کتاب تعامل حوزه علمیه با رشته های علوم انسانی

کتاب تعامل حوزه علمیه با رشته های علوم انسانی نوشته عبدالمجید مبلغی است. کتاب تعامل حوزه علمیه با رشته های علوم انسانی را انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی برای تمام علاقه‌مندان به رشد علوم انسانی اسلامی منتشر کرده است. این کتاب یکی از کتاب‌های طرح جامع اعتلای علوم‌انسانی است.

درباره کتاب تعامل حوزه علمیه با رشته های علوم انسانی

این پژوهش به بررسی و تحلیل تاریخی تعامل میان «علوم‌انسانی»، که عمدتاً در دانشگاه‌ها پرورده است، با «مطالعات و معارف دینی»، که بخش سترگ و مهمی از آن به‌لحاظ تاریخی محصول حوزه‌های علمیه است، می‌پردازد. نوشتار تعامل را در سه سطحِ پیوستار پی می‌جوید:

ابتدا، می‌کوشد درکی تاریخی از نسبت دانش‌های حوزوی و علوم‌انسانی حاصل آورد و در پرتو این درک تاریخی و بر اساس مراجعه به واقعیت های بیرونی به توضیحی نهادشناسانه از محدودیت‌ها و امکانات مؤثر در تعامل میان این دو بستر آگاهی دست یابد. این تحلیل تاریخی‌نهادگرا از تلاش‌های تحقق‌یافته برای ایجاد ارتباط میان دو سامانهٔ فکری حوزه و دانشگاه دستمایهٔ مباحث فصول بعدی نوشتار می‌شود.

در گام بعدی، کتاب به دشواری‌های اندیشه‌ای پیش روی تعامل می‌پردازد و بر پایهٔ توضیحی که از تنگناهای معرفت‌شناختی جهت حرکت متعاملانه ارائه می‌دهد به طرح پیشنهادی معرفتی می‌پردازد که به باور نویسنده حاوی امکانی نهفته در رویکرد به تعامل میان این دو است و مستعد کاهش نظام‌مند دشواری‌های معرفت‌شناختی پیش روی تعامل است. این پیشنهاد معرفت‌شناختی در پیوند با درک ویژه‌ای است که از نحوهٔ رویکرد به مفاهیم مرکزی «خدا» و «علم» در نظام‌های آگاهی «علوم‌انسانی» و «مطالعات و معارف دینی» طی پژوهش عرضه می‌شود.

نهایتاً، در نگاه به افق‌های پیش روی تعامل در صحنهٔ عمل و حوزهٔ کنش‌ورزی علمی، کتاب خطوط گفتمانی را ترسیم می‌نماید که مجموعه‌ای از تأملات اندیشه‌ای و روش‌شناختی ضروری را جهت گام‌برداشتن در مسیر عملی تعامل پیش می‌کشد.

خواندن کتاب تعامل حوزه علمیه با رشته های علوم انسانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که در حوزه‌های علمیه و رشته‌های علوم انسانی تحصیل می‌کنند پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب تعامل حوزه علمیه با رشته های علوم انسانی

در این فصل به بررسی تاریخی و نهادشناختی تعامل حوزه و دانشگاه یا مطالعات حوزوی و علوم‌انسانی دانشگاهی می‌پردازیم. این مهم در سه بخش اصلی فصل دنبال می‌شود. در بخش نخست، به تأسیس نهاد دانشگاه در ایران به‌مثابه حامل اصلی علوم‌انسانی معاصر می‌پردازیم و برخی از مهم‌ترین ویژگی‌های این تحول تاریخ‌ساز را توضیح می‌دهیم. در بخش دوم، به تعامل «علوم‌انسانی» و «مطالعات و معارف دینی» پیش از انقلاب اسلامی می‌پردازیم. در آنجا از سه نسل از کارگزاران پیوند یا مواجهه میان این دو در ایران پیش از انقلاب اسلامی یاد می‌کنیم. در بخش سوم، به گام تازه‌ای که پس از انقلاب جهت پیشبرد ایدهٔ پیوند حوزه و دانشگاه تحقق یافت می‌پردازیم و به تلاش‌هایی اشاره می‌نماییم که ارتباط میان مطالعات حوزوی و علوم‌انسانی را بر اساس ایجاد نهادهای تازه پی جستند و دنبال نمودند. مشخصاً به مجموعه‌ای از مراکز آموزشی و پژوهشی اشاره می‌کنیم که به‌رغم تنوع در رویکردها کمابیش حائز ماهیت هم‌زمان دانشگاهی ـ حوزوی بودند. تلاش این فصل تمهید درکی تاریخی و جامعه‌شناختی از نسبت مطالعات و معارف دینیِ با علوم‌انسانی است. در فصل بعدی همین مبحث را از منظر معرفت‌شناسی حاکم بر هریک از این دو حوزه پی می‌گیریم.