کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر

کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر نوشته دن آریلی و ترجمه رامین رامبد از نیروهای پنهانی که به تصمیمات ما شکل می‌دهند صحبت می‌کند و نقش این نیروها را در کنترل زندگی ما واضح می‌کند.

درباره‌ کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر

آیا تابه‌حال برایتان پیش آمده است که با دیدن یک کالای رایگان یا با تخفیف بالا، هیجان‌زده شوید؟ فکر می‌کنید دلیلش چیست؟ آیا از نقشی که عواطف و هیجانات مختلف در تصمیم‌گیری‌های ما دارند، آگاه هستیم؟ آیا پیش آمده که با دلیل و مدرک به ما ثابت شود که باور اشتباهی داریم اما نتوانیم از آن دست بکشیم؟ چرا گاهی اوقات کارهایمان را پشت گوش می‌اندازیم و یا در اجتماع رفتارهای ناهنجاری از خودمان بروز می‌دهیم؟ آیا نیروهای پنهانی در کار است تا کنترل زندگی ما را به دست بگیرد؟

دن آریلی در کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر ما با با خود به دیدار این نیروهای پنهانی می‌برد. نیروهایی که به تصمیمات شکل می‌دهند و بسیاری از مواقع ما درباره‌ی آن‌ها آگاه نیستیم و یا از وجودشان بی‌خبریم. دن آریلی به چنین رفتارهای نامعقولی که در واکنش به شرایط گوناگون از انسان سر می‌زند، نام اقتصاد رفتاری می‌دهد. در حقیقت اقتصادی رفتاری، همان توانایی ما برای قضاوت و تصمیم‌گیری است. این مبحث جدید هم مباحث روانشناسی را شامل می‌شوند و هم اقتصاد.

کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به مطالعه کتاب‌های روان‌شناسی، انسان‌پژوهی و اقتصاد از خواندن  کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر لذت می‌برند.

بخشی از کتاب نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر

ما همواره به چیزهای پیرامون‌مان برحسب چیزهای دیگر می‌نگریم. دست خودمان هم نیست. این امر نه تنها برای چیزهای فیزیکی - تُسترها، دوچرخه‌ها، عروسک‌ها، غذای اصلی رستوران‌ها، و همسران - بلکه برای تجربیاتی نظیر گزینه‌های تعطیلات و تحصیل، و در مورد چیزهای زودگذر مانند عواطف، طرز برخورد، و دیدگاه‌ها نیز صدق می‌کند.

ما همواره شغل را با شغل، تعطیلات را با تعطیلات، عشاق را با عشاق، و نوشیدنی‌ها را با نوشیدنی‌ها مقایسه می‌کنیم. تمام این نسبیت یادآور صحنه‌ای از فیلم Crocodile Dundee است، وقتی که یک الت خیابانی برای قهرمان فیلم، پال هوگان، چاقوی ضامن دارش را درمی‌آورد، هوگان با ناباوری می‌پرسد «تو به این میگی چاقو؟!»، و بعد از پشت چکمه‌اش قمه‌ای بیرون می‌کشد و با پوزخند می‌گوید «به این میگن چاقو!»

فهمیدن نسبیت (به نسبت) آسان است. ولی یک جنبه از نسبیت است که باعث گمراه شدن دائمی ما می‌شود. و آن این است: ما نه تنها به مقایسه‌ی چیزی با چیز دیگر گرایش داریم بلکه به تمرکز بر مقایسه کردن چیزهایی که به سادگی قابل مقایسه‌اند گرایش داریم - و از مقایسه کردن چیزهایی که نمی‌شود به سادگی مورد مقایسه قرار داد گریزانیم.