کتاب وصیت پروفسور هللر

کتاب وصیت پروفسور هللر نوشته هاسمیک چارنتس و ترجمه آندرانیک خچومیان، نمایشنامه‌ای از مجموعه نمایشنامه‌های ارمنی است که نشر قطره آن را منتشر کرده است. ماجرا از شبی آغاز می‌شود که 11 نفر با گذشته‌هایی نامرتبط، به خانه‌ی پروفسوری مشهور دعوت می‌شوند تا وصیتی عجیب را بشنوند؛ وصیتی که خیلی زود به جست‌وجویی پرتنش درباره‌ی هویت، نبوغ، گذشته و حقیقت مرگ صاحب‌خانه تبدیل می‌شود. این اثر فقط بر راز یک ارثیه نمی‌ایستد و به‌تدریج پرسش‌هایی بزرگ‌تر را پیش می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب وصیت پروفسور هللر

کتاب وصیت پروفسور هللر نوشته هاسمیک چارنتس در قالب یک نمایشنامه، جمعی از شخصیت‌های گوناگون را در فضایی بسته و پرتعلیق کنار هم قرار می‌دهد. نقطه‌ی شروع اثر ساده به‌نظر می‌رسد: خواندن وصیت‌نامه‌ی هارولد هللر، دانشمندی نامدار، در حضور افرادی که ظاهراً هیچ پیوند روشنی با هم ندارند. اما گفت‌وگوها خیلی زود نشان می‌دهد که این دعوت فقط برای تقسیم ارث نیست. هر شخصیت گذشته‌ای مبهم، استعدادی ویژه و خاطره‌ای ناقص با خود آورده است و همین تکه‌های پراکنده، فضای اثر را از یک مجلس رسمی به صحنه‌ی کشف و رویارویی تبدیل می‌کند.
کتاب وصیت پروفسور هللر بیش از آنکه بر حرکت بیرونی تکیه کند، از دل گفت‌وگو، افشاگری و برخورد شخصیت‌ها پیش می‌رود. تاجر جواهر، دزد، وکیل، بازپرس، خبرنگار، کشیش، مدل، پیانیست و دیگر حاضران، هریک با لحن و زاویه‌ی دید خود وارد ماجرا می‌شوند و به‌تدریج تصویری ناآرام از گذشته می‌سازند. متن، هم‌زمان حال‌وهوای معمایی، طنز تلخ و تنش روانی دارد. خانه‌ی بزرگ و قدیمی، وصیت‌نامه‌ی دوپاره، عکس‌های قدیمی، خاطره‌های کودکی و پرسش درباره‌ی نبوغ، همه در کنار هم فضایی می‌سازند که در آن اعتماد به‌سادگی شکل نمی‌گیرد.
کتاب وصیت پروفسور هللر در لایه‌ی درونی‌تر خود به موضوعاتی مثل سوءاستفاده از استعداد، کنترل انسان‌ها، هویت پنهان و مرز میان پرورش نبوغ و سلطه‌جویی می‌پردازد. اثر فقط یک معمای خانوادگی یا جنایی نیست؛ بلکه از خلال موقعیتی نمایشی، این سؤال را پیش می‌کشد که وقتی انسان‌ها به‌عنوان ابزار یک طرح بزرگ دیده شوند، چه چیزی از اختیار و انسانیت باقی می‌ماند. همین ترکیبِ راز، تقابل شخصیت‌ها و ایده‌های تند و بحث‌برانگیز، این کتاب را به متنی مناسب برای علاقه‌مندان ادبیات نمایشی پرکشمکش تبدیل کرده است.

خلاصه کتاب وصیت پروفسور هللر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب وصیت پروفسور هللر با بازگشت جاناتان هللر به خانه‌ی پدری آغاز می‌شود؛ جایی که باید همراه 10 مهمان دیگر بخش دوم وصیت‌نامه‌ی پدرش را بشنود. وصیت از گنجینه‌ای پنهان و پیوندی ناشناخته میان حاضران حرف می‌زند. از اینجا، هرکدام از مهمان‌ها گذشته‌ی خود را تعریف می‌کنند و نشانه‌هایی از کودکی، استعدادهای خاص و ارتباطی مبهم با پروفسور آشکار می‌شود. جست‌وجو در خانه و کنار هم قرار گرفتن خاطره‌ها، ماجرا را از یک ارثیه‌ی عجیب به پرونده‌ای پیچیده درباره‌ی هویت، آزمایش، فریب و نقشه‌ای پنهان می‌کشاند. نمایشنامه در مسیر خود، رازهای شخصیت‌ها را یکی‌یکی رو می‌کند و تنش را پیوسته بالاتر می‌برد.

چرا باید کتاب وصیت پروفسور هللر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب وصیت پروفسور هللر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک موقعیت نمایشی فشرده می‌سازد که تقریباً همه‌چیز در آن از دل گفت‌وگو و برخورد شخصیت‌ها آشکار می‌شود.
• خواننده با مجموعه‌ای از شخصیت‌های متفاوت روبه‌رو می‌شود که هریک گذشته، لحن و انگیزه‌ی جداگانه‌ای دارند.
• این اثر معمای ارثیه را به پرسش‌هایی درباره‌ی هویت، نبوغ و سوءاستفاده از انسان پیوند می‌زند.
• فضای بسته‌ی خانه و افشا شدن تدریجی رازها، کشش متن را تا پایان حفظ می‌کند.
• کتاب برای کسانی به‌کار می‌آید که به نمایشنامه‌های رازآلود و شخصیت‌محور علاقه دارند.
• خواندن این اثر امکان آشنایی با نمونه‌ای از ادبیات نمایشی ارمنستان را فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب وصیت پروفسور هللر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه‌هایی که بر راز، تنش و افشاگری تدریجی استوارند.
• خوانندگانی که از داستان‌های جمعی با شخصیت‌های متعدد و گذشته‌های درهم‌تنیده لذت می‌برند.
• کسانی که به موضوع هویت، نبوغ و پیامدهای اخلاقی دست‌کاری انسان علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند متن نمایشی را با حال‌وهوای معمایی و فضای بسته دنبال کنند.
• علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی ارمنستان و مجموعه نمایشنامه‌های ترجمه‌شده.

بخشی از کتاب وصیت پروفسور هللر

«جاناتان: (می‌خواند.)
عزیزان من، جاناتان، ماکسیم، لویجی، استلا، پاتریک، ایان، دانیِل، آدریان، نویِمی، آسترید، رومان، بار دیگر همگی اینجایید. بار دیگر همه کنار یکدیگرید. می‌بایست چنین می‌بود. شما یک مجموعه‌اید، تکه‌هایی از جامی بسیار عالی از جنس کریستال. بدانید که همه‌تان را یکسان دوست دارم. شما پرتو نور یک مرواریدید. زمانی خواهد رسید که شما دنیا را فتح خواهید کرد... دنیا مال شما خواهد بود.
همهٔ ثروت خودم را، مجموعهٔ معجزه‌گر جواهراتم را، به‌طور مساوی برای شما به ارث می‌گذارم. آن مجموعه در این خانه است. جایش را در این نامه نمی‌گویم تا به دست دیگران نیفتد. شما باهم، و با همکاری مشترک خود، آن گنج را پیدا کنید. پیدا کنید، آن گنج به‌طور مساوی مال شما است.
چیز دیگری هم باید بگویم. شما نابغه به دنیا آمده‌اید. این را هرگز فراموش نکنید.
پدر شما، هارولد هِللر
سکوتی طولانی حاکم می‌شود.
جاناتان:
حالا باید چی‌کار کنیم.
لویجی:
اول بیاین باهم آشنا بشیم.»