی

تیلیخ، جیمز و دیویی را فیلسوف می‌نامد، اما آنها، البته، روان‌شناس هم هستند و احتمالاً از بزرگترین و با نفوذترین‌شان، و بنا به دلایل بسیار، از خاص‌ترین متفکران امریکایی ما. تلاقی این دو رشته، بعد دیگر رویکرد وجودی را نشان می‌دهد: این دو رشته با مقولات روان‌شناختی چون «تجربه»، «اضطراب» و مانند اینها سروکار دارند. همچنین، این دو رشته، با فهم این ابعاد از زندگی انسان در لایهٔ عمیق‌تری که تیلیخ آنها را واقعیت هستی‌شناختی می‌نامد نیز مرتبط‌اند. اندیشیدن به‌روان‌شناسی وجودی به‌مثابه احیای دوبارهٔ «روان‌شناسی فلسفی» قدیمی قرن نوزده، کار اشتباهی‌ست. رویکرد وجودی جنبش برگشت به‌صندلی راحتی خیال‌پردازی نیست، بلکه تلاشی‌ست برای فهم رفتار و تجربهٔ انسان بر حسب پیش‌فرض‌هایی که آنها را به‌وجود آورده است؛ پیش‌فرض‌هایی که مبنای علم و تصور ما را از انسان تشکیل می‌دهد. رویکرد وجودی تلاشی‌است برای فهم ماهیت انسانی که تجربه‌گر است و این تجربه‌ها برایش اتفاق می‌افتد.

آدرین ون‌کام، در مروری بر آثار روان‌شناس اروپایی، جی. لینس چاتن، توضیح می‌دهد که چطور تحقیق ویلیام جیمز برای ارایهٔ تصویر جدیدی از انسان، به‌عنوان مبنای گسترده‌تری برای روان‌شناسی، او را مستقیماً به‌کانون تکامل پدیدارشناسی هدایت کرده است. (پدیدارشناسی به‌عنوان اولین مرحله در تکامل روان‌شناسی وجودی، بعداً توضیح داده خواهد شد.) چکیدهٔ نوشتهٔ ون‌کام برای بحث ما بسیار مناسب است به‌همین دلیل، ما آن را به‌طور مشروح در اینجا می‌آوریم.

یکی از پدیدارشناسان برجستهٔ وجودی اروپایی یعنی جی. لینس چاتن، کتاب به‌سوی پدیدارشناسی را با عنوان فرعی «روان‌شناسی ویلیام جیمز» به‌نگارش درآورد. در صفحهٔ اول کتاب، قضیهٔ ویلیام جیمز از بخش سخنی با آموزگاران او چاپ شده است: «فریب‌کاری واقعی دقیقاً همان چیزی است که می‌گوید: عقل سلیم غربی ما هرگز باور نخواهد کرد که جهان پدیداری، چیزی بیش از یک شیادی ساده نباشد.» لینس‌چاتن در مقدمهٔ کتاب، خاطرات هوسرل را نقل می‌کند که در آن، پدر پدیدارشناسی اروپایی، نفوذ اندیشهٔ این امریکایی بزرگ، یعنی جیمز را بر اندیشهٔ خود، مورد تأیید قرار داده است.