کتاب جستاری در باب معنا

کتاب جستاری در باب معنا، اثر مارسل دانسی، راهنمایی درباره نظریات و کاربردهای نشانه‌شناسی است. جستاری در باب معنا را با ترجمه‌ی ابراهیم رهنما بخوانید. 

درباره‌ی کتاب جستاری در باب معنا

نشانه‌شناسی از واژه‌ یونانی (سِمِئیون) به معنی نشانه گرفته شده است. علم نشانه‌شناسی به مطالعه نشانه‌ها و نمادها می‌پردازد. نشانه چیزیست که به غیر از خود دلالت دارد. پس کسانی که در علم نشانه‌شناسی پژوهش می‌کنند، انواع نشانه‌ها، عوامل حاضر در فرایند تولید و مبادله و تعبیر آنها، و نیز قواعد حاکم بر نشانه‌ها را بررسی می‌کنند. مارسل دانسی در کتاب جستاری در باب معنا، راهنمایی کامل بر نظریات و کاربرهای نشانه شناسی، نوشته است. 

کتاب جستاری در باب معنا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

دوست‌داران علم نشانه‌شناسی و علاقه‌مندان به موضوعات زبان‌شناسی از خواندن کتاب جستاری در باب معنا لذت می‌برند. 

بخشی از کتاب جستاری در باب معنا

این امری بالقوه است که علم و دانشی را مدِنظر قرار داد که به مطالعه نقش نشانه‌ها به‌عنوان بخشی از زندگی اجتماعی بپردازد. این دانش می‌تواند بخشی از روان‌شناسی اجتماعی و ازاین‌رو بخشی از روان‌شناسی عمومی باشد که ما آن را نشانه‌شناسی (که ریشه در لغت یونانی semion، به معنای نشانه دارد) می‌نامیم. این امر (نشانه‌شناسی) باید در راستای کشف طبیعت و ذات نشانه‌ها و قوانین حاکم بر آن‌ها باشد. ازآنجاکه این دانش تاکنون وجود نداشته است، کسی نمی‌تواند به‌طور یقین درباره چگونگی آن صحبت کند؛ اما حق دارد که وجود داشته باشد و جایگاهی برای آن ازپیش تعیین شده است. زبان‌شناسی تنها بخشی از این دانش عمومی است. قوانینی که نشانه‌شناسی کشف خواهد کرد، قوانینی کاربردی در زبان‌شناسی است و بدین‌گونه است که یک مکان تعریف‌شده و مشخص در زمینهٔ دانش بشری به زبان‌شناسی اختصاص داده خواهد شد.

سوسور در ادامه مطرح می‌کند که در تمام نظام‌های نشانه‌ای، «زبان پیچیده‌ترین و جهانی‌ترین آن‌هاست» و این موضوع به این دلیل است که «هیچ اندیشه‌ای پیش از آن وجود ندارد و چیزی قبل از ظهور زبان مشخص و قابل‌تمایز نیست».

به‌نظر می‌رسد که در آغاز سوسور در فرهنگ لغات ترووکس از وجود واژهٔ فرانسوی sémiologie (۱۷۵۲) اطلاع پیدا می‌کند که حمل بر یک معنای پزشکی داشته است. همچنین در فرهنگ لغت امپریال که در سال ۱۸۸۳ در انگلستان به چاپ رسید، شامل یک مدخل برای نشانه‌شناسی بود که آن را به‌عنوان «دکترین نشانه‌ها» تعریف می‌کند.