کتاب مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید؛ جلد دوم

به دادم برسین دومین کتاب از مجموعه کتاب‌های مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید نوشته جیمز پترسون و کریس تبتس است که در انتشارات پرتقال به چاپ رسیده است. این مجموعه جذاب که ماجراهایش در میان بچه‌های مدرسه با قهرمانی نوجوانی به اسم ریف کاچادوریان می‌گذرد از کتاب‌های پرفروش کودک و نوجوان نیویوک‌تایمز بوده است.

 درباره مجموعه مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید

این مجموعه روایت نوجوانی نه‌چندان اجتماعی، ولی بسیار خلاق  وحساس است به اسم ریف، که برای ارتباط با دنیای اطرافش راه‌های مخربی انتخاب می‌کند. درگیری همیشگی او بر سرِ انتخاب ارزش‌هایش و چالشی که در برخورد با قوانین و محدودیت‌های دنیای بیرون با آن روبه‌رو می‌شود، درون‌مایه‌ی کتاب‌ها را تشکیل می‌دهد.

ریف در این مجموعه با ماجراهای گوناگون زیادی روبه‌رو می‌شود و پس از آزمون و خطاها، چیزهای زیادی یاد می‌گیرد، قضاوت نکردن از روی ظاهر آدم‌ها، یادگرفتن کارها و سرگرمی‌های جدید، پیدا کردن دوستان تازه، دشمنی نکردن با دیگران و بسیاری چیزهای با ارزش دیگر.

زبان خودمانی و صمیمی راوی و یادداشت‌های تصویری خلاقانه، از جذابیت‌های این مجموعه است.

خواندن کتاب‌های مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 نوجوانانی که دوست دارند داستان بخوانند و با تجربه‌های یک نوجوان هم‌سن و سال خود برای آموختن چیزهای تازه همراه شوند، مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب به دادم برسین 

اتاق بازجویی خیلی سرد بود. می‌تونستم بخار دهنم رو تو هوا ببینم؛ ولی سه نفری که روبه‌روم نشسته بودن، عین خیالشونم نبود.

به نظر آدمای بدی نمی‌اومدن، ولی من زرنگ‌تر از اون بودم که گول ظاهرشون رو بخورم. با خودم گفتم: همه‌ش نقشه‌ست؛ می‌خوان احساس راحتی کنم و حواسم پرت بشه.

اون قدبلنده که وسط نشسته بود، گفت: «کاچادورین بودی، درسته؟» و لبخند زد. بهم اشاره کرد که برم جلوتر.

«بله درسته. ریف هستم.»

«خانم دوناتلو بهمون گفته‌ن به افتخار نقاش بزرگ، رافائل سانتسیو، این اسم رو روت گذاشته‌ن. با کاراش آشنایی؟»

سعی کردم خودمو نبازم: «البته.» داشتم با چشمام همه‌جای اتاق رو می‌پاییدم؛ ممکن بود هر گوشه‌ای یه تله کار گذاشته باشن و یهو بپّره بیرون.

یکی دیگه‌شون گفت: «خب. حالا ببینیم برامون چی آوردی...» قشنگ می‌شد ظاهر هیولائیش رو زیر گریم انسانیش دید! دستش رو دراز کرد و نمونه‌کارام رو برداشت.

با خودم گفتم: وقتشه؛ اگه قراره کاری کنم، همین الان وقتشه. دستم رو بردم تو پوشه و... شمشیرم رو کشیدم بیرون.

صندلی‌ها پرت شدن هوا؛ پوست‌ها پاره شدن؛ پنجه‌ها زدن بیرون... دو ثانیه بیشتر طول نکشید که من موندم و سه‌تا هیولای بدترکیب. یه کِش‌وقوسی به تن و بدنشون دادن و نیش‌هاشون رو دادن بیرون. یکی‌شونم یه زوزهٔ بلند و خشن کشید.

نه، زوزه‌ش از رو خشم نبود؛ از رو گرسنگی بود. شکمش داشت قاروقور می‌کرد.

یهو همه‌شون باهم بهم حمله کردن. منم سرم رو دزدیم و شروع کردم...

ضربه!

چرخش!

جاخالی!

یهو زیر پام خالی شد... ولی من تونستم به‌موقع بپرم