کتاب جنس ضعیف تر

کتاب جنس ضعیف تر؛ چگونه علم درباره زنان مرتکب اشتباه شده است؟ نوشته آنجلا ساینی به دنبال پاسخی برای پرسش چرایی عقب ماندگی زنان در اکثر جوامع می‌گردد.

درباره کتاب جنس ضعیف تر

 مسئله برابری زن و مرد، ادعایی است که بیشتر از سوی سیاست‌مداران بسیاری از دولت‌ها بر زبان رانده می‌شود و این در حالی است که اگر با چشم یک ناظر بی‌طرف به مسئله نگریست، جز معدود کشورهای توسعه یافته در دیگر کشورهای جهان زنان از موقعیت‌های پایینی چه به لحاظ علمی و چه به لحاظ اقتصادی و اجتماعی برخورداند. نکته تلخ ماجرا اینجاست که بخش عمده‌ای از این عقب ماندگی با تفاوت بین زن و مرد توجیه می‌شود. عده‌ای این تفاوت‌ها را روانشناختی و بسیاری آن را بیولوژیکی می‌پندارند. بر این اساس، جنس زن، جنس ضعیف‌تر تلقی می‌شود و دلیل عدم دستیابی او به موفقیت هم در همین جنس ضعیف‌تر بودن جستجو می‌شود.  این کتاب برای اولین بار در کشور، توسط انتشارات سایلاو و با ترجمه زهره مرصوص منتشر شده است.

قرن‌ها علم بر تفاوت زنان و مردان چه به لحاظ احساسی و چه به لحاظ بهره هوشی صحه می‌گذاشت. در حقیقت، بر اساس فهم رایج زیست‌شناسی، زنان پست‌تر از مردان تلقی می‌شدند. بسیاری حتی تعداد اندک برندگان زن جایزه نوبل را به تفاوت‌های جنسیتی مرتبط می‌دانند. هنوز هم، بسیاری بر این عقیده‌اند که مردها «ذاتا» در علم و حوزه های تکنولوژی، مهندسی و ریاضیات برترند و در عوض، زنان می‌توانند مادران خوبی باشند.

آنجلا ساینی در کتاب جنس ضعیف تر با نگاهی به پژوهش‌های زیست‌شناسی، روان‌شناسی و انسان‌شناسی نشان می‌دهد که چنین نگاهی در علم ناشی از سوگیری‌ها و پژوهش‌های ناقص و جهت‌دار بوده است. همین طور در برگ‌هایی از کتاب جنس ضعیف تر به مصیبت‌ها و فجایعی پرداخته شده که زنان در طول تاریخ صرفا به دلیل تبعیض‌های جنسیتی متحمل شده‌اند.

دست آخر آنجلا ساینی در کتاب جنس ضعیف تر نشان می‌دهد که عدم تعادل بین زنان و مردان نه تنها بر هیچ پایه علمی و زیست شناختی استوار نیست؛ بلکه دلیل این تفاوت‌ها را می‌توان در فرهنگ و اجتماع جستجو کرد.

خواندن کتاب جنس ضعیف تر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت دقیق انسان و کنار گذاشتن کلیشه‌های جنسیتی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جنس ضعیف تر

دانشگاه کمبریج، در اواخر تابستان با خشک شدن برگها باید به همان زیبایی زمانی باشد که چارلز داروین، زیست‌شناس تکامل‌گرای برجسته، اوایل قرن نوزده، دانشجوی آن بود. هنور در کنج آرام طبقه بالای کتابخانه دانشگاه، رد پای او باقی مانده است. پشت یک میز با روکش چرمی در اتاق نسخ خطی نشسته‌ام، سه نامه در دست دارم که همه آنها زرد شده‌اند، جوهرشان کمرنگ شده و لبه‌ها به رنگ قهوه‌ای در آمده‌اند. این نامه‌ها داستان دیدگاه درباره زنان در یکی از حیاتی‌ترین برهه‌های تاریخ علمی را بازگو می‌کنند، دورانی که شالوده بیولوژی بنیان نهاده می‌شد.

نامه اول، خطاب به دارو ین، با دست خطی کاملا شسته رفته و روی یک کاغذ ضخیم کرمرنگ نوشته شده است. تار یخ آن دسامبر سال ۱۸۸۱ بوده و از طرف خانم کارولین کنراد است که در بروکلی، شهری متمول بیرون از بوستون، زندگی می‌کند. کنراد در جنبش زنان محلی خود، شخصیت برجسته‌ای بود و برای ارتقاء جایگاه زنان تلاش می‌کرد. یک بار برای ادارات پلیس دادخواستی برای استخدام مأموران زن تنظیم کرده بود. به‌علاوه، به علوم هم علاقه‌مند بود. او در یادداشت خود برای داروین یک درخواست ساده داشت. موضوع این درخواست به یک اتفاق ناخوشایند در جلسه‌ای با زنان بوستون برمی‌گشت. کنراد نوشته، زنان؛ گذشته، در آن جلسه، شخصی ادعا کرده بود که مقالۀ موقعیت پایین‌تر مأخذی که به حال و آینده، براساس قواعد علمی نگاشته شده است. ظاهرا این شخص اجازه داده بود چنین ادعای اهانت‌آمیزی را مطرح کند، کتاب‌های خود داروین بود.