کتاب درس های یونانی

کتاب درس‌های یونانی نوشته‌ی هان کانگ و با ترجمه‌ی فریبا عرب‌زاده روایتی لایه‌لایه از سکوت، زبان، رنج و امکان دوباره‌سخن‌گفتن است. این کتاب که نشر لگا آن را منتشر کرده است میان خاطره، تأمل، نامه‌نگاری و روایت روزمره حرکت می‌کند و به تجربه‌ی زنی می‌پردازد که زبان برایش هم نجات است هم تهدید. درس‌های یونانی با پیوندزدن زبان یونانی باستان، ادبیات، فلسفه و زندگی شخصی شخصیت‌ها، جهانی می‌سازد که در آن صدا، سکوت، بدن و نوشتن به‌هم گره می‌خورند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب درس های یونانی

کتاب درس‌های یونانی اثری از هان کانگ است که در آن چند صدا و چند زمان به‌هم می‌رسند: زنی کره‌ای که پس از فروپاشی زندگی خانوادگی‌اش دوباره دچار اختلال گفتار و سکوت می‌شود، استاد میانسالی که زبان یونانی باستان تدریس می‌کند و با نابینایی تدریجی دست‌وپنجه نرم می‌کند و خاطره‌ی عشقی قدیمی که در قالب نامه‌ای بلند بازگو شده است. کتاب درس‌های یونانی از همان آغاز با یاد بورخس، حماسه‌های اسکاندیناوی و سنگ‌قبر او، فضای فکری و ادبی خود را ترسیم کرده است و سپس به‌تدریج وارد زندگی درونی شخصیت زن می‌شود؛ زنی که از کودکی شیفته‌ی حروف و واج‌ها بوده و در نوجوانی برای مدتی کامل زبان را از دست داده است. در ادامه‌ی کتاب درس‌های یونانی، کلاس زبان یونانی باستان به صحنه‌ی مرکزی تبدیل می‌شود؛ جایی که مفاهیمی مثل صیغه‌ی میانی، افعال بازتابی، دستور زبان و متون افلاطون، هومر و دیگران با تجربه‌ی زیسته‌ی شخصیت‌ها پیوند می‌خورند. ساختار کتاب به فصل‌ها و بخش‌های شماره‌گذاری‌شده تقسیم شده است؛ بخش‌هایی مانند «سکوت»، «صدا»، «چشم‌ها» و قطعاتی که با شماره‌های ساده مشخص شده‌اند. در این میان، نامه‌ی بلند استاد نابینا به عشق ناشنوا و قدیمی‌اش، لایه‌ی دیگری از روایت را می‌سازد و موضوعاتی چون بدن، بیماری، مهاجرت، ایمان، فلسفه و امکان فهم دیگری را پیش می‌کشد. کتاب درس‌های یونانی درهم‌تنیدگی زبان، حافظه و رنج را در بستری آرام اما پرتنش دنبال کرده است.

خلاصه داستان درس های یونانی

کتاب درس‌های یونانی بر محور زنی شکل گرفته است که پس از سال‌ها تدریس و نوشتن، در میانه‌ی بحران‌های شخصی و خانوادگی دوباره به سکوت فرو می‌رود و توانایی سخن‌گفتن در جمع را از دست می‌دهد. او کار و تدریس را رها می‌کند و برای بازسازی رابطه‌اش با زبان، در کلاس زبان یونانی باستان ثبت‌نام می‌کند. در این کلاس، استاد نابینایی تدریس می‌کند که خود در آستانه‌ی از‌دست‌دادن کامل بینایی است و زندگی‌اش میان سئول و آلمان، فلسفه‌ی یونان و خاطره‌ی عشقی قدیمی تقسیم شده است. کتاب درس‌های یونانی از خلال درس‌های دستور زبان، افعال میانی، خواندن افلاطون و تأمل درباره‌ی تاریخ زبان، به تجربه‌ی سکوت، رنج، سوگ، جدایی از فرزند، مهاجرت و ایمان نزدیک می‌شود. روایت، گذشته‌ی زن را از کودکی شیفته‌ی حروف تا نوجوانیِ بی‌زبان و بزرگسالیِ پر از اضطراب دنبال می‌کند و در کنار آن، نامه‌ی بلند استاد به عشق ناشنوایش، پرسش از حقیقت، حماقت، عشق و امکان بخشش را پیش می‌کشد.

چرا باید کتاب درس های یونانی را بخوانیم؟

درس‌های یونانی به‌جای تمرکز بر حادثه‌های بیرونی، به لایه‌های پنهان تجربه‌ی انسانی نزدیک شده است؛ به لحظه‌هایی که زبان می‌بُرد، صدا محو می‌شود و فقط نوشتن یا یادگیری زبانی تازه می‌تواند شکافی در سکوت باز کند. این کتاب برای خواننده فرصتی فراهم می‌کند تا رابطه‌ی خود با زبان، بدن، حافظه و رنج را از زاویه‌ای متفاوت ببیند و در عین حال با جهان فکری هان کانگ همراه شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

درس‌های یونانی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات تأملی، موضوعاتی مثل سکوت، بیماری، مهاجرت، عشق و فلسفه‌ی زبان علاقه‌مندند. همچنین به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که پیش‌تر با آثار هان کانگ آشنا بوده‌اند یا کنجکاوند تجربه‌ی درونی و ذهنی شخصیت‌ها را در متنی آرام اما عمیق دنبال کنند.

بخشی از کتاب درس های یونانی

«زن دست‌هایش را جلوی سینه به هم می‌چسباند، با اخم به تخته‌سیاه نگاه می‌کند. مرد که عینک ته‌استکانی با قاب نقره‌ای به چشم دارد، با لبخند می‌گوید: «بسیار خوب! بخوان» لب‌های زن تکان می‌خورند، لب پایینش را با زبان مرطوب می‌کند، دست‌هایش جلوی سینه بی‌قرارند. دهانش را باز می‌کند و دوباره آن را می‌بندد. نفسش را نگه می‌دارد و سپس بازدم عمیقی می‌کند. مرد قدمی به عقب برمی‌دارد و دوباره صبورانه از او می‌خواهد که بخواند. پلک‌های زن می‌لرزند مثل بال‌های حشرات که تند به هم می‌سایند. چشم‌هایش را می‌بندد، دوباره باز می‌کند. گویی امیدوار است لحظه‌ای که آن‌ها را می‌گشاید، جای دیگری باشد. مرد عینکش را جابه‌جا می‌کند، انگشت‌هایش کاملاً پوشیده از گرده‌های گچ است. «حالا با صدای بلند بخوان». زن پلیور یقه‌اسکی و شلوار مشکی به تن دارد، ژاکتی هم که پشت صندلی‌اش آویزان کرده مثلِ روسری و کیفش سیاه‌اند. با آن لباس‌های سراپامشکی و غمگین، این‌طور به نظر می‌رسد که همین حالا از مراسم تدفین برگشته. صورتش چون مجسمه‌های سفالی لاغر و کشیده است. زنی‌ست نه جوان و نه به‌طور خاصی زیبا. چشم‌هایش نگاه باهوشی دارند، اما انقباض دائم پلک‌ها، درکش را سخت می‌کند. کمر و شانه‌هایش دائم رو به پایین خمیده‌اند، گویی در لباس‌های سیاهش دنبال پناهگاهی می‌گردد. ناخن‌هایش کوتاهِ کوتاه، از ته گرفته شده و دور مچ دست چپش، کش مخمل بنفش تیره‌ای دارد که تنها تکه‌رنگی در لباس‌های سراپامشکی اوست. «بیایید همه با هم آن را بخوانیم.» مرد دیگر نمی‌تواند بیش از این برایش صبر کند. نگاه خیره‌اش را از زن به روی دانشجویی که صورتی بچگانه دارد و در همان ردیف نشسته، مرد میان‌سالی که نیمی از تنش پشت ستونی پنهان شده و یک مرد جوان قوی و سالم که کنار پنجره روی صندلی‌اش خم شده به‌آرامی حرکت می‌دهد: «Emo,Hemeteros مال من، مال ما.» سه نفری می‌خوانند. صدایشان آرام و خجالت‌زده است.»