کتاب مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید؛ جلد اول

چه وضعیه بابا! اولین کتاب از مجموعه کتاب‌های مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید نوشته جیمز پترسون و کریس تبتس است که در انتشارات پرتقال به چاپ رسیده است. این مجموعه جذاب که ماجراهایش در میان بچه‌های مدرسه با قهرمانی نوجوانی به اسم ریف کاچادوریان می‌گذرد از کتاب‌های پرفروش کودک و نوجوان نیویوک‌تایمز بوده است.

درباره مجموعه مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید

این مجموعه روایت نوجوانی نه‌چندان اجتماعی، ولی بسیار خلاق وحساس است به اسم ریف، که برای ارتباط با دنیای اطرافش راه‌های مخربی انتخاب می‌کند. درگیری همیشگی او بر سرِ انتخاب ارزش‌هایش و چالشی که در برخورد با قوانین و محدودیت‌های دنیای بیرون با آن روبه‌رو می‌شود، درون‌مایه‌ی کتاب‌ها را تشکیل می‌دهد.

ریف در این مجموعه با ماجراهای گوناگون زیادی روبه‌رو می‌شود و پس از آزمون و خطاها، چیزهای زیادی یاد می‌گیرد، قضاوت نکردن از روی ظاهر آدم‌ها، یادگرفتن کارها و سرگرمی‌های جدید، پیدا کردن دوستان تازه، دشمنی نکردن با دیگران و بسیاری چیزهای با ارزش دیگر.

زبان خودمانی و صمیمی راوی و یادداشت‌های تصویری خلاقانه، از جذابیت‌های این مجموعه است.

خواندن کتاب‌های مدرسه... است، لطفا جای خالی را پر کنید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

نوجوانانی که دوست دارند داستان بخوانند و با تجربه‌های یک نوجوان هم‌سن و سال خود برای آموختن چیزهای تازه همراه شوند، مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب چه وضعیه بابا!

هیشکی نمی‌خواد جزئی از همچین خونوادهٔ داغونی باشه! بقیهٔ ماجرای بدبیاری‌مون با پلیس بمونه واسه بعد. برای تعریف‌کردن داستان به اون بدی باید حسابی خودمو آماده کنم!

به‌هرحال، بفرمایین. اینم خدمت شما کتاب‌دوستا و کسایی که می‌خوان تو مدرسه امتیاز بگیرن! این شما و این شرح‌حال دقیق من تا امروز. روزای ترسناک مدرسهٔ راهنمایی. اگه دورهٔ راهنمایی رو گذرونده باشین، قشنگ می‌دونین چی می‌گم. اگرم نه که خب به‌زودی می‌فهمین.

اما بیاین با هم روراست باشیم. درک‌کردن من (منظورم واقعاً درک‌کردن من و زندگی مزخرفمه) چندان کار آسونی نیست. واسه همینم هست که پیداکردن آدمایی که بتونم بهشون اعتماد کنم، برام این‌قدر سخت بوده. راستش اصلاً نمی‌دونم به کی می‌تونم اعتماد کنم. به‌خاطر همین، اصولاً بیشتر وقتا به کسی اعتماد نمی‌کنم؛ به‌جز مامانم، جولز (راستش به اونم بیشتر وقتا، نه همیشه!).

پس باید ببینم می‌تونم بهتون اعتماد کنم یا نه. اول بریم سراغ مقدمات.

راستی، اینی که نشسته تو ماشین گندهٔ جولز و داره می‌ره «زندان» (که البته بعضیا بهش «مدرسهٔ راهنمایی هیلز ویلج» هم می‌گن) منم. عکس هم کار لیوناردوی بی‌حرفه.

برگردیم سراغ اصل داستان. راستی من به یه نفر دیگه هم اعتماد دارم که اونم لیوناردوئه.

لیو یه دیوونهٔ به‌تمام‌معناست؛ ولی انصافاً کارش خیلی درسته.

بذارین یه کم از کسایی بگم که احتمال اعتمادکردنم بهشون همون‌قدره که بتونم یه وانت پر از پیانو رو هل بدم!