کتاب همسر دوست داشتنی من

کتاب همسر دوست‌ داشتنی من داستانی از سامانتا داونینگ است که با ترجمه زهرا ظریفکار می‌خوانید. یکی از داستان‌های پرفروش نیویورک تایمز (The New York Times) و یو.اس.ای تودی (USA Today) که جنایت پشت پرده زندگی یک زوج را نشان می‌دهد. 

درباره کتاب همسر دوست‌ داشتنی من

همسر دوست داشتنی من داستان زوجی است که در ظاهر در خوشبختی غرق شده‌اند. زندگی خوبی دارند. وضع مالیشان به آن‌ها اجازه می‌دهد تا هرچیزی که می‌خواهند به دست بیاورند اما مشکلی بینشان وجود دارد و آن این است که انگار زندگی مشترکشان به بن‌بست رسیده است. آن‌ها یکدیگر را درک نمی‌کنند. باهم حرف نمی‌زنند و هیچ رفتاری که نشان بدهد زوجی موفق هستند، از خودشان نشان نمی‌دهند. 

اگر شما در چنین شرایطی قرار بگیرید چه کار می‌کنید؟

آدم‌های عادی یا به سراغ مشاوره می‌روند و یا از هم جدا می‌شوند. اما این زوج، تصمیم دیگری برای خودشان گرفته‌اند. آن‌ها می‌خواهند با قتل، ارتباطشان را بهتر کنند! 

سامانتا داونینگ در این کتاب شما را به دنیایی می‌برد که طنز و جنایت را درهم آمیخته است و از بالا پایین‌های زندگی مشترک صحبت می‌کند. با خواندن داستان همسر دوست داشتنی من، نگاهتان به تمام زوج‌های میانسال اطرافتان عوض می‌شود و دیگر هرگز نمی‌توانید آن‌ها را به چشم یک زوج عادی ببینید!

سامانتا داونینگ برای نوشتن این رمان، نامزد جایزه ادگار برای اولین رمان شناخته شد. 

کتاب همسر دوست‌ داشتنی من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر دوست دارید از یک داستان جذاب و یک رمان پرهیجان و متفاوت لذت ببرید، به شما پیشنهاد می‌کنیم کتاب همسر دوست داشتنی من را بخوانید. 

بخشی از کتاب همسر دوست‌ داشتنی من

پترا نفر اول لیست ما بود اما ازآنجایی‌که از این لیست حذف شده است، سراغ نفر بعدی، زن جوانی به نام نائومی جورج می‌روم که هنوز با او صحبت نکرده‌ام و حضوری او را ندیده‌ام.

اوایل شب به‌سمت هتل لنکستر حرکت می‌کنم. نائومی در آنجا به‌عنوان منشی کار می‌کند. هتل لنکستر یکی از آن مکان‌های قدیمی‌ست که به‌خاطر گذشته و تاریخچۀ باشکوهش به‌جا مانده و توانسته همچنان باقی بماند. ساختمان هتل بزرگ و ازنظر دکور آن‌چنان مجلل است که از ساخته‌های دوران حال حاضر نمی‌تواند باشد. اگر قرار بود بی‌عیب‌و‌نقص در این‌زمان ساخته شود هزینه‌اش خیلی زیاد می‌شد و اگر هم قرار بود با کمی‌وکاستی ساخته شود، حتماً افتضاح از آب درمی‌آمد.

جلوی هتل در‌هایی شیشه‌ای دارد و در اطراف آنها تابلوهایی نصب شده است تا جلوه و ظاهر زیبایی به ورودی هتل دهند. نائومی پشت میز ایستاده و یونیفورم مخصوص هتل، کت‌ودامن آبی پوشیده که هر دو با نوارهای طلایی تزئین شده‌اند و زیر کتش بلوز سفیدی به تن کرده است. موهای مشکی بلندی دارد و کک‌ومک‌های روی بینی‌اش سنش را کمتر نشان می‌دهد. نائومی بیست‌وهفت سالش است اما به‌خاطر صورت جوان و معصومش، وقتی به بار می‌رود هنوز برای اجازۀ ورود باید مدرک نشان دهد تا ثابت کند به سن قانونی رسیده است اما آن‌قدر که ظاهرش نشان می‌دهد، پاک و بی‌گناه نیست.

اواخر شب، او را دیدم که با چند مرد مهمان در هتل با صمیمیت زیادی رفتار می‌کرد. همۀ آن مهمان‌ها تنها و بدون همراه و بزرگ‌تر از او هستند و ظاهر شیک و مرتبی دارند. نائومی همیشه بعد از اتمام شیفت کاری‌اش، هتل را ترک نمی‌کند. این کارش می‌تواند دو دلیل داشته باشد، اینکه می‌خواهد اضافه‌کاری کند و بیشتر سر کار باشد تا حقوق بیشتری عایدش شود یا می‌خواهد رابطه‌ای یک‌شبه با مردهایی که در هتل با آنها آشنا می‌شود داشته باشد.

چون از طریق شبکه‌های اجتماعی او را پیدا کرده‌ام، می‌دانم که غذای موردِعلاقه‌اش سوشی‌ست و گوشت قرمز نمی‌خورد. در دورۀ دبیرستان، والیبال بازی می‌کرده و دوست‌پسری به نام آدام داشته است اما حالا نائومی اسمش را کرتین (ابله) گذاشته است. آخرین دوست‌پسرش، جیسون، سه ماه پیش نقل مکان کرده بود و او از آن‌موقع تابه‌حال با کسی رابطه نداشته است. نائومی به فکر این است که حیوانی خانگی، شاید یک گربه بخرد تا کمی از تنهایی دربیاید اما هنوز اقدامی نکرده است. بیش از هزار دوست مجازی دارد، اما می‌توانم حدس بزنم نائومی دو دوست صمیمی شاید حداکثر سه دوست صمیمی داشته باشد.

من هنوز مطمئن نیستم نائومی همان کسی باشد که ما می‌خواهیم. باید درمورد او بیشتر بدانم.

ملیسنت دیگر از انتظار خسته شده است.

دیشب ملیسنت را در حمام دیدم، روبه‌روی آینه ایستاده بود و آرایشش را پاک می‌کرد. شلوار جین و تیشرتی پوشیده بود که روی آن نوشته شده، مادر دانش‌آموز ممتاز کلاس هفتم. منظور نوشته از دانش‌آموز ممتاز، جنا بود نه روری.

ملیسنت پرسید: «مشکلش چی بود؟» نام پترا را به زبان نمی‌آورد چون مجبور نیست این کار را بکند، خودم می‌دانم منظورش چه کسی‌ست.

«فقط می‌تونم بگم اونی نبود که می‌خواستیم.»

ملیسنت از آینه نگاهم نمی‌کرد. به صورتش لوسیون زد و بعد گفت: «این دومین نفریه که حذفش کردی.»

«این که دیگه باید خودش باشه. خودت هم خوب می‌دونی.»