کتاب بازگشت بادها؛ گزینه‌ی اشعار هویک هوویان

بازگشت بادها  از مجموعه شعر همسایه نشر افراز دفتر شعر هویک هوویان شاعر ارمنی است که تیگران بقوسیان آن را به فارسی ترجمه کرده است.

درباره کتاب بازگشت بادها

در این دفتر۹ قطعه شعر از هویک هوویان می‌خوانید. زبان اشعار هوویان ساده و ملموس است و بیشتر شعرها از احساسات و برداشت‌های او می‌گویند. مضمون اشعار او هم متفاوت است و از  اشعار اجتماعی و سیاسی تا وطنی و عاشقانه را می‌توانید در دفتر اشعار او پیدا کنید.

خواندن کتاب بازگشت بادها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به شعر جهان را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنیم.

درباره هویک هوویان

هُویک هووِیان متولد سال ۱۹۵۶ در شهر ایروان است. او در سال ۱۹۷۸ در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد و در همان سال به استخدام کمیته دولتی برنامه‌های رادیوتلویزیونی ارمنستان درآمد. در سال ۲۰۰۱ سمت دبیر نویسندگان ارمنستان را عهده‌دار شد و در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۴ ـ ۲۰۰۶ وزیر فرهنگ و امور جوانان جمهوری ارمنستان بود. او در سال ۲۰۰۹ به‌سمت مدیر موزه هنرهای مردمی «هُوانِس شارامبه‌یان» منصوب و از سال ۲۰۱۱ مدیریت مرکز خلاقیت‌های مردمی «هُوانِس شارامبه‌یان» را بر عهده دارد.

اشعار هُویک هووِیان به زبان‌های مختلف ترجمه و در کشورهای آلمان، روسیه، لیتوانی، بلاروس، اوکراین، ایتالیا، صربستان، امریکا، سوریه، ایران، مجارستان و... به چاپ رسیده‌اند.

مجموعه اشعاری که از او به زیور چاپ آراسته شده‌اند عبارت‌اند از: خانه بر روی گلبرگ (۱۹۷۹)، کوره‌راه (۱۹۹۰)، پیش‌گویی با ستاره‌ها (۱۹۹۵)، خورشید دادگر (۱۹۹۷)، تابستان‌های آواره (۱۹۹۹)، سنّت (۲۰۰۰)، دیواره‌نوشته‌ها (۲۰۰۳)، شعر ارمنی قرن ۲۱: گزیده اشعار (۲۰۰۴)، لیبرِتو نیمه‌شب (۲۰۰۶)، باران‌های اورارتوئی (۲۰۰۶).

هووِیان ترجمه‌هایی نیز از شعرای کشورهای مختلف از جمله ارمنستان، بلاروس، روسیه، امریکا، سوریه، هلند، بلغارستان و... در کارنامهٔ فعالیت‌های ادبی خود به‌ثبت رسانده. بر مبنای آثار شعری او آثاری در ژانرهای آواز کُر، رمانس و جاز به‌وجود آمده است.

 شعری از کتاب بازگشت بادها

 از دیرباز سرشتم از گِل است...

از خشت خویش

پستویی چیده‌ام از شعر...

لیک، به تنم نمی‌برازد

نسیان زمان،

و جشنی را که هماره

میز گردانش هستم،

مرا به‌راستی

تدفینی غریب و فقیرانه

به‌نظر می‌آید،

و زخمه بر دومین سیم ویولون

از دست من می‌آغازد،

و این‌سان

ایستاده‌ام بر پلکان بازِ جلال تو

و می‌جَوَم صفحهٔ برگ‌سانِ

زمانِ قرائت‌نشده را...