کتاب جنبش حقوق زنان چیست؟

جنبش حقوق زنان چیست؟ نوشته دبورا هاپکینسون یکی از کتاب‌های مجموعه به سوی موفقیت است که در انتشارات طاهریان برای جوانان به چاپ می‌رسد.

درباره کتاب جنبش حقوق زنان چیست؟

در این کتاب نویسنده از تاریخچه جنبش حقوق زنان و موسس ان سوزان بی‌آنتونی سخن گفته است. سوزان بی آنتونی در سال ۱۸۷۲ طی کاری غیر قانونی در انتخابابت ریاست جمهوری امریکا رای داد. آن زمان زنان حق رای نداشتند. او دستگیر شد و  یک روزنامه تصویری از او را با عنوان "زنی که جرات کرد " منتشر کرد. قاضی وی را به پرداخت صد دلار محکوم کرد. سوزان به او گفت که "هرگز حتی یک دلار جریمه ناعادلانه را هم پرداخت نمی‌کند." و واقعاً او هرگز این کار را نکرد.

سوزان بی‌ آنتونی زنده نماند تا رؤیای خود را به حقیقت تبدیل کند. زنان آمریکایی تا سال ۱۹۲۰ حق رأی را به دست نیاوردند و این چهارده سال پس از درگذشت وی بود.

نویسنده در این کتاب به تاریخچه و روند جنبش حقوق زنان در امریکا پرداخته است.

خواندن کتاب جنبش حقوق زنان چیست؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 جوانان علاقه‌مند به مطالعات اجتماعی را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم.

بخشی از کتاب جنبش حقوق زنان چیست؟

قبل از دهه ۱۸۳۰، تقریباً همه زنان در خانه کار می‌کردند. آنها غذا می‌پختند، از کودکان مراقبت می‌کردند و خانه را تمیز می‌کردند؛ اما در قرن نوزدهم، کارخانه‌های نساجی برای تبدیل پنبه به پارچه در شهرهای نیوانگلند شروع به کار کردند. صاحبان کارخانه‌ها، زنان جوان را از مزارع اطراف استخدام می‌کردند.

"دختران کارگر " به مدت چهارده ساعت در روز کار می‌کردند. کار سختی بود اما فوایدی هم داشت. حالا زنان جوان می‌توانند پول بدست آورند و استقلال بیشتری داشته باشند.

در سال ۱۸۴۴، زنان کارگر در لاول، ماساچوست، یکی از اولین گروه‌های کارگری ایالات‌متحده برای زنان را تشکیل دادند. آنها برای شرایط بهتر کاری و داشتن یک روز کاری ده ساعته می‌جنگیدند.

در پایان قرن، زنان حدود ۲۰ درصد از کل نیروی کار در کشور را تشکیل می‌دادند. زنان آمریکایی آفریقایی تبار بیشتر از زنان سفیدپوست کار می‌کردند.

در سال ۱۹۰۰، در حدود ۴۳ درصد از زنان سیاه‌پوست کار می‌کردند، در حالی که در حدود ۱۸ درصد از زنان سفیدپوست شاغل بودند. بسیاری از زنان سیاه‌پوست حتی پس از ازدواج قادر به قطع کار نبودند اما در سال ۱۹۰۰، فقط ۳ درصد از زنان سفیدپوست متأهل، کار می‌کردند.

این موضوع دلایل زیادی داشت. زنان آمریکایی آفریقایی تبار، شانس کمتری برای رفتن به مدرسه داشتند. آنها مجبور شدند به مشاغل کم درآمد و بدون مهارتی مانند آشپزی، خدمتکاری و خیاطی بپردازند.

قرن نوزدهم نیز دوران مهاجرت به آمریکا بود. دوازده میلیون مهاجر وارد شدند، حدود ۷۰ درصد از زنان مجرد متولد خارج از کشور برای کمک به خانواده خود کار می‌کردند.

یکی از این زنان پائولین نیومن بود که در سال ۱۸۸۸ در لیتوانی متولد شد. مدارس آنجا او را ثبت نام نکردند. چرا؟ زیرا او یهودی بود. هنگامی که خانواده‌اش به شهر نیویورک نقل مکان کردند، او از حدود ۹ سالگی شروع به کار کرد. زنان و دختران ساعت‌های طولانی با حقوق کم در کارخانه‌هایی ناامن کار می‌کردند. پائولین می‌خواست به زنان در بهبود شرایط کاری خود کمک کند. در سال ۱۹۰۹، او به سازماندهی هزاران زن در بزرگترین اعتصاب یا توقف کار زنان آمریکایی (تا به امروز) کمک کرد. او به عنوان اولین سازمان دهنده زن برای ILGWU (اتحادیه کارگران پوشاک بین‌المللی خانم‌ها) برای کسب حقوق عادلانه با کارمندان ادامه داد.