کتاب نگرانم ازم دلخور باشی

کتاب نگرانم ازم دلخور باشی (Are You Mad at Me) نوشته مگ جوسفسن و ترجمه مانگ میرزایی درباره‌ی اضطراب قضاوت‌شدن، خشنودسازی افراطی و فاصله‌گرفتن از خودِ واقعی است. نشر مون این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده که درمانگر بوده، با تکیه‌ بر تجربه‌های بالینی و زندگی شخصی به ریشه‌های ترس از ناراضی‌کردن دیگران و شکل‌گیری این الگو در کودکی پرداخته است. اثر حاضر با مثال‌ها، روایت‌ها و توضیح‌های روان‌شناختی، خواننده را قدم‌به‌قدم وارد دنیای واکنش خشنودسازی، تروماهای پیچیده و مفهوم امنیت درونی می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نگرانم ازم دلخور باشی اثر مگ جوسفسن

کتاب نگرانم ازم دلخور باشی (رهایی از اضطراب قضاوت تا یافتن خود حقیقی) به قلم مگ جوسفسن با ترکیب روایت شخصی این نویسنده و تجربه‌ی او به‌عنوان درمانگر، به الگوی خشنودسازی افراطی و ترس دائمی از عصبانی‌بودن دیگران می‌پردازد. نویسنده از نخستین تجربه‌های درمانی خودش شروع می‌کند؛ از خانه‌ای با پدری خشمگین و اعتیاد، مادری ناتوان در حمایت عاطفی و بدنی که سال‌ها در حالت گوش‌به‌زنگی مانده بود. او سپس نشان می‌دهد چگونه همین الگوها در روابط کاری، دوستی و عشق تکرار می‌شوند و چرا ذهن، حتی در بزرگ‌سالی، هنوز در حالت بقا عمل می‌کند.

در ادامه‌ی کتاب نگرانم ازم دلخور باشی با برخی از مراجعان خیالی‌ـ‌واقعی نویسنده، تیپ‌هایی مثل صلحبان، سرگرم‌کننده، مراقب، گرگ تنها، کمال‌گرا و آفتاب‌پرست آشنا می‌شوید تا دریابید که خشنودسازی در زندگی روزمره چه شکلی پیدا می‌کند. کتاب حاضر علاوه‌بر توضیح مفاهیم، پرسش‌هایی در پایان بخش‌ها آورده است تا خواننده بتواند الگوهای خودش را شناسایی کند. مگ جوسفسن از نظریه‌ی دلبستگی، مفهوم ترومای پیچیده، سیستم‌های درونی خانواده، ذهن‌آگاهی و الهام از بودیسم استفاده کرده است تا پلی میان بدن، ذهن و روابط بسازد و نشان دهد امنیت درونی چگونه به‌تدریج پرورش می‌یابد.

عنوان کامل این کتاب در زبان مبدأ عبارت است از Are You Mad at Me?: How to Stop Focusing on What Others Think and Start Living for You.

خلاصه کتاب نگرانم ازم دلخور باشی

چرا بسیاری از افراد، به‌ویژه زنان، مدام نگرانند دیگران از آن‌ها دلخور باشند؟ مگ جوسفسن توضیح می‌دهد این ترس اغلب ریشه در تروماهای پیچیده، خانواده‌های پرتنش، بی‌توجهی عاطفی یا نقش‌های زودهنگام مراقب‌بودن دارد و به‌شکل واکنش خشنودسازی افراطی بروز می‌کند؛ یعنی جلب رضایت دیگران برای احساس امنیت. نویسنده چهار پاسخ استرس (ستیز، گریز، انجماد و خشنودسازی) را شرح و نشان می‌دهد چگونه خشنودسازی در کودکی راهی هوشمندانه برای بقا بوده است، اما در بزرگسالی به منبع شرم، خستگی و دورشدن از خود تبدیل می‌شود.

مگ جوسفسن با روایت‌های متعدد، سبک‌های دلبستگی، گوش‌به‌زنگی مزمن، بازآفرینی تروما در روابط و ضرورت سوگواری برای والدِ ایدئال‌نشده را توضیح داده و در پایان هر بخش با پرسش‌ها، خواننده را به‌سمت شناخت الگوها و ساختن امنیت درونی هدایت کرده است.

چرا باید کتاب نگرانم ازم دلخور باشی را بخوانیم؟

کتاب نگرانم ازم دلخور باشی با زبانی روشن نشان می‌دهد خشنودسازی افراطیْ مهربانی نیست؛ بلکه اغلب مکانیسم بقای آموخته‌شده در کودکی است. اثر حاضر کمک می‌کند ریشه‌ی اضطراب قضاوت‌شدن، ترس از تعارض و احساس بدبودن دیده شود، برای فقدان‌ها سوگواری شود و به‌تدریج راهی به‌سوی مرزگذاری، خودشناسی و امنیت درونی گشوده شود.

خواندن کتاب نگرانم ازم دلخور باشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که مدام عذرخواهی می‌کنند، از تعارض می‌ترسند، در نه‌گفتن مشکل دارند یا احساس می‌کنند همیشه باید «دختر/ پسر خوب» باشند. همچنین اثر حاضر به دوستداران موضوعاتی مثل تروما، دلبستگی، خشنودسازی افراطی و ذهن‌آگاهی پیشنهاد شده است.

درباره مگ جوسفسن

مگ جوسفسن (Meg Josephson) که دارای مدرک تخصصی و رسمی به‌عنوان روان‌درمانگر بالینی (LCSW) است، در مطب و حیطه‌ی فعالیت خصوصی خود به‌طور تخصصی در زمینه‌ی مراقبت‌های مبتنی‌بر شناخت تروما و آسیب‌های روان با رویکردی متمرکز بر شفقت و همچنین مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی فعالیت می‌کند. او مدرک کارشناسی‌ارشد خود در رشته‌ی مددکاری اجتماعی را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرده و علاوه بر آن به‌عنوان مربی تأیید شده و دارای مدرک رسمی مدیتیشن از سوی موسسه‌ی نالاندا بوده است.

مگ جوسفسن نویسنده‌ی کتاب پرفروش نیویورک تایمز به نام «نگرانم ازم دلخور باشی» (!ARE YOU MAD AT ME) است؛ اثری محبوب که تا امروز به ۲۶ زبان مختلف در سراسر جهان ترجمه شده است. به‌واسطه‌ی این اثر و فعالیت‌های علمی و تخصصی نویسنده، نام و دستاوردهای او در رسانه‌های مشهوری ازجمله روزنامه‌ی نیویورک تایمز، برنامه‌ی تلویزیونی تودی شو (The TODAY Show)، مجله‌ی فوربز و... منعکس و برجسته شده است.

این نویسنده علاوه‌بر کار بالینی، یک تولیدکننده‌ی محتوا در فضای مجازی بوده که بینش‌ها، آموزش‌ها و اطلاعات روان‌شناختیِ قابل‌فهم و کاربردی خود را درباره‌ی چگونگی بهبود و ارتقای سلامت روان و رفاه ذهنی، از طریق پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی‌اش با مخاطبان به اشتراک گذاشته است. ویژگی متمایز و جالب در رویکرد تخصصی این روان‌درمانگر این است که او تجربیات پیچیده اما درعین‌حال رایج و ملموس انسانی را به شیوه‌هایی کاملاً ملموس، عینی و قابل‌هضم برای عموم مردم بازسازی و بازتعریف می‌کند.

نظر افراد و مجله‌های مشهور درباره کتاب نگرانم ازم دلخور باشی

- آدام گرانت (نویسنده): کتاب نگرانم ازم دلخور باشی راه درمانِ مردم‌نوازی مزمن (راضی نگه‌داشتن افراطی دیگران) را ارائه می‌دهد. اگر تابه‌حال اصول خود را برای به‌دست‌آوردن تأیید فردی دیگر زیر پا گذاشته‌اید، مگ جوسفسن با بینشی روشنگر و توصیه‌هایی حکیمانه اینجاست تا به شما کمک کند.

- نشریه‌ی پابلیشرز ویکلی: نثر شفاف مگ جوسفسن و ترکیب هوشمندانه‌ی او از تخصص بالینی، افشاگری‌های شخصی و مطالعات موردیِ مرتبط، کتاب نگرانم ازم دلخور باشی را به منبعی منحصربه‌فرد و کاربردی تبدیل کرده است.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب نگرانم ازم دلخور باشی منتشر شده است؟

این کتاب با عنوان از دستم عصبانی هستی؟ با ترجمه‌ی زهرا آرنواز توسط نشر کتاب کوله پشتی منتشر شده است.

بخشی از کتاب نگرانم ازم دلخور باشی

«۶. فرسودگی هیجانی

تأثیر واکنش خشنودسازی افراطی بر بدن

بدن به خاطر می‌سپارد

پیش از آنکه خودم بفهمم درگیر واکنش خشنودسازی افراطی هستم، بدنم آن را می‌دانست. در اوایل دههٔ بیست‌سالگی، تقریباً چهار سال تمام گلویم بی‌وقفه می‌سوخت. اسید معده‌ام بالا می‌آمد و از میان مری تا پشت گلویم می‌رسید. هیچ‌یک از خوراکی‌هایی که معمولاً باعث رفلاکس می‌شوند را مصرف نمی‌کردم. ورزش منظم داشتم. الکل نمی‌نوشیدم. اما با وجود اینکه مثل نقل‌ونبات آنتی‌اسید می‌خوردم کوچک‌ترین تأثیری نداشت. در آن زمان اضطراب زیادی داشتم و نمی‌فهمیدم آنچه در بدنم اتفاق می‌افتد اضطرابم را بیشتر می‌کند و همین باعث تشدید علائمم می‌شد.

وقتی متوجه شدم در بدنم چه می‌گذرد و شروع کردم به شل کردن عضلات معده، تنفس عمیق و رها کردن فشار درونم، تازه علائمم آرام گرفتند. همان موقع که درمان عاطفی را شروع کردم، بدنم هم بهبود یافت. وقتی دوباره احساس امنیت کردم، بدنم نیز همین پیام را دریافت کرد. حالا می‌دانم آن سوزشی که در گلویم بود تمام کلمات فروخورده‌ام بودند؛ خشم سوزانی که به خودم اجازه نداده بودم احساسش کنم. تمام آن موقعیت‌هایی که به‌جای اینکه نیازهایم را بیان کنم، با عذرخواهی‌های بی‌پایان خودم را کوچک کردم. سال‌ها تنش درونی، سال‌ها نادیده گرفتن ندای درون و سرانجام بدنم شروع کرده بود به فریاد کشیدن.»