کتاب اسم تو

کتاب اسم تو نوشته ماکوتو شینکای و ترجمه پرستو پورگیلانی است؛ رمانی که از همان فصل‌های آغازین، مرز میان خواب، خاطره و هویت را به‌هم می‌زند. داستان از دو نوجوان در دو جهان متفاوت شروع می‌شود: یکی در توکیوی شلوغ و دیگری در شهری کوچک و کوهستانی. آنچه ابتدا شبیه رؤیا به نظر می‌رسد، کم‌کم به تجربه‌ای عجیب و نگران‌کننده تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که با جابه‌جایی بدن، حس فقدان و جست‌وجوی کسی ناشناس گره خورده است. این کتاب را نشر پیدایش منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اسم تو

کتاب اسم تو نوشته ماکوتو شینکای داستانی است که از دل چند حس آشنا شکل می‌گیرد: بیدارشدن با اندوهی بی‌دلیل، به‌یاد نیاوردن رؤیایی مهم و احساس اینکه کسی یا چیزی در زندگی گم شده است. روایت با دو شخصیت اصلی پیش می‌رود؛ تاکی، پسری در توکیو، و میتسوها، دختری دبیرستانی در شهری کوچک به نام ایتوموری. فاصله‌ی جغرافیایی، تفاوت سبک زندگی و شکاف میان شهر بزرگ و محیط سنتی، از همان ابتدا در متن حضور دارد. یکی در میان قطارها، ساختمان‌ها و شلوغی روزمره حرکت می‌کند و دیگری در فضایی زندگی می‌کند که معبد، آیین‌های محلی، روابط خانوادگی و نگاه دیگران در آن نقش پررنگی دارند.
کتاب اسم تو فقط بر ایده‌ی جابه‌جایی دو نفر تکیه نمی‌کند، بلکه از این موقعیت برای ساختن پرسش‌هایی عمیق‌تر استفاده می‌کند: آدم‌ها چطور خودشان را می‌شناسند؟ حافظه تا چه اندازه به هویت گره خورده است؟ و آیا می‌شود کسی را پیش از شناختن، از پیش در دل حس کرد؟ متن در کنار این لایه‌ها، جزئیات روزمره را هم جدی می‌گیرد؛ از صبحانه و مدرسه تا کار پاره‌وقت، دوستی‌ها، خجالت‌های نوجوانانه و فشارهای خانوادگی. همین جزئیات باعث می‌شوند اتفاق‌های عجیب داستان از زمین جدا نشوند و در زندگی شخصیت‌ها ریشه داشته باشند.
کتاب اسم تو در فضایی میان لطافت و اضطراب حرکت می‌کند. بخشی از کشش آن از تضادها می‌آید: توکیوی پرنور در برابر شهر آرام ایتوموری، زندگی مدرن در برابر سنت، و شوخی‌های روزمره در برابر حس مبهمی از خطر و فقدان. در فصل‌های آغازین، نشانه‌هایی مثل بند مو، یادداشت‌های ناآشنا، خاطرات گسسته و رؤیاهای تکرارشونده، به‌تدریج شبکه‌ای از رمز و انتظار می‌سازند. نتیجه، روایتی است که هم بر رابطه‌ی میان دو شخصیت استوار است و هم بر حس جست‌وجوی چیزی که نامش هنوز روشن نیست.

خلاصه کتاب اسم تو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب اسم تو با دو نوجوان آغاز می‌شود که زندگی‌هایی کاملاً متفاوت دارند. تاکی در توکیو زندگی می‌کند و میتسوها در شهری کوچک و سنتی روزهایش را می‌گذراند. هر دو با حس عجیبی از دلتنگی و ناآرامی از خواب بیدار می‌شوند، بی‌آنکه دقیق بدانند دنبال چه کسی یا چه چیزی هستند. خیلی زود نشانه‌هایی ظاهر می‌شود که نشان می‌دهد ماجرا فقط یک خواب معمولی نیست: یادداشت‌های ناآشنا، رفتارهایی که خودشان به‌یاد نمی‌آورند و خاطراتی که به زندگی شخص دیگری تعلق دارد. جابه‌جایی میان بدن و زندگی یکدیگر، آن‌ها را وارد رابطه‌ای پیچیده می‌کند که هم خنده‌دار است و هم گیج‌کننده، اما پشت این وضعیت عجیب، رازی بزرگ‌تر در حال شکل‌گرفتن است.

چرا باید کتاب اسم تو را بخوانیم؟

دلایل خواندن اسم تو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تقابل دو جهان متفاوت، یعنی زندگی شهری توکیو و فضای سنتی ایتوموری را به‌صورت ملموس نشان می‌دهد.
• روایت آن از دل یک موقعیت غیرعادی، پرسش‌هایی درمورد هویت، حافظه و احساس فقدان مطرح می‌کند.
• جزئیات روزمره‌ی شخصیت‌ها باعث می‌شود اتفاق‌های عجیب داستان باورپذیر و نزدیک بمانند.
• کتاب هم‌زمان حال‌وهوای نوجوانانه، طنز موقعیت و تعلیق را کنار هم نگه می‌دارد.
• خواندن آن برای کسانی که به داستان‌های مبتنی‌بر راز، جابه‌جایی و پیوندهای نادیدنی علاقه دارند، تجربه‌ای پرکشش می‌سازد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن اسم تو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های نوجوانانه‌ای که در آن‌ها هویت و خاطره نقش اصلی دارند.
• خوانندگانی که از داستان‌های معمایی با نشانه‌های تدریجی و فضای رازآلود لذت می‌برند.
• کسانی که به تقابل زندگی در شهر بزرگ و محیط‌های کوچک و سنتی علاقه دارند.
• مخاطبانی که روایت‌های شخصیت‌محور با حال‌وهوای احساسی و پرتعلیق را دنبال می‌کنند.
• خوانندگانی که می‌خواهند داستانی درباره‌ی پیوند، دلتنگی و جست‌وجوی کسی ناشناس بخوانند.

بخشی از کتاب اسم تو

«عطر و صدایی خاطره‌انگیز. نور و گرمایی تسلی‌بخش.
نزدیک کسی هستم که برایم خیلی خاص است، آن‌قدر نزدیک که فاصله‌ای بین‌مان نمانده. به یکدیگر پیوند خورده‌ایم. تقریباً جدانشدنی هستیم، مثل نوزادی که دارد شیر مادرش را می‌خورد، از اضطراب یا تنهایی رها هستم. هرگز با درد از دست دادن روبه‌رو نشده‌ام. حس گزگز خیلی شیرینی من را دربرمی‌گیرد.
ناگهان چشمانم باز می‌شوند.
سقف را می‌بینم.
در اتاقم هستم. صبح شده.
تنها هستم.
در توکیو.
...فهمیدم.
خواب می‌دیدم. بلند می‌شوم و روی تختم می‌نشینم.
در عرض دو ثانیه، حس بی‌همتایی که کمی پیش من را احاطه کرده بود بدون هیچ رد و طنینی ناپدید می‌شود. این اتفاق آن‌قدر ناگهانی است که قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کنم اشکم سرازیر می‌شود.
بارها پیش آمده که صبح‌ها در حال گریه کردن از خواب بیدار بشوم.
...و هیچ‌وقت یادم نمی‌آید که چه رویایی دیده‌ام.
اشک‌هایم را با دست راستم پاک می‌کنم و به آنها خیره می‌شوم. قطرات کوچکی روی انگشت اشاره‌ام می‌نشینند. هم رویایی که دیدم، هم اشک‌هایی که چشمانم را پر کرده‌ بودند بخار شده و به هوا می‌روند.
این دست زمانی چیز گرانبهایی را گرفته بود...
نمی‌دانم.
بی‌خیالش می‌شوم.»