کتاب کتاب ویل

کتاب ویل (The Book of Will) نوشته لورن گاندرسون و ترجمه امیرحسین بیات است که نشر قطره آن را منتشر کرده است. این نمایشنامه از دل سوگواری برای ویلیام شکسپیر، به مسئله‌ای مهم می‌رسد: اگر متن‌ها از بین بروند، از یک زندگی هنری چه چیزی باقی می‌ماند؟ ماجرا با بازیگران، دوستان و همکارانی پیش می‌رود که میان فقدان، رقابت، حافظه و آشفتگی دنیای نشر، می‌خواهند نمایشنامه‌های شکسپیر را از فراموشی نجات دهند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کتاب ویل

کتاب ویل نمایشنامه‌ای از لورن گاندرسون است که ماجرایش در سال‌های ۱۶۱۹ تا ۱۶۲۳ در لندن و استراتفورد می‌گذرد؛ زمانی که شکسپیر دیگر زنده نیست و اطرافیانش با خلأ حضور او و سرنوشت آثارش روبه‌رو شده‌اند. فضای اثر از همان صحنه‌های آغازین، هم سوگوارانه است و هم پرجنب‌وجوش؛ میخانه، صحنه‌ی تئاتر، خانه‌ها و چاپخانه‌ها مدام جای خود را به هم می‌دهند و نشان می‌دهند که تئاتر در دوستی‌ها، بحث‌ها، حساب‌وکتاب‌ها و حتی دعواهای روزمره هم ادامه دارد.
کتاب ویل بیش از آنکه فقط درباره‌ی شکسپیر باشد، درباره‌ی کسانی است که پس از او مانده‌اند: جان همینگز، هنری کاندل، ریچارد باربیج، آلیس، ربکا، الیزابت، رالف کرین و دیگرانی که هرکدام سهمی در نگه‌داشتن کلمات و اجراها دارند. نمایشنامه نشان می‌دهد که حفظ یک میراث ادبی فقط کار یک نابغه نیست؛ مجموعه‌ای از بازیگران، کاتبان، همسران، ناشران و همراهان در آن نقش دارند. در متن، مسئله‌ی نسخه‌های دزدی، حق چاپ، تفاوت اجرای زنده با متن مکتوب و دشواری گردآوری نمایشنامه‌ها به‌صورت پیوسته مطرح می‌شود و همین موضوع به اثر بُعدی تاریخی و درعین‌حال انسانی می‌دهد.
کتاب ویل از نظر شخصیت‌پردازی هم بر رابطه‌ها تکیه دارد. دوستی‌های قدیمی، شوخی‌های تلخ، حسادت‌های حرفه‌ای، خستگیِ سال‌های کار و ترس از فراموش‌شدن، کنار هم قرار می‌گیرند. در این میان، زنان نمایش فقط ناظر نیستند؛ آن‌ها در تصمیم‌ها، یادآوری‌ها و پیش‌بردن کار حضوری جدی دارند. متن بارها به این پرسش برمی‌گردد که چه چیزی یک اثر را زنده نگه می‌دارد: اجرا، حافظه، نسخه‌ی مکتوب یا جمعی که حاضر است برای حفظ آن بجنگد. همین کشمکش، نمایشنامه را از یک ادای احترام ساده فراتر می‌برد و آن را به اثری درباره‌ی ماندگاری هنر تبدیل می‌کند.

خلاصه کتاب کتاب ویل

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان از جایی شروع می‌شود که دوستان و همکاران شکسپیر با اجرای ضعیف و تحریف‌شده‌ای از هملت روبه‌رو می‌شوند و هم‌زمان با مرگ ریچارد باربیج، بیش از پیش احساس می‌کنند که بخشی از حافظه‌ی زنده‌ی تئاتر درحال ازبین‌رفتن است. جان همینگز و هنری کاندل کم‌کم به این نتیجه می‌رسند که باید نمایشنامه‌های شکسپیر را از میان نسخه‌های پراکنده، دست‌نوشته‌ها، حافظه‌ی بازیگران و چاپ‌های ناقص جمع کنند. در ادامه، اختلاف‌نظرها، مشکلات مالی، دعوا با ناشران سودجو و همکاری‌های ناخواسته، مسیر این تصمیم را پیچیده‌تر می‌کند. نمایشنامه در دل این تلاش، از سوگواری، دوستی، عشق به صحنه و ترس از فراموشی حرف می‌زند.

چرا باید کتاب کتاب ویل را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ویل را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب فرایند شکل‌گرفتن و حفظ نمایشنامه‌های شکسپیر را به‌صورت دراماتیک و ملموس نشان می‌دهد.
• متن، رابطه‌ی میان اجرای صحنه‌ای، حافظه‌ی بازیگران و نسخه‌ی مکتوب را به مسئله‌ای اصلی تبدیل می‌کند.
• خواننده با چهره‌ای انسانی‌تر از دنیای تئاتر روبه‌رو می‌شود؛ جایی که دوستی، رقابت، سوگ و کار حرفه‌ای درهم تنیده‌اند.
• این کتاب به پرسش ماندگاری هنر می‌پردازد و نشان می‌دهد حفظ یک اثر فقط به نویسنده وابسته نیست.
• حضور شخصیت‌های متعدد و گفت‌وگوهای پرتنش، تصویری زنده از پشت‌صحنه‌ی تئاتر و نشر به دست می‌دهد.
• اثر برای کسانی که به شکسپیر، تاریخ تئاتر و سرنوشت متن‌های نمایشی علاقه دارند، اطلاعات و حس را هم‌زمان فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ویل به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه و ادبیات نمایشی که دوست دارند پشت‌صحنه‌ی شکل‌گیری یک میراث تئاتری را ببینند.
• خوانندگانی که به شکسپیر و شخصیت‌های پیرامون او کنجکاوند.
• کسانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با محور دوستی، فقدان و یادآوری علاقه دارند.
• مخاطبانی که از فضاهای تاریخی و کشمکش‌های مربوط به نشر، اجرا و مالکیت متن لذت می‌برند.
• دانشجویان و پژوهشگران تئاتر که می‌خواهند با مسئله‌ی حفظ و انتقال متن‌های نمایشی در قالبی نمایشی روبه‌رو شوند.

درباره لورن گاندرسون

لورن گاندرسون (Lauren Gunderson) یکی از نمایشنامه‌نویسانی است که از سال ۲۰۱۵ بیشترین تعداد اجرای آثار نمایشی را در آمریکا داشته و سه بار، از جمله در فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳، در صدر این فهرست قرار گرفته است. او دو بار برنده‌ی جایزه‌ی استاینبرگ/انجمن منتقدان تئاتر آمریکا برای نمایشنامه‌ی جدید، برای نمایشنامه‌های «من و تو» و «کتاب ویل» شده است. همچنین برنده‌ی جایزه‌ی ویلیام اینگه برای دستاورد برجسته در تئاتر، جایزه‌ی لنفورد ویلسون و جایزه‌ی اوتیس گرنزی برای صداهای تازه بوده است. آثار او همچنین به مرحله‌ی نهایی جایزه‌ی سوزان اسمیت بلک‌برن، جایزه‌ی وایسبرگر و جایزه‌ی جان گسنر برای نمایشنامه‌نویسی راه یافته‌اند. او همچنین دریافت‌کننده‌ی اقامت هنری بنیاد ملون با همکاری شرکت تئاتر مارین بوده است.

او در دانشگاه اموری در رشتهٔ ادبیات و نمایش جنوب آمریکا تحصیل کرد و سپس در مدرسه‌ی تیش دانشگاه نیویورک در رشته‌ی نویسندگی دراماتیک به تحصیل پرداخت؛ جایی که به‌عنوان عضو برنامهٔ رینولدز در زمینهٔ کارآفرینی اجتماعی نیز فعالیت داشت. آثار او توسط ناشران مختلفی منتشر شده‌اند. او همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نمایشنامه‌نویسان است.

بخشی از کتاب کتاب ویل

«نه، نباید منطقی باشیم! می‌شنوی داری چی می‌گی؟ منطقی بود که اصلاً یه گروه تئاتر راه بندازیم؟ منطقی بود که یه شاعر گمنام استخدام کنیم که یه نمایشنامه رو دو بار یه‌جور نمی‌نویسه؟ منطقی بود که گلوب رو بار اول بسازیم، بعد خرابش کنیم، الوارش رو نصفه‌شب از رود تیِمز رد کنیم و دوباره از نو بسازیم، فقط برای‌اینکه اجاره ندیم؟ نه! هیچ منطقی توی از دست دادن اون نمایشنامه‌ها نیست. فقط یه کار فرسایشیه، فرسایشی که می‌شه جلوش رو گرفت، اگه سریع عمل کنیم. من الان باید برم روی صحنه، یکی از معدود نمایشنامه‌های کامل ویلیام رو که برامون مونده اجرا کنم. بعدازاون می‌رم سِیْنْتْ پاول و تمام نسخه‌های غیرمجازی نمایشنامه‌های ویلیام شکسپیر رو که پیدا کنم می‌خرم تا کارم رو شروع کنم. می‌خوای بیا، نمی‌خوای نیا، ولی من دارم این کار رو می‌کنم.»