کتاب قرار نبود

کتاب قرار نبود نوشته نیلوفر لاری است و نشر آسیم در سال ۱۳۹۷ آن را منتشر کرده است. این رمان عاشقانه و اجتماعی درباره‌ی یک دانشجوی معماری است که نیاز مالی غرور، اعتماد و انتخاب‌های او را به چالش می‌کشد. محور اصلی داستان فشارهای زندگی و تصمیم‌هایی است که می‌توانند آدم‌ها را به مسیرهایی پیش‌بینی‌نشده بکشانند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قرار نبود اثر نیلوفر لاری

کتابِ قرار نبود، نوشته‌ی نیلوفر لاری، رمانی عاشقانه و اجتماعی است که زندگی نگار، دانشجوی معماری، را دنبال می‌کند. او در تهران درس می‌خواند و هم‌زمان با فشارهای مالی، دوری از خانواده و نگرانی برای درمان برادرش دست‌وپنجه نرم می‌کند. داستانْ مسئولیت‌های سنگین نگار و تلاش او برای حفظ عزت‌نفس در شرایط دشوار را نشان می‌دهد. فضای دانشگاه، خوابگاه، خانه‌ی دوستان و تماس‌های مداوم با خانواده بستر اصلی شکل‌گیری این کشمکش‌ها هستند.

بخش مهمی از کشش کتابِ قرار نبود از تضادهای طبقاتی و تفاوت تجربه‌ی شخصیت‌ها شکل می‌گیرد. نگار در کنار دوستانی قرار دارد که به او محبت می‌کنند، اما سبک زندگی و امکاناتشان با او تفاوت دارد. این فاصله به‌تدریج نگاه نگار را به خودش و اطرافیانش تغییر می‌دهد. ورود کوروش کبیری به داستان این تنش‌ها را پررنگ‌تر می‌کند؛ شخصیتی که حضورش به‌تدریج موقعیت‌های دشواری را پیش روی نگار قرار می‌دهد. نیلوفر لاری احساسات شخصیت اصلی را با جزئیات شرح می‌دهد؛ از خشم و دلخوری گرفته تا تردید، شرم، امید و درماندگی.

کتابِ قرار نبود در ۱۲۰ فصل، به موضوعاتی مانند اعتماد ازدست‌رفته، قضاوت عجولانه، فشار خانواده، نیاز مالی و تصمیم‌گیری در شرایط دشوار می‌پردازد. دوستان نگار، خواهر و برادرش، مریم و کوروش هرکدام بخشی از فشار عاطفی و اخلاقی داستان را شکل می‌دهند. آنچه رمان را پیش می‌برد پیامد انتخاب‌های شخصیت‌ها و بهایی است که برای رسیدن به خواسته‌هایشان می‌پردازند.

خلاصه داستان قرار نبود

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

نگار، دانشجوی معماری، برای فراهم‌کردن هزینه‌ی عمل پای برادرش به‌دنبال فرصتی است تا از طریق جابه‌جایی دانشگاهی پولی به دست بیاورد. این فرصت با دخالت مریم از دست می‌رود و نگار در شرایط دشواری قرار می‌گیرد. کمی بعد، کوروش کبیری، دانشجوی تازه‌واردی که انتقالی دانشگاه به نام او انجام شده است، وارد زندگی نگار می‌شود. او پیشنهادی به نگار می‌دهد که می‌تواند از نظر مالی گره از کار او باز کند، اما در مقابل، نگار را با تصمیمی سنگین و سخت روبه‌رو می‌کند. از اینجا به بعد، داستان وارد کشمکش میان نیاز، آبرو، احساس و آینده‌ای نامعلوم می‌شود.

چرا باید کتاب قرار نبود را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب قرار نبود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان فشار هم‌زمان مشکلات مالی، مسئولیت خانوادگی و زندگی دانشجویی را در موقعیتی ملموس به تصویر می‌کشد.
• این داستان انتخاب‌های اخلاقی شخصیت اصلی را در شرایطی دنبال می‌کند که تصمیم‌گیری در آن‌ها آسان نیست.
• رابطه‌ی نگار با خانواده، دوستان و... جنبه‌های مختلفی از اعتماد، دلخوری و وابستگی را نشان می‌دهد.
• این رمان برای کسانی مناسب است که به داستان‌های شخصیت‌محور با تمرکز بر تردیدهای عاطفی و مسائل اجتماعی علاقه دارند.

خواندن کتاب قرار نبود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب قرار نبود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های عاشقانه‌ای که در کنار روابط عاطفی، به فشارهای اجتماعی، خانوادگی و مالی نیز می‌پردازند.
• خوانندگانی که به داستان‌های دانشجویی و فضای دانشگاهی با چالش‌های روزمره و واقعی علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند داستان زنی جوان را در مواجهه با انتخاب‌های سخت و پیش‌بینی‌نشده دنبال کنند.
• خوانندگانی که از داستان‌هایی درباره‌ی وجدان، آبرو و مسئولیت خانوادگی لذت می‌برند.

درباره نیلوفر لاری

نیلوفر لاری متولد ۱۳۶۰ و داستان‌نویس است و تاکنون چندین رمان نوشته است. از آثار او می‌توان به کسی پشت سرم آب نریخت، شاهزاده‌ی رؤیاها، دوآتیشه، از لج تو، تنها در بهشت، یکی را دوست می‌دارم و فردا بدون من اشاره کرد.

بخشی از کتاب قرار نبود

«سال تحصیلی جدید رسمآ آغاز شده بود و باز هم شور و حال دانشجویان و قیل وقال شادمانه و روح‌انگیزشان، فضای دانشکده را پر کرده بود. اما من مثل همیشه سال تحصیلی جدید را با خوشحالی آغاز نکردم و از استشمام بوی ماه مهر لذت نبردم. مدام سرم توی لاک خودم بود و با خودم حرف می‌زدم: چرا مریم این کاررو با من کرد؟ اون که می‌دونست چقدر به این پول احتیاج دارم ... پس ... آخ خدای من! جواب نادررو چی بدم؟ چطور می‌تونم ناامیدش کنم؟ چطور؟

گاهی وقتها که بغض می‌کردم و اشک در چشمانم جمع می‌شد، خودم را یک گوشه گم و گور می‌کردم که کسی دلش به حالم نسوزد و به رقت نیفتد. نمی‌خواستم بیش از این قابل ترحم جلوه کنم. همین که از سر ناچاری و فلاکت سربار دوستانم شده و خودم را به آنان آویخته بودم، کافی بود! دیگر لازم نبود کسی به بدبختیهای دیگر من هم آگاه شود و به حالم تأسف بخورد.»«