کتاب کلام جدید با رویکرد اسلامی

کتاب کلام جدید با رویکرد اسلامی نوشته عبدالحسین خسروپناه است. کتاب کلام جدید با رویکرد اسلامی را انتشارات معارف برای علاقه‌مندان به علم کلام منتشر کرده سات.

درباره کتاب کلام جدید با رویکرد اسلامی

پرسش‌های بنیادین انسان درباره جهان هستی و چگونگی تفسیر آن، تاریخی به درازای اندیشه بشری دارد. پاسخگویی به این پرسش‌ها موجب ارضای حس کنجکاوی و جنبه عقلی انسان می‌شود. بدیهی است دین که پاسخگوی نیازهای همه ابعاد وجودی انسان است تفسیری خاص از خدا، انسان و جهان هستی ارائه کرده است. از این‌رو انسان گذشته و بشر امروز و فردا همگی نیازمند دین‌اند. انسان معاصر با چالش‌های فراوانی روبه‌روست که در پرتو دین پاسخ بدانها را خواهد یافت. شبهاتِ اعتقادی که برای انسان‌های عصر حاضر به‌وجود آمده‌است پاسخ‌های متناسب با زمان جدید را می‌طلبد. متکلمانِ ما از گذشته درصدد پاسخ به اشکالاتِ ناظر به دین برآمده‌اند. اما پاره‌ای از شبهاتِ جدید، پاسخ‌های متفاوت از جواب‌های گذشته می‌طلبد. 

از این جهت شاید بتوان گفت کلام، که متصدی پاسخ به شبهات اعتقادی دینی است، به دو بخش قابل تقسیم باشد: کلام قدیم و کلام جدید. رسالت و هدف و غایت هر دو یکی است؛ اما در موضوع‌شناسی و پاسخ به موضوع، روش‌ها و راه‌حل‌ها متفاوت‌اند. بنابراین با توجه به پیدایی مسائل جدید، علم کلام نیز باید پاسخگوی این مسائل باشد.

کتاب حاضر درصدد بیان تعریف جامعی از کلام جدید و مسائل آن می‌باشد. نویسنده محترم پس از بیان چیستی کلام جدید به چیستی دین و روش‌شناسی دین‌پژوهی می‌پردازد و در ادامه مهم‌ترین مباحث کلام جدید را نقد و بررسی می‌کنند. عقل و دین، معرفت‌شناسی دینی، قبض و بسط تئوریک شریعت، قرائت‌های مختلف از دین، پلورالیسم دینی و رویکردهای آن، دین و دنیا، کارکردهای دین، گفتمان ایمان دینی، تجربه دینی و عرفانی، زبان دین، علم و دین از مهم‌ترین مباحث مطرح شده در این کتاب‌اند. 

خواندن کتاب کلام جدید با رویکرد اسلامی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به علم کلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کلام جدید با رویکرد اسلامی

دین‌پژوهی، گستره‌ای از رشته‌های مختلفی است که با روش‌های گوناگون به تحقیق و بررسی ابعاد مختلف دین می‌پردازد. با توجه به اینکه ادیان آسمانی، به‌ویژه دین اسلام، مشتمل بر ابعاد عقیدتی، فقهی و حقوقی، فردی، اجتماعی، تربیتی و سیاسی هستند، دانش‌های دین‌پژوهی به‌گونه‌های متنوعی دسته‌بندی می‌شوند و این موضوع، اهمیت بحث را نمایان‌تر می‌سازد. با توجه به گزاره‌های توصیفی و توصیه‌ای، گستره دین‌پژوهی به دو گروه تقسیم می‌شود:

الف) دانش‌هایی که درباره ارزش‌های دینی بحث می‌کنند؛ مانند اخلاق و فقه؛

ب) دانش‌هایی که درباره حقایق توصیفی دین سخن می‌گویند؛ مانند کلام؛ این گروه نیز به‌اعتبار حقانیت، به دو دسته تقسیم می‌شود:

۱. گستره‌ای که به حقانیت و صدق و کذب ادیان کاری ندارد؛ این گستره دارای دو شاخه است:

یک. قلمروی که با رویکرد ویژه‌ای، به ساحت معینی از ادیان نظر دارد؛ مانند جامعه‌شناسی دین، روان‌شناسی دین، مردم‌شناسی دین، اسطوره‌شناسی دین و ادبیات و هنر دینی.

دو. قلمروی که از دید خاصی، به ساحتی از ادیان نمی‌پردازد و دامنه آن، تمام دین را فرامی‌گیرد؛ تحقیق در این شاخه با سه روش تاریخی، پدیدارشناختی و معرفت‌شناختی صورت می‌گیرد. روش تاریخی، منشأ پیدایش تاریخ و مطالعه تطبیقی ادیان، روش پدیدارشناختی، منشأ پیدایش پدیدارشناسی دین و روش معرفت‌شناختی، منشأ معرفت‌شناسی دینی است که با روش معرفت‌شناسی درجهٔ دوم، از احکام و عوارض معارف دینی، مانند تأثیر و تأثر معارف برون‌دینی بر معارف دینی سخن می‌گوید.