کتاب اکتاویو پاس

کتاب اکتاویو پاس شامل سه مقاله درباره زندگی، افکار و شعر اکتاویو پاس، شاعر مشهور مکزیکی است. این اثر به همت رضا اسکندری منتشر شده است. 

درباره کتاب اکتاویو پاس 

کتاب اکتاویو پاس شامل گاهشمار زندگی این شاعر مکزیکی است و سه مقاله از سه نویسنده مختلف دارد که شعر، زندگی، افکار و اندیشه‌های این شاعر را بررسی کرده‌اند. کوسروف چانتیکیان در مقاله «درآمدی بر شعر و اندیشه اکتاویوپاس»، ریچل فیلیپس در مقاله «حالت سوررئال» و خایمه آلاثراکی در مقاله «شعر به مثابه سکوتی رمزگذاری شده»، به بررسی آثار، سبک اشعار پاس و… پرداخته‌اند.

کتاب اکتاویو پاس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

دوست‌داران به شعر جهان و علاقه‌مندان به زندگی شاعران از خواندن کتاب اکتاویو پاس لذت می‌برند. 

بخشی از کتاب اکتاویو پاس

حالت سوررئال

ریچل فیلیپس

دوره‌ای محدود از فعالیت اکتاویو پاس وجود دارد که شاعری او را می‌توان در بستری سوررئالیستی ادراک کرد. زمانی که با لمس‌ناپذیری‌های یک روح (Psych) خلاق سر و کار داریم، تدقیق تاریخ‌نگارانه ناممکن می‌شود و نشانه‌هایی از تمایل پاس به چشم‌اندازی سوررئالیستی هم بسیار زود هویدا می‌شود. با این همه، سه مجموعه که در آن‌ها این حال و هوا بیش از همه نمود دارد آن سه دفتری هستند که شعرهای دهه ۱۹۵۰ پاس را شامل می‌شوند: عقاب یا آفتاب؟، اشعار منثور سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰، ایستگاه خشونت‌بار که در سال ۱۹۵۷ به چاپ رسید و کارهای اساسی پاس در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۷ را شامل می‌شد و سمندر که اشعار آن به سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ تعلق دارد و ویرایش دوم آن در ۱۹۶۹ منتشر شد. پاس، از زمان بازگشت آندره برتون به پاریس در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، ارتباط تنگاتنگی با گروه سوررئالیست‌های این شهر داشت و تناظر آشکاری میان سال‌های حضور او در پاریس و تغییرات حاصله در سبک ادبی او وجود دارد. با این حال، پاس هیچ‌گاه استقلال شاعرانه خود را برای عضویت در این گروه از دست نداد و هیچ‌گاه عنوان سوررئالیست را هم مناسب حال خود ندانست. دقیق‌تر آن است که بگوییم او در ایده‌ها و فعالیت‌های سوررئالیست‌ها چیزهایی می‌یافت که با شرایط روحی و نظریه‌های زبان‌شناختی او در آن زمان نزدیکی‌هایی داشت. کشف تمامی خویشتن توسط سوررئالیست‌ها که با معتبر دانستن جهان‌های رؤیا و فانتزی، هم‌سنگ اعتبار سطح هشیار فرد از وجودش صورت می‌گرفت، به دیدگاه وحدت‌گرایانه‌ای از روان تمایل داشت که در تمامی نوشته‌های پاس به نحوی از انحاء نمود دارد. در اینجا هم، جابجایی عامدانه تصویر به منظور ایجاد شوک در مخاطب و بردن او به سطح دیگری از شهود، روشی شایسته برای بیان وضعیتِ ذهنی است که مفصل‌بندی‌هایش با خود و کیهان خود را از دست داده است. این در واقع همان حالتی است که بر مجموعه سمندر حکمفرماست و به صورتی ضمنی در تقلاهای زبانی و صورت‌پردازانه (ایماژیستی) عقاب یا آفتاب؟ دیده می‌شود. از منظر چرخه‌ای اسطوره‌شناختی که من در بن ساختار آثار پاس می‌بینم، آیین‌های تشرف اندوهبار، اگر در حالتی روی دهند که لایه‌های زیرین ذهن آدمی را به مثابه مکملی دست‌نیافتنی بر هشیار او کاوش کنند، نصیبی جز تلخ‌کامی نخواهند داشت.

نوشتارهای منثور پاس، مستمراً به سوررئالیست‌ها، برای مثال به برتون و پره، و نیز به نویسندگانی که پیش‌قراولان این جنبش دانسته می‌شوند، مانند لوترامون و آپولینر ارجاع می‌دهند. آپولینر نخستین کسی بود که واژه «سوررئالیسم» را به کار برد؛ وقتی در سال ۱۹۱۷ یادداشتی برای باله ساتی-ماسن-پیکاسو با عنوان جولان (Parade) می‌نوشت. تهیه‌کننده نمایش دیاگیلف بود و آپولینر این همکاری منحصر به فرد را نوعی «سوررئالیسم» نامید. چند سال بعد، آندره برتون این واژه نوپدید را برای نامیدن دیدگاه‌های خود در باب هنر قابل استفاده یافت، هرچند میان آن و «سوپرناتورالیسم» ژرار دو نروال قدری مردد ماند. برتون می‌اندیشید: «در واقع چنین به نظر می‌رسد که نروال، آن روح شگفتی را مسخر ساخته که ما داعیه خویشاوندی با آن را داریم. در مقابل آپولینر، هیچ چیز را مسخر خود نساخته مگر واژه هنوز کمال‌نیافته سوررئالیسم را و نشان داده از پرداخت ایده نظری معتبری درباره آن قاصر است».