کتاب صعود

کتاب صعود (Rise Above) نوشته اسکات بری کافمن، تفاوت میان تجربه‌ی واقعی رنج و تعریف‌کردن هویت بر پایه‌ی رنج را بررسی می‌کند. نویسنده مسئولیت‌پذیری را به‌ معنای مقصردانستن فرد آسیب‌دیده نمی‌گیرد؛ مسئله‌ی اصلی، شناخت امکان اثرگذاری بر واکنش‌ها و انتخاب‌هاست. بحث‌های مربوط به تاب‌آوری، برچسب‌های روان‌شناختی و پذیرش خود، محور پرسشی مشترک قرار می‌گیرند: گذشته چگونه می‌تواند بخشی از زندگی باشد، نه تمام تعریف انسان؟ هدا لزگی این کتاب را ترجمه و نشر مون آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صعود

کتاب صعود نوشته‌ی اسکات بری کافمن، در حوزه‌ی روان‌شناسی و رشد شخصی، رابطه‌ی میان آسیب‌پذیری، احساس استحقاق و خودشکوفایی را موضوع بررسی قرار داده است. کافمن از جایگاه پژوهشگر علوم شناختی و روان‌شناسی انسان‌گرا، تجربه‌های شخصی را در کنار توضیح پژوهش‌ها می‌گذارد. خاطرات او از دشواری‌های پردازش شنیداری و حضور در کلاس‌های کودکان استثنایی، نشان می‌دهند که حمایت و تشخیص چگونه می‌توانند مفید باشند اما تبدیل‌شدن همان تشخیص به تعریفی ثابت از خویشتن، امکان تجربه‌کردن توانایی‌های دیگر را محدود کند.

بری کافمن ویژگی‌هایی مانند خودشیفتگی و روان‌رنجوری را طیفی در نظر می‌گیرد، نه نام‌هایی قطعی برای دسته‌بندی آدم‌ها. او مسئله‌ی ذهنیت قربانی را نیز الگویی تغییرپذیر معرفی می‌کند که ممکن است هر یک از انسان‌ها در موقعیت‌هایی گرفتار آن شوند. تمایز مهم بحث، میان به‌ رسمیت‌شناختن بی‌عدالتی و ماندن در هویتی است که همه‌ی واکنش‌ها را با بی‌عدالتی گذشته توضیح می‌دهد. نویسنده رنج واقعی، نیاز به حمایت و اهمیت عدالت را کنار نمی‌گذارد؛ او می‌پرسد پذیرش این واقعیت‌ها چگونه می‌تواند با حرکت به‌ سوی رشد همراه شود.

کتاب صعود بحث‌های خود را در بخش‌ها و فصل‌های موضوعی پیش می‌برد؛ فصل نخست، «قربانی گذشته‌ی خود نباشید»، به درماندگی، امیدواری آموخته‌شده و بازبینی برداشت‌های ذهن اختصاص یافته است. کافمن همچنین از استعاره‌ی قایق بادبانی برای توضیح نیازهای امنیت و رشد بهره می‌برد: ثبات قایق ضروری است اما گشودن بادبان‌ها نیز بخشی از حرکت زندگی است. مفهوم «محبت صادقانه» مبنای برخورد او با دشواری‌هاست؛ پذیرش درد بدون تأیید هر رفتار ناشی از درد.

نقد محتوای شبکه‌های اجتماعی و کاربرد فراگیر واژه‌ی تروما، لحن بعضی بحث‌ها را صریح و پرسشگر می‌کند. نویسنده در عین حال از دو افراط فاصله می‌گیرد: این تصور که اراده‌ی فردی همه‌ی موانع را رفع می‌کند و این باور که شرایط دشوار هر امکان تغییری را از بین می‌برد. خواندن این مباحث فرصتی برای سنجیدن مرز میان پذیرش محدودیت و تسلیم‌شدن در برابر تعریفی ثابت از خود فراهم می‌کند.

خلاصه کتاب صعود

کافمن در کتاب صعود توضیح می‌دهد که ذهن، آینده را با تکیه‌ بر تجربه‌های پیشین پیش‌بینی می‌کند؛ بنابراین احساس تداوم شکست لزوماً گزارشی قطعی از واقعیت نیست. تجربه‌های متفاوت و بازبینی افکار می‌توانند زمینه‌ی آموختن امیدواری را فراهم کنند. نویسنده سپس مسئولیت‌پذیری را از سرزنش خود جدا می‌کند و توجه را به انتخاب واکنش‌های کنونی برمی‌گرداند. پرسش‌هایی درباره‌ی احساس دقیق، شرایط موجود و اقدام ممکن، جای نشخوار چرایی رنج را می‌گیرند. بحث تروما نیز بر همین تمایز استوار است: آسیب می‌تواند عمیق باشد اما نباید پیشاپیش سرنوشتی تغییرناپذیر تلقی شود.

کافمن نقش بدن، ذهن، خلق‌وخو، ژنتیک و روابط را در کنار هم بررسی کرده است. پیام محوری، ساختن هویتی انعطاف‌پذیر است که هم زخم‌ها را به رسمیت بشناسد و هم جایی برای همدلی، معنا و پرورش ظرفیت‌ها باقی بگذارد.

چرا باید کتاب صعود را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب صعود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تمایز مسئولیت‌پذیری و مقصربودن را در مواجهه با تجربه‌های دردناک روشن می‌کند.
• پیوند احساس استحقاق، آسیب‌پذیری و نیاز به تأیید دیگران را بررسی می‌کند.
• زمینه‌ای برای سنجیدن برچسب‌های روان‌شناختی رایج در شبکه‌های اجتماعی فراهم می‌کند.
• اهمیت نام‌گذاری دقیق احساسات را برای شناخت واکنش‌های هیجانی توضیح می‌دهد.

خواندن کتاب صعود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صعود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که نگران اثر تجربه‌های گذشته بر انتخاب‌های کنونی خود هستند.
• علاقه‌مندان به روان‌شناسی انسان‌گرا، تاب‌آوری و خودشکوفایی.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی برچسب‌های شخصیتی و کاربرد فراگیر اصطلاح تروما تأمل کنند.

بخشی از کتاب صعود

«ویکتور فرانکل، روان‌درمانگر انسان‌گرا و بازماندهٔ هولوکاست، در کتاب انسان در جست‌وجوی معنا صحنه‌ای تکان‌دهنده را توصیف می‌کند. هنگامی که نیروهای متفقین برای آزادسازی زندانیان به اردوگاه‌ها رسیدند، تعدادی از زندانیان با شادی از آن‌ها استقبال کردند. اما دیگران، گیج و کرخت، از دروازه‌ها بیرون خزیدند، کمی مکث کردند و سپس به داخل اردوگاه برگشتند. برای آن‌ها تصور زندگی بیرون از اردوگاه غیرممکن شده بود. گرچه این مثال تا حد زیادی اغراق‌آمیز است، اما نشان می‌دهد "درماندگی آموخته‌شده" تا چه اندازه می‌تواند قدرتمند باشد.

هرچند بعضی از ما راحت‌تر به این ورطه می‌افتیم، اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد که در انسان‌ها (برخلاف سگ‌ها) درماندگی واکنشی پیش‌فرض به مشکلات است. آنچه که باید آموخته شود، "امیدواری" است. ما انسان‌ها با تکیه برآگاهی، اراده و عمل می‌توانیم "امیدواری آموخته‌شده" را در خود پرورش بدهیم. این فصل، نقطهٔ حرکت ماست!»