کتاب مسائل جدید کلامی و فلسفه دین (جلد اول)

کتاب الکترونیکی «مسائل جدید کلامی و فلسفه دین (جلد اول)» نوشتهٔ عبدالحسین خسروپناه در مرکز بین‌المللی ترجمه و نشر المصطفی چاپ شده است.

درباره کتاب مسائل جدید کلامی و فلسفه دین (جلد اول)

کلام قدیم و جدید در اساس و هدف مشترک‌اند، مسائل اصلی کلام قدیم در کلام جدید با روش ویژه کلام جدید، تحلیل و بررسی و اثبات شده و به شیوهٔ همان دانش از آن‌ها دفاع می‌شود. محوری‌ترین مباحث مشترک میان این دو علم، «شناخت مبدأ» و «شناخت معاد» است. در مراحل ابتدایی ورود و آشنایی با «کلام جدید»، باید از مسائل اساسی کلامی آغاز کرد مجموعهٔ حاضر، پس از تبیین چیستی دانش کلام جدید و معرّفی مبحث کلانِ دین‌پژوهی و رشته‌های همگون و مرتبط با آن و شاخه‌های متفرّع بر آن - که نگرشی فرا متنی و درجه دوم به «علم کلام» است - مباحث اولیه و اساسی کلام جدید را که در کلام قدیم، نخستین مسائل و تشکیل‌دهنده سازمان اصلی اعتقادی هستند، مطرح کرده است.

فهرست مطالب کتاب به این ترتیب است:

۱. کلیات و مبادی

۲. دین‌پژوهی و رشته‌های آن

۳. تصور خدا

۴. انواع براهین اثبات وجود خدا (1)

۵. انواع براهین اثبات وجود خدا (۲)

۶. مسئله شرّ

۷. مسئله شرّ و عدل الهی

۸. چيستي دين

۹. تعاریف دين

۱۰. تجربه دینی

۱۱. ماهیت و سرشت تجربه دینی

۱۲. معجزه

۱۳. اثبات‌پذیری معجزه

۱۴. دلایل جاودانگی

۱۵. اهمیت مسئله جاودانگی

۱۶. معاد جسمانی

کتاب مسائل جدید کلامی و فلسفه دین (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به فلسفهٔ دین پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب مسائل جدید کلامی و فلسفه دین (جلد اول)

«فلسفه دین

«فلسفه» رشته ای است که اعتقادات را به دقت مورد بررسی قرار می‌دهد و لذا می‌توان به حق از آن متوقّع بود که در مطالعه اعتقادات دینی، ما را یاری دهد. تحقیق دراین باره که آیا فلان اعتقادات معنادار، منسجم و معقول هستند یا نه، کاری کاملاً فلسفی است. رشته ای که بُعد عقلی دین را بررسی می‌کند، تحت عنوان «فلسفه دین» شناخته می‌شود. فلسفه دین کوششی است برای تحلیل و بررسی انتقادی اعتقادات دینی.

اما در باب ماهيیت فلسفه دین، در میان متفکرانِ حوزه دین پژوهی، تفاوت نظر وجود دارد. «دراین که آیا فلسفه دین، یک بحث فارغ البالانه است یا خیر، اختلاف وجود دارد: برخی برآنند که فیلسوفِ دین، لزومی ندارد که فرد معتقدی باشد، بلکه ممکن است قائل به وجود خدا باشد و یا منکر خدا باشد و یا "لاادری" باشد، اما عده ای دیگر معتقدند، فیلسوفی که می‌خواهد درباره دین سخن بگوید، باید خود، فردی دینی و مذهبی باشد; چرا که هیچ گونه تأمّل و تفکر عقلانی، شخص را قادر به فهم دین نمی‌سازد; مگر آن که شخص، تجربه شخصی معيینی از دین داشته باشد، چون به اعتقاد این گروه، فلسفه دین باید بر اساس تجربه دینی پرداخته شود».

«فلسفه دین، به معنای تفکر فلسفی در زمینه دین است. حال اگر آن را دفاع عقلانی و فلسفی از اعتقادات دینی معرّفی کنیم، در آن صورت، ادامه دهنده نقش و کارکرد الهيیات طبیعی (عقلی) که متمایز از الهيیات وحیانی بوده، شناخته می‌گردد و غایت آن، اثبات وجود خدا، از طریق براهین عقلی می‌باشد، ولی امروزه فلسفه دین، تنها بر تفکر فلسفی و عقلانی درباره دین اطلاق می‌شود و نمی‌توان آن را وسیله ای برای آموزش دین تلقی کرد. در این صورت، حتی لاادریون و ملحدان نیز می‌توانند هم چون افراد متديین به تفکر فلسفی در زمینه دین بپردازند. ازاین رو فلسفه دین، شعبه ای از فلسفه است که مفاهیم و نظام‌های اعتقادی دینی و نیز پدیدارهای اصلی تجربه دینی و مراسم عبادی و اندیشه ای را که این نظام‌های عقیدتی بر آن مبتنی هستند، مورد مطالعه قرار می‌دهد».

بنابر آن چه گذشت، می‌توان فلسفه دین را این گونه تعریف نمود: «فلسفه دین، همان دین پژوهی فلسفی، یعنی تفکر فلسفی در باب دین است». »