کتاب هنر نه گفتن

کتاب هنر نه گفتن نوشته دیمون زاهاریادس است که با ترجمه زهرا ابراهیمی منتشر شده است. دیمون زاهاریادس در کتاب «هنر نه گفتن» راهکار‌های جالبی را در اختیارمان قرار می‌دهد تا با کاربردشان بتوانیم واکنش‌های اکتسابی را که در طول زندگی در ذهن‌مان حک شده‌اند، کنار بگذاریم و بدون احساس گناه و ملامت به انجام کاری که دوست نداریم یا وقتش را نداریم، نه بگوییم و خصیصه مردم شادکنی‌مان را رها کنیم.

درباره کتاب هنر نه گفتن

ما خیلی‌وقت‌ها نمی‌توانیم «نه» بگوییم به خصوص اگر آدم مهرطلبی باشیم که به خودمان اجازه ندهیم ذره‌ای دیگران را ناراحت و دلخور ببینیم؛ که اگر این طور باشد و دیگران هم این خصوصیت ما را بشناسند ممکن است بارها و بارها از احساسات ما سوءاستفاده کنند و تقاضاهای غیرمنطقی و بی‌جا از ما داشته باشند. آنوقت ما تبدیل می‌شویم به انسانی که همیشه به خاطر خوشایند دیگران زندگی می‌کند و هدفش تنها برآوردن نیازهای کوچک و بزرگ آنها است. اینجا است که شروع می‌کنیم به ذره ذره تحلیل رفتن و از دست دادن انرژی‌مان و در نهایت هم احساس قربانی شدن می‌کنیم.

خواندن کتاب هنر نه گفتن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که به دنبال راهی برای راحت نه گفتن هستند پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب هنر نه گفتن

نه گفتن وقتی کسی درخواست کمک می‌کند:

قاطعیت: صریح بودن در رد درخواست. پیشنهاد دادنِ فردی دیگر که شاید بتواند به درخواست‌کننده کمکی کند.

پرخاشگری: فریاد زدن بر سر درخواست‌کننده «نه!»، و مرخص کردن او یا تحقیر کردن‌اش به‌خاطر درخواست‌اش.

متوجه منظورم شدید؟

پرخاشگری اغلب یک انگیزه ناگهانی است. فرد پرخاشگر به شیوه‌ای خصمانه یا بی‌ملاحظه پاسخ می‌دهد و اغلب بعداً از چنین کاری پشیمان می‌شود.

در مقابل، قاطعیتِ برنامه‌ریزی‌شده، با ملاحظه و دلسوزانه است. فرد قاطع دیدگاه خود را با وضوح می‌رساند و در عین حال احساسات فرد دیگر را در نظر می‌گیرد.

فرد پرخاشگر، پرسروصدا، خودرأی و خودشیفته است. اما فرد قاطع می‌فهمد چگونه نقطه‌نظرش را با احترام بیان کند.

نه گفتن با احترام

هنر نه گفتن فقط دربارهٔ یادگیری نحوهٔ رد درخواست‌ها به خاطر صرفه‌جویی در وقت‌تان نیست. هرکس می‌تواند این کار را انجام دهد. بلکه هدف این است که یاد بگیریم چگونه بدون احساس گناه نه بگوییم.

و این یعنی استفاده از اندکی احترام.

به من بگویید آیا این موقعیت آشنا به نظر می‌رسد:

خسته‌اید. کوهی از کار پیش رویتان است و زمان کافی برای انجام همهٔ آن‌ها ندارید. اوضاع بدتر می‌شود، تلفن‌تان دائماً زنگ می‌زند و مانع کارتان می‌شود. و مسئله با این حقیقت وخیم‌تر می‌شود که همه به دفتر شما سر می‌زنند و از شما درخواست کمک می‌کنند.

خلاصهٔ کلام اینکه احساس می‌کنید از پا درآمده و گیج شده‌اید.