کتاب مصائب عشق

کتاب مصائب عشق نوشته آلن دوباتن است که با ترجمه الناز عظیمی منتشر شده است. این کتاب به این می‌پردازد که باید به غم خود واقف بود. گرچه صرفاً داشتن آگاهی مشکل را حل نمی‌کند، اما حداقل مشکلات را مشخص می‌کند، حس انزوا و رنج را کم می‌کند و باعث می‌شود تا بپذیرید که بعضی از غصه‌ها کاملاً طبیعی هستند.

درباره کتاب مصائب عشق

همه‌ی ما خواهان آن هستیم که عشق برایمان منبع بزرگ‌ترین شادی‌ها‌ باشد. ولی در عمل، منشأ عمیق‌ترین رنج‌هاست. کمتر رنجی در جهان با مصائب عشق برابر است. حتی از نگاه ناظر بیرونی، عشق امکان دارد به‌ اشتباه منبع یأس و سرخوردگی باشد. هر کدام از ما، برخلاف تمام آمارها، عمیقاً به عاقبت عشق خود خوش‌بین هستیم و هیچ آمار و ارقامی نمی‌تواند ایمان ما را به عشق‌مان ذره‌ای متزلزل کند. هزاران رابطه را در میان اطرافیان‌مان می‌بینیم که به جدایی منجر شده، اما عشق خود را با همه‌ی آن‌ها متفاوت می‌دانیم. پیوسته مشکلات موجود در روابط دیگران را می‌بینیم، اما همچنان همه‌ی خبرهای منفی را با تمام قوا پس می‌زنیم. علی‌رغم دیدن ناکامی‌ها و تنهایی‌ها، همچنان به تصورات بلند پروازانه‌ی خود از ماهیت روابط تکیه می‌کنیم، حتی اگر یک نمونه از آن روابط ایده‌آل را هم در عالم واقع ندیده باشیم. در این کتاب با ماهیت عشق روبه‌رو می‌شوید و سعی می‌کنید آن را بشناسید و با آن کنار بیایید.

خواندن کتاب مصائب عشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت انسان و مفهوم عشق پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب مصائب عشق

اغلب اوقات، طرف مقابل‌مان آشکارا بدرفتاری نمی‌کند، اما نارضایتی ما از ماهیت رابطه‌مان هرروز بیشتر می‌شود. چراکه آنطور که انتظار داشتیم به ما توجه نمی‌کند، بیشتر مواقع اصلاً درست درک‌مان نمی‌کند، غالباً سرش شلوغ است، گاهی هم بی‌حرمتی و گستاخی می‌کند، رغبت چندانی به جزئیات زندگی‌مان نشان نمی‌دهد، و به جای صحبت با ما به دوستان خودش زنگ می‌زند. در این شرایط احساس سرخوردگی و دلسردی می‌کنیم. قرار بود عشق‌مان دلچسب باشد. اما بدون هیچ اتفاق بد و مهلکی، هر روز بدتر از دیروز می‌شود. این وضعیت دو دلیل متناقض دارد: یک، الان به این دلیل ناراحتیم که در گذشته گاهی اوقات شادتر از این بودیم. دو، به این دلیل ناراحتیم که خوش‌شانس بوده‌ایم. برای تشریح این تناقض ظاهری، باید ژرف‌ترین ریشه‌های عشق را بررسی کنیم.

تصور ما از یک رابطهٔ عاشقانهٔ خوب (و حس دوست داشته شدن) نه از مشاهدات دوران بزرگسالی‌مان، بلکه از یک منبع عجیب‌تر و قوی‌تر نشأت می‌گیرد. ذهنیت ما از یک رابطهٔ زناشویی شاد بر اساس تصور دوران کودکی‌مان از آرامش، امنیت کامل، ارتباطات غیرکلامی، و رفع بی‌زحمت نیازها شکل می‌گیرد.