کتاب من برتر ( ۲۱ مهارت برای تقویت هوش معنوی)

یکی از دوستان من روزی برایم تعریف کرد که او برای مدتی هر روز صبح در موقع نوشیدن قهوه در دفتر یادداشت‌های روزانه‌اش سه تا چیز را که باید از آن‌ها سپاسگزار باشد یادداشت می‌کرده است. البته حواسش بوده که هیچ‌کدام از آن‌ها تکراری نباشد. حالا می‌توانید تصور کنید چه چیزی از آن به دست آورده است؟ بله، بعد از صد روز (تقریباً سه ماه) او سیصد مورد مختلف در دفترچه‌اش یادداشت کرده است که سپاسگزار آن‌ها باشد. فکر می‌کنید این تمرین چه تأثیری در روح و روان شما باقی می‌گذارد؟ بله، تمرکز شما را تغییر می‌دهد. به جای این‌که دائم جستجو کنید ببینید چه چیزی «غلط» است (دیدگاه معمولی نفس حقیرمان)، همواره در جستجوی چیزهای «درست»‌ و مثبت هستید؛ چون مغزتان دائم در فعالیت است که سه تا چیز قابل ارزش برای سپاسگزاری پیدا کند که صبح روز بعد توی دفتر یادداشت خود بنویسید؛

ما در کنار عزیزان خود هستیم و آن‌ها را به راه صحیح معنویت تشویق می‌کنیم، ولی نباید توصیه‌های خود را به صورت حکم به آن‌ها دیکته کنیم. برای این کار دو دلیل وجود دارد: نخست این‌که من باور دارم که با اطمینان نمی‌توانم بگویم کدام راه برای دیگری بهترین مسیر است. دوم آن‌که حتی اگر حق با من باشد و مسیر رشد معنوی دیگری را در دست بگیرم، آن‌گاه به او کمک نکرده‌ام، بلکه فقط او را به خودم وابسته کرده‌ام.

اگر می‌خواهید بر اساس هوش معنوی با دیگران رفتار کنید باید به آن‌ها امکان بدهید که خودشان راه خود را پیدا کنند.

من ترجیح می‌دهم مثل یک آدم احمق و عصبی آمادهٔ انفجار نباشیم. ترجیح می‌دهم مثل افرادی که راجع به دیگران زود قضاوت می‌کنند نباشیم. سعی می‌کنم پیشداوری نکنم و برای خودم پیش‌فرض نبافم. همیشه قبل از آن‌که عجولانه قضاوت کنم پیش خود می‌گویم:‌ «من واقعاً نمی‌دانم اینجا چه اتفاقی در جریان است». بعد از خودم می‌پرسم: «آیا اگر چند ثانیه یا یکی دو دقیقه منتظر بشوم ببینم اوضاع از چه قرار است، به خودم یا دیگری آسیب می‌زنم؟»، «آیا کسی از این بابت جانش در خطر می‌افتد؟» پاسخ من در اکثر مواقع «نه» است؛ بنابراین صبوری پیشه می‌کنم و به جمع‌آوری اطلاعات می‌پردازم.

هرگاه که احساس می‌کنم به فروتنی و تواضع نیاز دارم به عکس‌هایی که تلسکوپ هابل از فضای بیکران گرفته نگاهی می‌اندازم و راجع به ابعاد بی‌انتهای زمان و مکان مطالبی می‌خوانم، آن‌گاه این تعمق و تفکر، بدون توجه به این‌که مشغول چه کاری در زندگی شخصی خود هستم، من را به عالم متفاوتی می‌برد و از یک سو می‌بینم من چه ذرهٔ ناچیزی در این عالم بی‌انتها هستم

فقط شش ثانیه بین وقتی که عامل برانگیختگی شما فعال می‌شود با زمانی که شما تحت کنترل کامل سیستم لیمبیک مغز خود هستید زمان وجود دارد.

همگی ما تمایل داریم باور کنیم که احساسات و عواطف توسط دیگران در ما ایجاد می‌شوند؛ مثلاً بارها پیش آمده است که می‌گوییم: «او من را خیلی عصبانی کرد»؛ اما در حقیقت، احساسات (با برخی استثناهای زیست‌شناختی) توسط شرح و تفسیری از آنچه در جان بیرونی رخ داده در ما ایجاد می‌شود. این ماییم که چیزی را به‌عنوان تهدید تلقی می‌کنیم و بلافاصله واکنشی ضد آن تهدید از خود بروز می‌دهیم.

نفس برتر ما سعی می‌کند زود قضاوت نکند، دیگران را سرزنش نکند، نیات شیطانی را در کار دخیل نمی‌داند و سعی نمی‌کند خودنمایی کند و نمایش بدهد.

قتی که از من پرسیده می‌شود: «تفاوت میان EQ (هوش عاطفی) و SQ (هوش معنوی) چیست؟» من پاسخ می‌دهم هوش عاطفی به ما کمک می‌کند تا ناراحتی خود را به گونه‌ای مناسب مدیریت کنیم؛ اما وقتی که کسی با اتکا به هوش معنوی خود عمل می‌کند، این تغییر عمیق‌تر است. فرد با اتکا به هوش معنوی بر بسیاری از عوامل خشم‌آور غلبه می‌کند و دلخوری و ناراحتی‌های غیرضروری را از زندگی خود بیرون می‌ریزد و زندگی خود را خیلی بهتر می‌سازد.

وقتی که از من پرسیده می‌شود: «تفاوت میان EQ (هوش عاطفی) و SQ (هوش معنوی) چیست؟» من پاسخ می‌دهم هوش عاطفی به ما کمک می‌کند تا ناراحتی خود را به گونه‌ای مناسب مدیریت کنیم؛ اما وقتی که کسی با اتکا به هوش معنوی خود عمل می‌کند، این تغییر عمیق‌تر است. فرد با اتکا به هوش معنوی بر بسیاری از عوامل خشم‌آور غلبه می‌کند و دلخوری و ناراحتی‌های غیرضروری را از زندگی خود بیرون می‌ریزد و زندگی خود را خیلی بهتر می‌سازد.