کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند

کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند نوشته مدرسه زندگی و ترجمه دلبر یزدان پناه در انتشارات میلکان منتشر شده است. این اثر که نام فرعی آن «جستارهایی درباره‌ی تاب‌آوری، التیام و عبور از روزهای دشوار» است، به حفظ تعادل روانی در مواجهه با بحران، فقدان و ترس پرداخته است. این مجموعه رنج واقعی را از فشار اضافه‌ای جدا می‌کند که خودسرزنشگری و فاجعه‌انگاری به زندگی تحمیل می‌کنند. پرسش محوری مجموعه، امکان دوام‌آوردن در شرایطی است که تغییر همه‌ی اتفاق‌های بیرونی در اختیار انسان نیست. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند

کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند (به انگلیسی: Stoicism and Tigers Who Come to Tea: On resilience, healing and going through tough times) مجموعه‌ای از جستارهای مدرسه‌ی زندگی است که فلسفه و تأمل درباره‌ی روان انسان را به تجربه‌ی روزهای دشوار پیوند می‌دهد.

مقدمه‌ی ناشر، گردآوری این متن‌ها را پاسخی به هراس جمعی ناشی از جنگ معرفی کرده است؛ شرایطی که نگرانی برای عزیزان، اخبار تلخ و نامعلومی آینده، حفظ تعادل را دشوار می‌کنند. بااین‌حال، موضوع جستارها به جنگ محدود نیست. بیماری، ناکامی شغلی، گسستن رابطه و ازدست‌دادن عزیزان نیز در کانون بحث قرار دارند. عنوان مجموعه از تصویر ببری ناخوانده می‌آید که نظم خانه را بر هم می‌زند؛ استعاره‌ای از بحرانی که بدون اجازه وارد زندگی می‌شود. متن‌ها به‌جای وعده‌ی حذف رنج، بر شیوه‌ی مواجهه با رنج متمرکزند. نویسنده میان پذیرفتن دشواری و افزودن احساس بی‌ارزشی به دشواری تفاوت می‌گذارد. مثال‌های روزمره، گفتارهای درونی و موقعیت‌های فرضی نیز به روشن‌شدن این تفاوت کمک می‌کنند. جایگاه فلسفه در این مجموعه، همراهی با انسان آسیب‌پذیر است، نه ارائه‌ی بحثی صرفاً انتزاعی درباره‌ی خوشبختی.

کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند در سه فصلِ آغازین، مسیر بحث را از بحران به آسیب روانی و سپس اضطراب می‌رساند. فصل نخست، بحران و فقدان، جستارهایی مانند بلوغ هیجانی در بحران، آمادگی برای فاجعه و سوگ عزیزان را در بر می‌گیرد. فصل دوم، تروما و سلامت روان، به ترس‌های باقی‌مانده از گذشته، انتقال رنج میان نسل‌ها و مراقبت بلندمدت از روان اختصاص دارد. فصل سوم، کنارآمدن با اضطراب، ترس و آینده‌ی مبهم، رابطه‌ی نگرانی با شرم و ازخودبیزاری را بررسی کرده است. این ترتیب، پیوند میان حادثه‌ی بیرونی و واکنش درونی را برجسته می‌کند.

کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند همچنین برای سوگواری، نیاز به محبت و کمک‌گرفتن از دیگران جایگاه مشخصی قائل است. خواننده در جریان مطالعه با پرسش‌هایی درباره‌ی انتظاراتش از زندگی و معنای بهبودی روبه‌رو می‌شود. متن‌ها بهبودی را همیشه بازگشت کامل به وضعیت پیشین نمی‌دانند؛ گاهی ادامه‌دادن مستلزم بازشناختن نیازها، پذیرفتن محدودیت‌ها و یافتن دلایل دیگری برای زیستن است.

خلاصه کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند

کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند میان دو نوع فشار تمایز می‌گذارد: دشواری اتفاقی که رخ داده و رنجی که تفسیرهای تنبیه‌گر به همان اتفاق اضافه می‌کنند. انسان ممکن است شکست را نشانه‌ی بی‌ارزشی خود بداند یا ترس‌های قدیمی را به آینده نسبت دهد. جستارها این الگوها را در کنار سوگ، تروما و نیاز به حمایت بررسی می‌کنند. ایده‌ی اصلی مجموعه این است که تاب‌آوری لزوماً به‌معنای نترسیدن یا فراموش‌کردن نیست. شناخت منشأ هراس، فرصت‌دادن به اندوه، پذیرفتن محبت و تنظیم انتظارات نیز بخشی از دوام‌آوردن‌اند. متن‌ها همچنین بر مراقبت مستمر تأکید کرده‌اند؛ بهبودی می‌تواند همراه فرازونشیب باشد و دستاوردهای کوچک نیز در این مسیر اهمیت دارند.

چرا باید کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این مجموعه تفاوت میان خطر واقعی و فاجعه‌انگاری ذهنی را بررسی می‌کند.
• بحث سوگ، امکان هم‌زمانی عشق، حسرت و احساسات متناقض را توضیح می‌دهد.
• جستارهای تروما، پیوند تجربه‌های گذشته با واکنش‌های امروز را روشن می‌کنند.
• مباحث مراقبت بلندمدت، توجه را به حمایت اجتماعی و ارزش پیشرفت‌های کوچک جلب می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• خوانندگانی که به پیوند فلسفه با تجربه‌ی رنج علاقه دارند، مخاطب این مجموعه‌اند.
• افرادی که دغدغه‌ی شناخت سوگ، اضطراب و خودسرزنشگری را دارند، می‌توانند این جستارها را بخوانند.
• کسانی که می‌خواهند نیازهای عاطفی نزدیکان آسیب‌دیده‌شان را بهتر بشناسند، از مخاطبان این کتاب‌اند.

درباره موسسه مدرسه زندگی

مؤسسه‌ی مدرسه‌ی زندگی (The School of Life) یک شرکت چندملیتی بریتانیایی در حوزه‌ی رسانه‌های اجتماعی است که در سال ۲۰۰۸ به‌ دست نویسنده و سخنران بریتانیایی، آلن دوباتن، بنیان‌گذاری شد. دفتر مرکزی این مجموعه در لندن قرار دارد و فعالیت‌های آن بر موضوعاتی مانند مدیریت اضطراب، هوش هیجانی، روابط انسانی، کار، خلاقیت و معنویت متمرکز است.

گروهی از اندیشمندان، از جمله آلن دوباتن، متفکر و نویسنده‌ی شناخته‌شده، و سوفی هاورث، کیوریتور هنری، به‌همراه تعدادی از روان‌درمانگران، هنرمندان و آموزگاران در تأسیس این مدرسه نقش داشتند. هدف این مجموعه آموزش مفاهیم فلسفی و روان‌شناختی با زبانی ساده و کاربردی برای زندگی روزمره بود.

از سال ۲۰۱۶، مدرسه‌ی زندگی صاحب انتشاراتی به همین نام یعنی The School of Life Press است که کتاب‌ها و مجموعه‌های آموزشی گوناگونی منتشر می‌کند. از جمله آثار منتشرشده توسط این مؤسسه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: متفکران بزرگ (۲۰۱۶)، رابطه‌ها (۲۰۱۷)، از ناکامی‌های کودکی گذرکردن (۲۰۱۸)، اضطراب موقعیت (۲۰۱۹)، ایده‌های بزرگ برای ذهن‌های کنجکاو (۲۰۱۹)، آنچه در مدرسه به شما یاد نمی‌دهند (۲۰۲۰)، والدینی ناکامل اما به‌ اندازه‌‌ی کافی خوب (۲۰۲۱)، ازخودبیزاری (۲۰۲۲)، چگونه رسانه‌های مدرن ذهن ما را نابود می‌کنند (۲۰۲۲)، ایده‌های بزرگ از ادبیات برای تو (۲۰۲۴) و...

فعالیت‌های مدرسه‌ی زندگی واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته است. برخی منتقدان، از جمله نشریه‌ی لس‌آنجلس ریویو آو بوکز، آثار منتشرشده توسط این مؤسسه را به‌دلیل ساده‌سازی بیش‌ازحد فلسفه و نظریه‌های فکری نقد کرده‌اند. همچنین هانس گئورگ مولر، استاد دانشگاه ماکائو، ویدئوی مدرسه‌ی زندگی درباره‌ی لائوتسه را به‌دلیل استفاده از نقل‌قول‌های ساختگی و تفسیر نادرست از دائو ده جینگ مورد انتقاد قرار داده است. بااین‌حال، منتقدانی چون جفری هاوارد این مجموعه را به‌خاطر نقد نگاه رمانتیک به عشق و تلاش برای تقویت هوش هیجانی از طریق فلسفه تحسین کرده‌اند.

بخشی از کتاب رواقی گری و ببرهایی که برای عصرانه می آیند

«طبیعتاً همهٔ ما دلمان می‌خواهد مواجهه‌مان با بیماری روانی تا حد ممکن کوتاه باشد و از آن مهم‌تر، فقط یک بار رخ دهد و تمام شود. اما واقعیت این است که برای بسیاری از ما سایهٔ شوم بازگشت بیماری در تمام طول عمر همراهمان است و همیشه در برابر آن آسیب‌پذیر خواهیم بود. بنابراین چالش اصلی این نیست که صرفاً یاد بگیریم چطور از یک بحران گذرا جان سالم به در ببریم، بلکه باید چهارچوبی محکم بنا کنیم تا به کمک آن بتوانیم شکنندگی روانی‌مان را در درازمدت مدیریت کنیم. اقدامات عملی و روانی‌ای که در ادامه گفته می‌شوند در این مسیر بسیار راهگشا خواهند بود:

پذیرش

وقتی آمادهٔ بازگشت بیماری باشیم، سطح انتظاراتمان را واقع‌بینانه‌تر تنظیم می‌کنیم و هنگام عود بیماری، به‌جای هراس، روحیه‌ای سنجیده و صبور خواهیم داشت. روند بیمارشدن ما سال‌ها طول کشیده است (شاید تمام دوران کودکی‌مان بستر شکل‌گیری این بیماری بوده باشد)؛ درنتیجه برای رسیدن به تاب‌آوری کامل به زمان زیادی نیاز داریم. نباید انتظار داشته باشیم که سرعت بهبودی ما از کسی که آسیب جسمی دیده است بیشتر باشد؛ چراکه ذهن انسان در مقایسه با استخوان ران یا تاندون‌ها بسیار پیچیده‌تر است.

هشیاری

باید با دقتی دوچندان خودمان را زیر نظر بگیریم و هشیارانه مراقب نشانه‌های وخامت حال و گرداب‌های استیصال باشیم. ذهنمان به‌شدت فراموش‌کار است؛ خیلی زود هرچه را دربارهٔ خودمان آموخته‌ایم و هرآنچه ما را به ثبات رسانده بود از یاد می‌بریم.»