کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند

کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند نوشته آتوسا زرنگارزاده شیرازی، در قالب داستانی بلند، روایتی متفاوت از زندگی در جامعه‌ای خیالی را به تصویر می‌کشد که در آن رنگ‌ها، شطرنج و هویت فردی نقش‌های کلیدی دارند. قصه حول زنی متمرد و سرکش می‌گردد که زیر بار نظم تحمیلی این جامعه نمی‌رود و با روایت سرگذشت او، دغدغه‌های همچون هویت، سرکوب و تلاش برای متفاوت‌بودن را در بستری نمادین و استعاری دنبال می‌کند. نشر افراز این رمان را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند

کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند اثری داستانی از آتوسا زرنگارزاده شیرازی است که در فضایی نیمه‌واقعی و نیمه‌فانتزی شکل گرفته است. این کتاب با بهره‌گیری از عناصر شطرنج، رنگ‌ها و ساختارهای اجتماعی، جهانی را خلق کرده که در آن هر فرد با رنگی خاص شناخته می‌شود و هویت و سرنوشتش به آن وابسته است. 

داستان در قالب روایت اول‌شخص و گاه با تغییر زاویه‌ی دید، تجربه‌های شخصیت اصلی را در مواجهه با نظامی کنترل‌گر و قوانین سخت‌گیرانه دنبال می‌کند. ساختار کتاب از فصل‌های کوتاه و یادداشت‌گونه تشکیل شده که گاهی با روایت‌های موازی و یادداشت‌های دکترها و شخصیت‌های فرعی همراه می‌شود. 

فضای داستان سربازهای پیاده به انتها نمی رسند، تلفیقی از واقعیت‌های تلخ اجتماعی و تخیل است و با استفاده از نمادهایی چون شطرنج و رنگ‌ها، به موضوعاتی چون سرکوب هویت، فشارهای اجتماعی، و تلاش برای رهایی می‌پردازد. آتوسا زرنگارزاده شیرازی در این قصه با روایتی چندلایه، مرز میان واقعیت و خیال را بارها جابه‌جا می‌کند.

خلاصه داستان سربازهای پیاده به انتها نمی رسند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان سربازهای پیاده به انتها نمی رسند در جامعه‌ای خیالی روایت می‌شود که در آن هر فرد با رنگی مشخص هویت می‌یابد و قوانین سخت‌گیرانه‌ای بر پوشش، رفتار و حتی احساسات افراد حاکم است. شخصیت اصلی، زنی است که با شماره‌ای به‌ جای نام شناخته می‌شود و درگیر جلسات درمانی با دکتری است که لبخند پهن و رفتاری کنترل‌گر دارد. 

او که در خانواده‌ای سبز به دنیا آمده، میل شدیدی به رنگ قرمز و متفاوت‌بودن دارد؛ اما جامعه و خانواده‌اش او را به مصرف قرص‌های رنگی و پذیرش هویت تحمیلی وادار می‌کنند. روایت با تداخل خاطرات، کابوس‌ها و واقعیت‌های روزمره پیش می‌رود. شطرنج، به‌ عنوان استعاره‌ای از زندگی و سرنوشت، در سراسر داستان حضور دارد؛ جایی که مهره‌ها گاهی کم یا زیاد می‌شوند و قواعد بازی تغییر می‌کند. 

شخصیت اصلی بارها به زیرزمین تبعید می‌شود؛ جایی که فراموش‌شدگان و کسانی که از هویت رنگی خود سر باز زده‌اند، نگهداری می‌شوند. در این فضای بسته، او با دیگران درباره‌ی نام، هویت و خاطرات گمشده گفت‌وگو می‌کند و تلاش دارد معنای واقعی خود را بیابد.

چرا باید کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند را بخوانیم؟

این کتاب با خلق جهانی نمادین و استعاری، به موضوعاتی چون هویت، سرکوب اجتماعی و تلاش برای متفاوت‌بودن می‌پردازد. روایت چندلایه و ساختار غیرخطی اثر، تجربه‌ای متفاوت از خواندن داستان معاصر فارسی را رقم می‌زند. استفاده از عناصر شطرنج و رنگ‌ها، به داستان عمق و معنایی فراتر از روایت صرف می‌بخشد و مخاطب را به تأمل درباره‌ی نقش جامعه در شکل‌دادن به هویت فردی و جمعی وامی‌دارد. همچنین، نگاه انتقادی به نظام‌های کنترل‌گر و دغدغه‌های زنان در جامعه، از دیگر ویژگی‌های این اثر است.

خواندن کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی سربازهای پیاده به انتها نمی رسند به علاقه‌مندان به رمان‌های معاصر فارسی، دوستداران ادبیات نمادین و استعاری و کسانی که دغدغه‌هایی درباره‌ی هویت، سرکوب اجتماعی و فردیت دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین، مخاطبانی که به روایت‌های چندلایه و ساختارشکن علاقه‌مندند، از این اثر بهره خواهند برد.

بخشی از کتاب سربازهای پیاده به انتها نمی رسند

«به دکتر گفته بودم: "جلسه‌ی قبل نیومدم." 

و از این که منتظرش گذاشته بودم عذر خواستم. می‌خواستم بگویم خیلی هم خوشحالم که جلسه قبل نیامدم. می‌خواستم بگویم چه فرقی می‌کند بایم یا نه؛ که با همان لبخند پهن همیشگی گفته بود: 

"اومدی. یادت نمی‌آد." 

و روی یکی از آن ۱۴۶۷ ورقه‌ی پرونده‌ی من چیزهایی یادداشت کرد. 

گفتم: "امروز هوا خیلی گرم شده." 

با دست صورت خودم را باد زدم. یکی از برگه‌های خالی از نوشته را به طرف من گرفت. باید می‌گرفتمش؟ با آن صورت خودم را باد می‌زدم؟ 

گفتم: "نمی‌دونم چرا شال گردن و کلاه پشمی پوشیدم توی این گرما کلافه‌کننده است." 

و نگاهم لغزید روی پلیور یقه اسکی سرمه‌ای که به تن دکتر بود. خواستم بلند شوم و بروم. اما انگار کسی که روی صندلی جای من نشسته بود؛ نمی‌خواست از جایش بلند شود. انگشتم را توی حلقم فرو بردم و عق زدم. انگشتم را، یکی از انگشتان دست راستم را تا ته، توی حلقم فرو کردم. 

مرد جوان هنوز حرف می‌زند. صفحه شطرنجی که پیرمرد از چوب کاج درست کرده؛ روبه‌رویشان است با ۳۲ مهره تراشیده شده. پیرمرد لبخندی به لب دارد. یک دستش را روی زانویش گذاشته و پاها را نیلوفری جمع کرده. پشتش بدون تکیه به دیوار صاف‌صاف است. 

مرد جوان می‌گوید: "پس برای این حالت‌ها چه تعریفی باید بیاریم؟"»