کتاب کوری

کتاب کوری نوشته ژوزه ساراماگو و ترجمه سیدحبیب گوهری راد است که این کتاب را نشر جمهوری منتشر کرده است. این اثر داستان شیوع ناگهانی و ناشناخته‌ی یک بیماری عجیب را روایت می‌کند؛ کوری غریبی که بر خلاف نابینایی معمولی، با تاریکی همراه نیست و افراد را در دریایی از سفیدی مطلق و شیری‌رنگ غرق می‌کند. با گسترش سریع این بحران در شهر، رفتارهای انسانی و ساختارهای اجتماعی دستخوش فروپاشی هولناکی می‌شوند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کوری

کتاب کوری یکی از برجسته‌ترین آثار ژوزه ساراماگو در گونه‌ی رمان‌های تمثیلی و اجتماعی است که به بحرانی ناشناخته در بستری شهری و بی‌نام می‌پردازد. این اثر با ماجرای مردی آغاز می‌شود که پشت چراغ راهنمایی ناگهان بینایی خود را از دست می‌دهد، اما آنچه تجربه می‌کند تاریکی نیست، بلکه نوری خیره‌کننده و سفیدی مطلق است. نویسنده با خلق این موقعیت غریب، به‌تدریج شخصیت‌های گوناگونی مانند چشم‌پزشک، دختری با عینک دودی، پسربچه‌ی لوچ و دزد اتومبیل را وارد ماجرا می‌کند. بیماری بدون هشدار قبلی سرایت می‌کند و دولت برای مهار آن، نخستین مبتلایان را در تیمارستانی متروکه قرنطینه می‌کند؛ جایی که قوانین انسانی به‌مرور در آزمونی سخت و فرساینده قرار می‌گیرند.
در کتاب کوری، شخصیت‌ها نام مشخصی ندارند و با عناوینی کلی و خصلت‌های ظاهری شناخته می‌شوند که این امر به فضای روایت خصلتی جهان‌شمول و نمادین بخشیده است. کانون اخلاقی روایت در این جمع، همسر چشم‌پزشک است که با وجود سلامت چشم‌هایش، برای همراهی با شوهر به دروغ ادعای نابینایی می‌کند و تنها شاهد بینای این فاجعه می‌شود. ساراماگو با تکیه بر این زاویه‌ی دید، به بررسی سقوط موازین متمدنانه، فروپاشی نظم، تقابل وجدان با منافع فردی و بازگشت انسان به غرایز اولیه زیر فشار رنج و انزوا پرداخته است.

خلاصه داستان کوری

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان با کور شدن ناگهانی راننده‌ای در تقاطع آغاز می‌شود که دنیا را غرق در سفیدی شیری‌رنگ می‌بیند. فردی داوطلب می‌شود او را به خانه برساند، اما اتومبیلش را می‌دزدد و خودش نیز به‌سرعت نابینا می‌شود. با مراجعه‌ی مرد به مطب، چشم‌پزشک، منشی و دیگر مراجعان نیز یک‌به‌یک گرفتار این کوری مسری می‌شوند. دولت برای پیشگیری از گسترش بیماری، مبتلایان را به یک تیمارستان متروکه تبعید و تحت مراقبت سخت‌گیرانه‌ی نظامی قرنطینه می‌کند. همسر چشم‌پزشک تنها فردی است که بینایی خود را حفظ کرده است و برای کمک به شوهرش همراه او به قرنطینه می‌رود. با افزایش جمعیت بازداشت‌شدگان و قطع حمایت‌های بیرونی، شرایط زیستی در اردوگاه به خشونت، هرج‌ومرج و تباهی کشیده می‌شود.

چرا باید کتاب کوری را بخوانیم؟

چرا باید کتاب کوری را بخوانیم؟

• این کتاب تصویری ژرف و تمثیلی از فروپاشی تمدن و موازین اخلاقی در زمان وقوع بحران‌های پیش‌بینی‌نشده به نمایش می‌گذارد.
• خواننده با مطالعه‌ی این اثر می‌تواند واکنش‌های روانی و اجتماعی انسان‌ها را در مواجهه با وحشت، انزوا و بقا بهتر دریابد.
• این اثر پیوند میان بینایی جسمانی و بصیرت اخلاقی را با نگاهی نمادین و تأمل‌برانگیز بررسی می‌کند.
• خواندن این کتاب به درک بهتر مرز باریک میان توحش و مدنیت در شرایط فروپاشی ساختارهای نظارتی کمک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب کوری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• این کتاب برای کسانی مناسب است که به رمان‌های تمثیلی، نمادین و پادآرمان‌شهری علاقه دارند.
• خواندن این کتاب به علاقه‌مندان تحلیل رفتارهای فردی و جمعی در وضعیت‌های بحرانی پیشنهاد می‌شود.
• این کتاب برای دوستداران ادبیات داستانی جهان که دغدغه‌ی بررسی اخلاق، وجدان و سقوط ارزش‌های انسانی را دارند، مناسب است.
• خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که مایل به مطالعه‌ی روایتی از بقا، فداکاری و تاب‌آوری در شرایط سخت زیستی هستند.

بخشی از کتاب کوری

«وارد ساختمان که شدند مرد کور گفت: ممنون، خیلی زحمت کشیدید، دیگر خودم از عهده‌اش برمی‌آیم.
- لازم نیست عذرخواهی کنی. نمی‌توانم این‌جا تنهایت بگذارم، این‌طوری آرام نمی‌گیرم.
با کمی دردسر وارد آسانسور کوچک ساختمان شدند.
- در کدام طبقه زندگی می‌کنید؟
- طبقه سوم، واقعاً مدیون محبت شما هستم.
- تشکر لازم نیست، امروز نوبت تو بود...
- البته، شاید فردا نوبت شما باشد.
آسانسور ایستاد و آن‌ها بیرون آمدند.
- می‌خواهی در باز کردن در کمکت کنم؟
- متشکرم، فکر کنم خودم می‌توانم در را باز کنم.
دسته کلید کوچکی را از جیب بیرون آورد، دندانه‌های کلیدها را یک به یک لمس کرد و گفت: باید همین یکی باشد.
با سرانگشتان دست چپ سوراخ کلید را پیدا کرد و خواست در را باز کند.
- این نبود.
- بگذار ببینم، اجازه بده کمکت کنم.
با سومین کلید در باز شد. مرد کور با صدای بلند پرسید: خانه هستی؟
جوابی نیامد.
- همان‌طور که گفتم همسرم هنوز برنگشته.
و دست‌هایش را به سمت جلو دراز کرد و آرام و بااحتیاط در راهرو حرکت کرد. بعد آرام برگشت و سرش را به سمت جایی که فکر می‌کرد مرد ایستاده برگرداند و گفت: نمی‌دانم چطور می‌توانم از شما تشکر کنم.
مرد گفت: نیازی به تشکر نیست، من وظیفه‌ام را انجام دادم، می‌خواهی کمک کنم بنشینی و تا بازگشت همسرت این‌جا بمانم؟
اصرار و اشتیاق او مرد کور را نگران کرد. مشخص بود قصد ندارد یک غریبه را به خانه راه بدهد، کسی چه می‌داند، شاید غریبه نقشه کشیده دست و پای او را ببندد، چیزی در دهانش فرو کند و اموالش را به سرقت ببرد!»