کتاب وقتی نفس هوا می‎شود

«وقتی نفس هوا می‎شود» زندگینامه پال کلانِثی(۲۰۱۵-۱۹۷۷)، رزیدنت جراحی مغز و اعصاب هندی-آمریکایی است که در آخرین سال دوره آموزشی‌اش متوجه می‌شود دچار سرطان ریه است. این کتاب شرح روزهای سخت بیماری و رویارویی وی با این بیماری دشوار به عنوان یک پزشک است. بیان احساسات تکان‌دهنده وی در این کتاب، توجه بسیاری را در جهان به این اثر و زندگی وی جلب کرد. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «کنار لوسی روی تخت بیمارستان دراز کشیده بودم. هر دویمان گریه می‎کردیم. تصاویر سی‌تی‌اسکن همچنان روی صفحه‎ی کامپیوتر نور می‎دادند. آن هویت پزشک‌بودن ـ هویت من ـ دیگر اهمیتی نداشت. با تهاجم سرطان به سیستم اعضای مختلف بدن، تشخیص واضح بود. در اتاق صدایی نمی‎آمد. لوسی به من گفت دوستم دارد. گفتم: «نمی‎خوام بمیرم.» به او گفتم بعد از من ازدواج کند. طاقت تنهایی‌اش را ندارم. به او گفتم باید فوراً وام بگیرم. با اعضای خانواده تماس‌گرفتیم. بعد از مدتی، ویکتوریا به اتاق سر زد و درباره‎ی اسکن و درمان‎های احتمالی آینده حرف زدیم. وقتی مقدمات برگشت به رزیدنسی را مطرح کرد، حرفش را قطع کردم. گفتم: «ویکتوریا، در جایگاه پزشک دیگه به این بیمارستان برنمی‎گردم، نمی‎دونی؟» به‌نظر می‎رسید یک فصل از کتاب زندگی‎ام تمام شده است؛ شاید کل کتاب داشت به پایان می‎رسید. به‌جای شخصیتی روحانی که یاری‌رساننده‎ی تحولی در زندگی باشد، خود را گوسفندی گم‌گشته و سرگردان دیدم. بیماریِ سخت زندگی را تغییر نمی‎داد، آن‎را ویران می‎کرد. خیلی حس لحظه‎ی تجلی و ظهور را نداشت ــ فوران نافذ نور، روشن‌کننده‎ی آن‌چه واقعاً مهم است ــ و بیش‎تر شبیه این بود که کسی راه پیش رویت را با بمب ویران کرده. حالا باید راهم را در اطراف آن بیابم.»