کتاب درمانگاه فلسفه

کتاب الکترونیکی «درمانگاه فلسفه» نوشتهٔ لورنس دویلرز با ترجمهٔ سامان شهرکی در نشر خزه به چاپ رسیده است. با استفاده از این کتاب، نکات کوتاهی را برای کمک به مقابله با بسیاری از چالش های زندگی دریافت می کنید. این کتاب بیشتر حکمت خود را از فیلسوفان بزرگ گذشته مانند کانت، شوپنهاور، دکارت و دیگران گرفته است. لورنس دویلرز فارغ التحصیل از Ecole Normale Supérieure، همکار، پزشک و مدرس فلسفه، متخصص دکارت و فلسفه قرن هفدهم است. او رئیس دانشکده فلسفه ICP و نویسنده کتاب The Philosophy Cure به همراه چندین کتاب دیگر است که به زبان فرانسه منتشر شده است. هدف او از نوشتن کتاب درمانگاه فلسفه این است که نکات تفکری را ارائه دهد تا همهٔ مردم بتوانند درس‌هایی را که فیلسوفان بزرگ گذشته به ما آموخته‌اند در مورد دغدغه‌های روزمرهٔ خود به کار گیرند.

درباره کتاب درمانگاه فلسفه

برای قرن‌ها، فیلسوفان «مسئله‌های بزرگ» زندگی بشر را در نظر گرفته‌اند و همه چیز از اخلاق گرفته تا تعریف واقعیت را مورد بررسی قرار داده‌اند. ایده ها و بینش آنها قدرتمند و مبتکرانه است اما اغلب برای اکثر خوانندگان غیرقابل فهم و بسیار آکادمیک است. این کتاب نیز، حکمتِ حقیقی مشهورترین فلاسفه، از سقراط تا کانت و دکارت را دربرمی‌گیرد اما با بیانی بسیار ساده و کاربردی. دویلرز به طرز ماهرانه‌ای روشن می‌کند که فلسفه تنها روی کاغذ معنا نمی‌یابد، بلکه می‌تواند به طور عملی به داشتن یک زندگی خوب و پربار بیانجامد. «درمانگاه فلسفه» در هفت بخش کلی مفاهیم فلسفی را به روشنی بیان می‌کند و با خواندن آن متوجه می‌شوید که چرا به‌کارگیری فلسفه در عمل منجر به داشتن یک زندگی کامل‌تر خواهد شد. این کتاب قرار است ما را به درمانگاه فلسفه ببرد و کمک کند تا به جنگ نیروهای درونی‌مان پایان بدهیم.

کتاب درمانگاه فلسفه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

درمانگاه فلسفه کتابی خواندنی است برای آن دسته از علاقه‌مندان به فلسفه که تمایلی به خواندن متون تخصصی و سنگین فلسفه ندارند.

بخشی از کتاب درمانگاه فلسفه

بله، سقراط

ما مدام توسط هستی، زندگی روزمره و واقعیت سنجیده می‌شویم... ممکن است گاهی فکر کنیم که اگر همهٔ گفتنی‌ها گفته شده‌اند و تمام تصمیم‌ها اتخاذ شده‌اند، حیات می‌تواند بیشتر از هر چیزی غیر قابل سکونت به نظر برسد. آیا ساده‌تر این نیست که قبول کنیم برای رویارویی با چالش‌های زندگی به حد کافی مجهز نیستیم؟ با خود بگوییم واقعیت که همین‌جاست؛ در صورتمان گنگ نشسته و حرفی هم نمی‌زند. بدون آنکه توجهی کند، انگیزه‌ای را به ما اعطا می‌کند و انگیزه‌ای را می‌فرستد پی کارش. در چنین شرایطی که بی‌شک دامنگیر همهٔ ماست، فلسفه بیشتر از هر چیز دیگری کاربرد دارد؛ هست تا کمک کند رابطه‌مان با واقعیت را مثل پیچ و خم یک جادهٔ طولانی بشناسیم. نقشش صرفاً مداوای زخم‌های کهنه یا از بین بردن ترسِ ناشی از آینده نیست. فلسفه هست تا تمام رنج و چیزهای عذاب‌آور و دست و پاگیری را که باید از زندگی زدوده شوند، از بین ببرد. فلسفه در این عرصه می‌تواند مثل یک پزشک باشد.

شاید فکر کنیم که ساختن یک سبک فلسفی با کمک رساله‌ها انجام می‌شود. اما رساله‌های فرسوده و سنگین، غالباً فقط مکالمه‌ای هستند که طی آن دو نفر با دو نظر مخالف در برابر هم قرار می‌گیرند و در آخر یکی کم می‌آورد و مجبور می‌شود به نادانی خود اعتراف کند؛ سپس بگوید: «بله، سقراط. قطعاً، سقراط!» جالب اینکه فلسفه‌درمانی به نوعی از همین روش استفاده می‌کند. فوراً با کلمات خلع سلاحمان می‌کند. همان‌طور که برای سقراط کافی بود تا دهان باز کند و حرف بزند؛ آن‌وقت دیگران چیزی برای گفتن نداشتند. وقتی که فیلسوف حرف می‌زند، تازه می‌فهمیم که کلام ما چقدر خاموش، بیهوده و پوچ است. با خود فکر می‌کنیم عجب زبان جالبی است؛ قبلاً هرگز آن را نشنیده‌ام اما انگار ابداع شده تا از درد من حرف بزند. حال آنکه در این زبان هیچ داستان و قصهٔ جالبی تعریف نمی‌شود و خالی از توصیف‌های ادبی است. ولی مفاهیم فلسفی می‌توانند تنمان را بلرزانند و قدرتشان بسیار زیاد است. می‌توانند مثل معجزه‌ها شگفت‌انگیز باشند و به همان میزان درخور توجه قرار گیرند. مفاهیم فلسفی زبانمان را می‌بندند، چون سؤالی را می‌پرسند که هرگز نپرسیده‌ایم. در واقع این ما هستیم که تأیید می‌کنیم: «بله، سقراط!» نه اینکه طرف مباحثهٔ این رساله‌ها کم‌هوش و ذکاوت باشد؛ اما سخنرانی سقراط به حدی خارج از عادت است که فرد مقابل نمی‌تواند کلام مناسبی در پاسخ بیابد.