کتاب ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم

کتاب ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم به قلم و پژوهش عزت الله فولادوند دورودی است و با عنوان فرعی نمادها و نشانه‌هایی از: فرهنگ، تاریخ و تمدن ایران باستان عرضه شده است. نویسنده در این کتاب، فرازهایی از تاریخ ایران را به عنوان نمونه‌ای از تاریخ و فرهنگ ایران باستان، گردآورده است.

درباره کتاب ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم

عزت الله فولادوند دورودی هدف خود از نوشتن کتاب ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم را جست‌وجو و سرکشی دانسته به گوشه و کناره‌های تاریخ باستانی ایران زمین که در جای جای خود اندوخته‌هایی برای آیندگان به یادگار گذاشته است؛ که گزارش، نمایش و یاد کردشان، تلنگر یا انگیزه‌ای باشد در جهت بیداری و آگاهی و باز آمدن به خویشتن. همچنین روزنه‌ای کوچک بوده باشد؛ در برابر دیدگانِ مشتاق جوانانی که اندیشه آب و نان فرصت نمی‌دهد؛ با بررسی و بهره‌مندی از کتاب‌ها و مجله‌ها و کتابخانه‌های گوناگون، چشم‌اندازی زلال، از تاریخ و فرهنگ و مدنیّتِ نیاکان خود، پیش رو داشته باشند.

عنوان این کتاب برگرفته از یکی از سروده‌های مهدی اخوان ثالث است که در آغاز کتاب هم آمده است.

کتاب ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب ما فاتحان قلعه‌های فخر تاریخیم برای علاقه‌مندان به حوزه تاریخ ایران و فرهنگ ایران باستان نوشته شده و برای آنان جذاب خواهد بود.

جملاتی از کتاب ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم

زبان فارسی ما، هم ریسمانی است سخت ناگسستنی در گردآوردن و پیوند و یگانگی و همدلی اقوام گوناگون ایرانی، با تبارها و باورها و بینش‌های متفاوت و هم دژ، یا ستون و پایگاهی است بسیار استوار و پایدار برای ماندگاری بنای باشکوه ملیت و هویت و نام و نشان ایرانیان در تاریخ بر محدوده جغرافیایی کنونی این آب و خاک که ساکنان کره زمین «ایران» می‌نامندش.

زبانی که نخست در شمایل مادی، پارسی و پارتی، سپس در پیراهن پهلوی و دَری مانند همزادی غمگسار و مهربان، از پس حمله ویرانگر اسکندر گجستک، هجوم خونین تازی، ایلغار زندگی برافکنِ زردپوستان جبال آلتایی و صحرای گُبی، در کنار دیگر نهادها و سازمان‌های فرهنگی و مدنی، به سوی متکلمان شکست خورده‌ی خود شتافته، مرهم‌گذار و تسلی بخش جسم و جان مجروحشان بوده است.

زبان فارسی کنونی ما، دنباله زبان فارسی میانه یا زبان پهلوی دوره ساسانی است که رشته پیوندش می‌رسد به کهن‌ترین زبان‌های باستانی، یعنی زبان‌های اقوام هند و اروپایی که سده پس از حاکمیت تازیان بر این آب و خاک و بر افتادن زبان و خط پهلوی، با همه مشکل تراشی‌ها و سختی‌هایی که حکام عرب و برخی وزیران و دبیران ایرانی خوش خدمت و نوکرمآب در برابر بیگانگان حاکم، برایش ایجاد کردند سرانجام توانست همه آن دشواری‌ها و مانع‌ها را پشت سر بگذارد؛ و با به کار گیری خط کوفی، از سده سوم به این سو، تبدیل شود به زبان گفتار و نوشتار مردم ایران و زبان رسمی و دیوانی فرمانروایانی از تبار ایرانی.