کتاب از تروما تا التیام

کتاب از تروما تا التیام (شناخت روان‌زخم‌ها و راه درمان آن‌ها) نوشته‌ی مدرسه زندگی با ترجمه‌ی جواد فروزان و مریم مصباح، نگاهی عمیق به تجربه‌ی آسیب‌های روانی و مسیر رهایی از آن‌ها دارد. نشر مون آن را منتشر کرده است. این کتاب با تکیه‌بر مثال‌های روزمره، روایت‌های دقیق از کودکی و بزرگ‌سالی و توضیح نشانه‌های پنهان رنج، تلاش کرده است سازوکار تروما و تأثیرش بر احساس، بدن و روابط را روشن کند. تمرین‌های متنوع نوشتن، گریه، فریاد، حرکت، نقاشی و تخیل نیز در فصل‌های مختلف آمده تا پیوند ذهن و بدن دوباره برقرار شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب از تروما تا التیام

کتاب از تروما تا التیام اثری از مدرسه زندگی است که با ترجمه‌ی جواد فروزان و مریم مصباح در چند فصل پیوسته، مفهوم تروما، نشانه‌ها و امکان بازسازی درونی را دنبال کرده است. مترجمان در یادداشت آغازین، انگیزه‌ی ترجمه را در بستر تجربه‌ی جمعی جنگ و ترس، و نیاز به گفت‌وگو با خود توضیح داده‌اند و تأکید کرده‌اند که این متن جایگزین درمان حرفه‌ای نیست، بلکه دعوتی است برای آغاز خودشناسی و در صورت لزوم، مراجعه به درمانگر. در کتاب از تروما تا التیام ابتدا به «عوامل ایجادکننده‌ی تروما» پرداخته شده و تفاوت رنج‌های آشکار با زخم‌هایی که فهم و احساسشان مسدود شده است توضیح داده می‌شود. سپس فصل «نشانه‌های تروما» با جزئیات فراوان، الگوهایی مانند گسستگی، تفکر فاجعه‌انگار، شرم، خودکشی، کمال‌گرایی، تعارض‌گریزی، خودآزاری، پارانویا، اضطراب مزمن، گوش‌به‌زنگی مفرط، افکار مزاحم، روابط یک‌طرفه، بدبینی، مهرطلبی، اعتیاد، عارضه‌های جسمانی، احساس زشتی، بی‌خوابی، شهرت‌طلبی و بیش‌دستاوردی را شرح داده است. در ادامه‌ی کتاب از تروما تا التیام بخش «بازمکان‌سازی تروما» نشان می‌دهد چگونه می‌توان از خودِ نشانه‌ها به‌عنوان سرنخ استفاده کرد، به گذشته بازگشت، ریشه‌ها را دید و به‌تدریج معنای تازه‌ای برای تجربه‌ها ساخت. در این بخش، بر نقش عشق، حضور انسانی امن، گوش‌سپردن، زمان، تخیل و بازنویسی روایت زندگی تأکید شده است و خواننده با این ایده همراه می‌شود که نشانه‌ها پاسخ‌های تحریف‌شده به فقدان عشق و امنیت‌اند، نه حقیقت نهایی درباره‌ی هویت.

خلاصه کتاب از تروما تا التیام

کتاب از تروما تا التیام با تعریف دقیق تروما به‌عنوان رنجی نادیده‌مانده و ناتمام، نشان می‌دهد چگونه تجربه‌های دردناک، به‌ویژه در کودکی، می‌توانند در قالب نشانه‌هایی مثل شرم عمیق، اضطراب مزمن، بدبینی، اعتیاد، روابط یک‌طرفه، خودآزاری، بی‌خوابی یا عارضه‌های جسمانی خود را نشان دهند. متن توضیح می‌دهد که این نشانه‌ها واکنش‌های «غلط» یا ضعف شخصیتی نیستند، بلکه تلاش‌های ناپخته‌ی روان برای کنار آمدن با فقدان عشق، امنیت و درک شدن‌اند. کتاب از تروما تا التیام سپس پیشنهاد می‌کند به‌جای جنگیدن مستقیم با نشانه، آن را به‌عنوان قالبی ببینیم که از رویدادهای گذشته شکل گرفته است و با کنجکاوی، می‌توان به سراغ آن رویدادها رفت. در فصل پایانی، مفهوم بازمکان‌سازی تروما مطرح می‌شود: استفاده از نشانه‌ها برای کشف ریشه‌ها، بازگشت به کودک آسیب‌دیده‌ی درون، و قرار دادن عشق، زمان، گوش‌سپردن و روایت تازه در مرکز فرایند التیام.

چرا باید کتاب از تروما تا التیام را بخوانیم؟

این کتاب تصویری جزئی‌نگر از تروما ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد احساس‌هایی مثل شرم، اضطراب، بدبینی یا مهرطلبی چگونه می‌توانند ریشه در گذشته داشته باشند. خواننده با زبان تحلیلی و مثال‌های ملموس، واژگانی برای توصیف رنج خود پیدا می‌کند و با تمرین‌های متنی و بدنی، راه‌هایی برای آغاز گفت‌وگو با خود و تشخیص زمان مراجعه به درمانگر می‌شناسد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که با اضطراب، شرم، روابط آشفته، اعتیاد، بی‌خوابی یا احساس زشتی درگیرند و می‌خواهند ریشه‌های عمیق‌تری برای این تجربه‌ها پیدا کنند. همچنین به دانشجویان و علاقه‌مندان به روان‌شناسی و کسانی که در نقش همراه و تسهیلگر کنار افراد آسیب‌دیده‌اند مفید است.

بخشی از کتاب از تروما تا التیام

«تروما ضربه‌ای است که نه به‌طور کامل فهمیده شده و نه حتی به‌طور کامل احساس شده است و به همین دلیل، پیامدهای بلند و پایداری به جای می‌گذارد. نمی‌توان آن را فراموش کرد، زیرا هرگز به‌درستی شناخته نشده است. نمی‌توان بر آن سوگواری کرد، چون هرگز در روشنای روز زیست نکرده است. ما تنها حس می‌کنیم که اوضاع چندان بر وفق مراد نیست، ما نه می‌دانیم چه رخ داده و چرا، و نه اینکه چگونه باید بهترین واکنش را نشان دهیم و اندوه خود را فروبنشانیم. تروما ما را به چرخه‌ای تکرارشونده از عذابی گنگ و رازآلود گرفتار می‌کند که گذر زمان آن را التیام نمی‌بخشد؛ و این یکی از بی‌رحمانه‌ترین گونه‌های آسیب است. کمتر کسی را می‌توان یافت که در گذشته‌اش مجموعه‌ای از لحظات ترومازا نداشته باشد: والدی که خلق‌وخویش به‌شکلی رازآمیز میان مهربانی و خشم در نوسان بود. زنجیره‌ای از نظرهای تحقیرآمیز و جانب‌داری کینه‌توزانه از خواهر یا برادر. بیماری روحی، طلاق یا مرگی که به‌دلیل شرم یا خویشتن‌داری نابه‌جا هرگز به‌درستی توضیح داده یا تفسیر نشد. و شاید بدتر از این‌ها نیز وجود داشته باشد: آسیب جسمی، غفلت و، از همه وحشتناک‌تر، لمس‌های نابه‌جا. ظرفیتِ زیادِ انسان برای رنج کشیدن حقیقتاً ترسناک است. آنچه در ادامه می‌آید تلاشی است برای درک این خطرها و کوششی است صبورانه و فروتنانه برای گشودن گره آن‌ها. همین‌که رنج می‌بریم، به‌خودی‌خود ناگوار است، اما بدتر از آن این است که درحالی‌که گرفتار نشانه‌هایی هستیم که از آن‌ها سر درنمی‌آوریم و توضیح درستی برای شرایط خویش نداریم، این رنج تا ابد ادامه یابد.»