کتاب تنها علاج

کتاب تنها علاج نوشتهٔ سیدعلی اصغر علوی است که در انتشارات سدید منتشر شده است. 

درباره کتاب تنها علاج

نویسنده در این کتاب قصد دارد بگوید تنها راه، حسین است، با امام حسین (ع) به همه‌جا می‌توان رسید.

نویسنده در کتاب تنها علاج قصد دارد به مسلمان امروز یادآوری کند عاشورا را باید به‌عنوان «تنها راه» برای نجات بشر دانست و نه راهی از میان راه‌های دیگر. باید فهمید که تنها راه، حسین (ع) است. امام حسین را صرفاً به‌عنوان «یک راه» دانستن، شناختی نیست که به ظهور منجر شود؛ او تنها راهی است که در آخرالزمان می‌توان یافت. این درک بزرگ را اصحاب امام حسین در سال ۶۱ هجری تجربه کرده بودند. برای همین وقتی امام، رخصتِ رفتن به آن‌ها داد اما بی‌تابانه به‌پای حسین افتادند، زیرا راهی و جایی دیگر جز او نمی‌شناختند. راز عظمت شهدای کربلا را در فهم این مطلب دقیق و عمیق باید دانست.

تنها با امام حسین (ع) می‌توان فتح‌الفتوح عالم را به دست گرفت؛ آن‌چنان‌که حتی امام عصر هم به این ابزار نیرومندِ عاشورا برای ظهورش محتاج است.

این کتاب مجموعه‌ای منظومه‌وار از «نگاهی دوباره» و «فهمی دیگرگونه» از کربلا است. باور نویسنده بر آن است که برای عبور از وادی «سبک زندگی دینی» و وصول به قله رفیع «تمدن نوین اسلامی» آموزه‌های عاشورا و درس‌های کربلا منبعی سرشارند و اگر دستگاه فکری جامعه، مبتنی بر نظام فکری عاشورایی امام حسین و اصحابش بشود، نوید عصر ظهور است.

خواندن کتاب تنها علاج را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به زندگی حسینی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب تنها علاج

«پیامی برای فطرت‌هایِ خواهان مهربانی و شکوه!

توصیه همیشه‌ی اساتید در جریان مطالعات و تحقیقات عاشورایی، عنایت به ظرفیت فرا دینی امام حسین برای معرفی و گفتمان‌سازی بوده است و به پیشنهاد یکی از اساتید: «نسخه‌ای از مباحث، متناسب برای دانشگاهی مثل هاروارد را هم در گوشه ذهن داشته باشید... » دغدغه همیشه محقق بوده است.

به راستی، اگر بنا باشد برای یک گروه مسیحی یا اصلا غیر مسلمان، از عاشورا و نهضت حسینی بگویید کدام صحنه را بازگو خواهید کرد؟ از چه ادبیاتی استفاده خواهید کرد؟ مورد کاوی؟ تراژدی؟ درام؟ فاجعه تاریخی؟ اتفاق؟ جغرافیا؟

اصلا در دانشگاه هاروارد از امام حسین (ع) چه می‌شود (و باید) گفت؟ برای تقریری فراگیر از عاشورا از چه گفتمانی باید (و یا نباید) استفاده کرد؟

پیامی با نگاهی فرا دینی و با توجه به الگوی قلب و اندیشه‌ای که تنها از حضرت حسین، نامی بیش نشنیده، تقدیم نگاهتان: ۱۰

می‌خواهم درباره شخصیتی صحبت کنم که با نداشته‌هایش، همه‌ی داشته‌های ما را سیراب کرده و می‌کند.

کسی که با هیچ، همه چیز ساخت و حتی با عطش خود، کام تشنه‌ی دانایی ما را سیراب کرد. کسی که هزار سال پیش به فکر امروز ما بود و حتی زمانی که ما به یاد امروز خود نبوده و نیستیم، غم فردای ما را نیز داشت.

امروز می‌خواهم با شما درباره بزرگ‌مردی صحبت کنم که حاضر شد به پای این اندیشه متعالی، هر نوع سختی و محنتی را به جان بخرد و از بذل جان و مال و آبرویش هم دریغ نکند. کسی که برای دریافت پیامش، ضرورتی به عنوان دین و باورهای آیینی مثل اسلام هم مطرح نیست، آنچنان که خود او در واپسین لحظاتش این مطلب را گوشزد می‌کند، اگر دین ندارید هم می‌توانید مخاطب این پیام باشید، آزادمردان جهان با کلام او آشنایند. این مطلب را از یکی مثل گاندی هندی باید پرسید که دستگاه فکری‌اش را با حسین‌بن‌علی پایه‌ریزی می‌کند و کشورش را از دست استعمار دشمن نجات می‌دهد.

درس‌های زندگانی بلند او، فرا زمانی و فرا مکانی است. به این خاطر است که صبغه تاریخی و جغرافیایی کربلا، نه تنها غبار کهنگی و قومیت به خود نمی‌گیرد که آزاد از هر نوع قید زمان و مکان نیز گردیده است. همه می‌توانند مهمان این سفره باشند، دعوت او منحصر در یک قوم یا مکتب خاص نیست. در مدرسه‌ی او همه نوع شاگردی را می‌توان مشاهده کرد، از کودک یک‌روزه تا پیرمرد کهنسال نود ساله، از زن تا مرد، از حجاز و عراق تا ایران و حتی افریقا، از مسلمان تا تازه‌دامادی مسیحی همه ریزه خوار این سفره هستند.»