کتاب موهایم را تو بباف

الینا نریمان دانشجوی تئاتر است او در یک خانواده ثروتمند و بی‌قید با پدری قمارباز زندگی می‌کند و مادرش هم مدت‌ها قبل با استاد موسیقی‌اش فرار کرده و او را تنها گذاشته است. الینا علاقه‌ای به دنیای پدرش و خانه‌شان ندارد و همیشه کمبود پدری واقعی و مادری دلسوز را احساس می‌کند. یک روز در دانشگاه که الینا از روابط روزمره با دوستان و کلاس‌هایش خسته است، در حال قدم‌زدن به کافه‌ای به اسم «کافه کتاب» که تازه در نزدیکی دانشگاه بازشده، می‌رود. محیط کافه و نبودن گارسون برای گرفتن سفارش توجهش راجلب می‌کند و وقتی برای سفارش دادن کاپوچینو به سمت پیشخوان می‌رود، متوجه می‌شود مرد میان‌سال تقریبا چهل و چند ساله صاحب کافه دچار نقصی در پای خود است. طولی نمی‌کشد که از مکالمات همکلاسی‌هایش که بعد از او به کافه آمده‌اند، متوجه می‌شود که صاحب کافه دکتر جانبازی است که تازه به ایران برگشته و کلی هم کتاب نوشته و ترجمه کرده است. الینا مشتاق می‌شود یکی از کتاب‌های نوشته صاحب‌کافه را امانت بگیرد تا با حال و هوای او بیشتر آشنا شود. بنابراین یک کتاب شعر را انتخاب می‌کند و این کتاب‌خوانی‌ها ادامه می‌یابد: «شروع کردم به خواندنش...اشعارش به‌قدری زیبا و روح‌نواز بود که نمی‌توانستم کتاب را زمین بگذارم. کلمات به‌درستی در کنار هم چیده شده بودند و از بهترین واژه‌های ممکن در ابیات استفاده‌شده بود. شعرهای عاشقانه‌اش تمام قلب انسان را فرامی‌گرفت. حتماً برای همسرش سروده است...قطعاً او را خیلی دوست دارد که این‌گونه عاشقانه برایش دکلمه و شعر گفته است. وقتی به شعرهای حماسی می‌رسیدم، باورم نمی‌شد همان روح لطیف و عاشق این‌گونه حماسه سازی می‌کند. فاصله دلدادگی و عشق‌بازی با حماسه‌آفرینی و شجاعت در نظر من خیلی زیاد است. اما او چگونه هر دو را ماهرانه سروده است؟ او حتماً در هر دو فضا قرار داشته است...چیزی ماورای تخیل را به تصویر کشیده است...فکر می‌کنم ماجرای ایثارگری و جانبازی او شایعه نیست و حقیقت دارد! حتماً با تمام وجود در این فضا زندگی کرده است.