دانلود و خرید کتاب صوتی هنر مردن

کتاب صوتی هنر مردن نوشته‌ی پل موران با ترجمه‌ی اصغر نوری و گویندگی تایماز رضوانی شنونده را به دنیای تأمل‌برانگیز مرگ و خودکشی در ادبیات می‌برد. این کتاب صوتی شامل دو جستار است که موران در قالب سخنرانی ایراد کرده و در آن‌ها از نسبت انسان با مرگ، از عهد باستان تا رمانتیسم و روزگار مدرن سخن گفته است. ناشر چاپی اثر نشر مرکز است و نوین کتاب گویا آن را با گویندگی تایماز رضوانی منتشر کرده است. هنر مردن بیش از آن‌که بحثی فلسفی خشک باشد، سفری است در میان روایت‌ها، چهره‌ها و جمله‌های آخر آدم‌ها در لحظه‌ی مرگ.

درباره کتاب هنر مردن

کتاب هنر مردن اثری از پل موران است که در قالب دو جستار بلند، به رابطه‌ی انسان با مرگ و خودکشی می‌پردازد. در این کتاب صوتی مترجم در یادداشتی مفصل ابتدا جایگاه موران در ادبیات فرانسه، فرازونشیب‌ زندگی فکری و سیاسی او و نسبت آثارش با مرگ و زندگی را توضیح داده است. شنونده در همان آغاز با چهره‌ای دوگانه روبه‌رو می‌شود: نویسنده‌ای راست‌گرا و نژادپرست که در عین حال نثرش سرشار از دقت، تصویر و حساسیت نسبت به جزئیات است. کتاب هنر مردن در بخش نخست با جستار هنر مردن آغاز می‌شود؛ متنی که از جمله‌ای از مونتنی درباره‌ی مرگ الهام گرفته و از آن‌جا به سراغ تفاوت نگاه انسان باستان، مسیحیت قرون وسطی و انسان مدرن به مرگ می‌رود. موران با مثال‌هایی از سقراط، امپراتوران رومی، فیلسوفان، نویسندگان و حتی آخرین جمله‌های مشهور سیاست‌مداران و هنرمندان، نشان داده است چگونه «هنر مردن» در جهان باستان نوعی آرامش، طنز و فروتنی در برابر مرگ بوده و در دوران بعدی جای خود را به ترس، نمایش‌گری و احساس گناه داده است. در بخش دوم کتاب هنر مردن جستار خودکشی در ادبیات قرار دارد که به‌نوعی ادامه‌ی بحث مرگ است اما این‌بار با تمرکز بر «خودکشی رمانتیک». موران از رمانتیسم اروپایی، ورتر گوته، رنه شاتوبریان، داستایفسکی، بارس، سوررئالیست‌ها و نویسندگان پس از جنگ مثال آورده و نشان داده است چگونه ادبیات می‌تواند هم بازتاب‌دهنده‌ی موج خودکشی باشد و هم خود به آن دامن بزند. یادداشت مترجم نیز با توضیح زمینه‌ی تاریخی این سخنرانی‌ها و اشاره به پیوندشان با تجربه‌ی امروز، شنونده را برای ورود به این جهان پررمزوراز آماده کرده است.

خلاصه کتاب هنر مردن

کتاب صوتی هنر مردن دو محور اصلی دارد: «چگونه مردن» و «چرا خود را کشتن». در جستار اول، موران با تکیه‌بر مونتنی، سنکا، سقراط، امپراتوران رومی، مسیحیت و سنت فرانسوی، سیر تاریخی نگاه انسان به مرگ را دنبال کرده است. او از «مرگ بی‌لفاظی» و وقار حیوانات و انسان‌های باستان در برابر مرگ می‌گوید و آن را با مرگ‌های نمایشی، ترس‌آلود و پر از کلمات کلیشه‌ای در دوران جدید مقایسه می‌کند. در جستار دوم، بحث به «خودکشی رمانتیک» کشیده می‌شود؛ خودکشی‌ای که نه از سر فقر و بیماری، بلکه به‌خاطر ایده‌ها، احساسات و بحران معنا رخ می‌دهد. موران از ورتر، رنه، اُبرمان، داستایفسکی و کیریلوف، تا بارس، سوررئالیست‌ها و خودکشی‌های هنرمندان و روشنفکران قرن بیستم را مرور کرده است تا نشان دهد چگونه ادبیات و زندگی در مسئله‌ی خودکشی بر هم اثر می‌گذارند و گاهی یکدیگر را به خطر می‌اندازند.

چرا باید کتاب هنر مردن را بشنویم؟

این کتاب صوتی فرصتی است برای روبه‌روشدن غیرمستقیم با ترس از مرگ و خودکشی، از خلال روایت‌ها و مثال‌های ادبی. شنونده در هنر مردن با تاریخچه‌ی نگاه انسان به مرگ، از یونان باستان تا رمانتیسم و دوران پس از جنگ، آشنا می‌شود و می‌تواند نسبت خود را با این موضوع‌ها بازاندیشی کند، بی‌آن‌که کتاب به نسخه‌پیچی یا موعظه تبدیل شود.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به فلسفه‌ی مرگ، تاریخ اندیشه، ادبیات اروپایی و رمانتیسم علاقه‌مند هستند یا درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی معنای زندگی، خودکشی و نسبت ادبیات و زندگی‌اند. دانشجویان ادبیات، فلسفه و مطالعات فرهنگی نیز می‌توانند از آن کتاب بهره ببرند.

بخشی از کتاب هنر مردن

«"چیزی نیست که به طیب خاطر با من از مرگ انسان‌ها بگوید: این‌که [در لحظهٔ مرگ] چه می‌گویند و چه حالت و قیافه‌ای دارند... اگر کتاب‌نویس بودم، دفتری بزرگ می‌نوشتم راجع به مرگ‌های مختلف." این جملهٔ مونتِنی امروز دیگر معنا ندارد. مرگی که سِری‌کاری می‌کند، آن‌گونه که در جنگ، و یا تک‌کاری، در حال حاضر، روی دست ابتذال زندگی بلند شده است: احتضارهای مشهوری را ببینید که به‌تفصیل در روزنامه‌ها نقل شده‌اند: کلِمانسو، فوش، لنین، کِرزِن. انسان‌های بزرگ ما تقریباً همگی به‌روشی یکسان می‌میرند، همراه با کلماتی آن‌قدر مشابه که انگار از تاریخ‌نگاران پرهیزگارشان به امانت گرفته‌اند. "چقدر بدبخت هستیم آن هنگام که مردن را بلد نیستیم"، این را سِنِک می‌گوید. اما کدام‌یک از ما مردن را بلد است؟ کدام‌یک از ما وقت کرده به رحلت آینده‌اش بیندیشد و خود را مهیا کند برای آن مرخصی ناگزیر که به زندگان تحمیل می‌شود؟ هملت می‌گوید، چه کسی بلد است "خود را خلاص کند؟" مرگی که می‌کوشیم هرگز به آن نیندیشیم ما را مبهوت و مضحک یا نعره‌زنان از ترس می‌یابد؛ اگر به یاد آوریم که آن لحظه لحظه‌ای رسمی است و باید با گفتن حرفی گرامی‌اش بداریم، جز حرف‌های کلیشه‌ای نمی‌یابیم، زیرا که قرار نبوده ما نویسندهٔ جملات حاشیهٔ تابوت شویم... باهوش‌ترین‌ها شانه بالا می‌اندازند. شاید امروز همه بتوانند با کشیش گاساندی همراه شوند و با اندوه بگویند: "من زاده شدم بی‌آن‌که بدانم چرا. زیستم بی‌آن‌که بدانم چطور. می‌میرم بی‌آن‌که بدانم چرا و چطور."»