کتاب پری دریایی

کتاب پری دریایی نوشته‌ی کامیلو کاستلو برانکو و با ترجمه‌ی پیمان نوربخش‌فرد توسط انتشارات نگاه منتشر شده است. این اثر، رمانی عاشقانه و اجتماعی است که در پرتغال قرن هجدهم می‌گذرد و با نگاهی موشکافانه به روابط انسانی، سنت‌ها و کشمکش‌های طبقاتی می‌پردازد. داستان حول محور ژواکینا ادواردا، دختری از خانواده‌ای اشرافی، و عشق پرماجرایش به گاسپار د واسکونسلوس، جوانی با گذشته‌ای پیچیده، شکل می‌گیرد. نویسنده با زبانی توصیفی و جزئی‌نگر، فضای پرتغال آن دوران را با جزئیات تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بازآفرینی کرده است. روایت کتاب، علاوه‌بر داستان عاشقانه، به موضوعاتی چون نقش زنان، فشارهای اجتماعی، تضاد میان سنت و مدرنیته و تأثیر قدرت و ثروت بر سرنوشت افراد می‌پردازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پری دریایی

کتاب پری دریایی اثر کامیلو کاستلو برانکو، روایتی چندلایه از عشق، سنت و جامعه پرتغال در قرن هجدهم است. داستان با شعری غم‌انگیز درباره‌ی پری دریایی آغاز می‌شود و سپس به کشف راز این ابیات در دل یک دست‌نویس قدیمی می‌پردازد. روایت، با توصیف فضای شهر پورتو و افتتاح نخستین تئاتر اپرا، به زندگی خانواده‌های اشرافی و طبقات مختلف جامعه پرتغال وارد می‌شود. شخصیت اصلی، ژواکینا ادواردا، دختری زیبا و بااستعداد است که در میان ستایش و توجه اطرافیان، با عشقی ممنوع و پرچالش روبه‌رو می‌شود. گاسپار، جوانی از خانواده‌ای نجیب اما با شرایطی خاص، دل در گرو ژواکینا دارد و این رابطه، در بستر سنت‌های سخت‌گیرانه و انتظارات خانوادگی، به کشمکشی عمیق بدل می‌شود. برانکو در این کتاب، علاوه‌بر روایت عاشقانه، به جزئیات زندگی روزمره، مناسبات اجتماعی، نقش زنان، و تضاد میان ارزش‌های قدیمی و تغییرات اجتماعی می‌پردازد. ساختار کتاب با فصل‌هایی منظم، شخصیت‌پردازی دقیق و فضاسازی تاریخی، تصویری زنده از پرتغال آن دوران ارائه می‌دهد و خواننده را با دغدغه‌ها و احساسات شخصیت‌ها همراه می‌کند.

خلاصه داستان پری دریایی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! داستان پری دریایی با شعری مرموز و غم‌انگیز آغاز می‌شود که سرنخی برای کشف یک روایت عاشقانه و تراژیک است. روایت از شهر پورتو در سال ۱۷۶۲ شروع می‌شود، زمانی که جامعه پرتغال درگیر تغییرات فرهنگی و اجتماعی است. ژواکینا ادواردا، دختری از خانواده‌ای اشرافی، با زیبایی و استعدادش در آواز و موسیقی، توجه بسیاری را جلب می‌کند. او در کنار خانواده‌اش، در مراسم افتتاح نخستین تئاتر اپرا شرکت می‌کند و در همان‌جا نگاهش با گاسپار د واسکونسلوس، دانشجوی جوان و حساس، گره می‌خورد. این آشنایی، آغاز عشقی پرشور اما پرمانع است؛ چرا که گاسپار پسر نامشروع یک نجیب‌زاده است و آینده‌اش به تصمیمات پدر و سنت‌های خانوادگی وابسته است. در ادامه، کشمکش میان عشق و وظیفه، فشارهای اجتماعی، حسادت‌ها و سوءتفاهم‌ها، سرنوشت ژواکینا و گاسپار را به چالش می‌کشد. ژواکینا پس از جدایی از گاسپار، به صومعه پناه می‌برد تا شاید آرامش بیابد، اما خاطره‌ی عشق و امید به وصال، او را رها نمی‌کند. نامه‌نگاری‌های پنهانی، تلاش برای دیدارهای مخفیانه و امید به آینده‌ای مشترک، بخش مهمی از روایت را شکل می‌دهد. در این میان، نقش خانواده، سنت‌های سخت‌گیرانه، و تضاد میان خواسته‌های فردی و انتظارات اجتماعی، فضای داستان را پرتنش و عاطفی می‌کند. سرانجام، داستان با فراز و نشیب‌های احساسی و اجتماعی، تصویری از عشق، رنج و انتخاب‌های دشوار در جامعه‌ای سنتی ارائه می‌دهد.

چرا باید کتاب پری دریایی را بخوانیم؟

پری دریایی با روایت عاشقانه‌ای پرکشش و فضاسازی تاریخی دقیق، فرصتی برای آشنایی با پرتغال قرن هجدهم و مناسبات اجتماعی آن دوران فراهم می‌کند. این کتاب، علاوه‌بر داستانی پرهیجان، به موضوعاتی چون نقش زنان، فشارهای اجتماعی، تضاد میان سنت و مدرنیته و تأثیر ساختارهای طبقاتی بر سرنوشت افراد می‌پردازد. شخصیت‌پردازی عمیق و توصیف‌های جزئی‌نگرانه، خواننده را به دل زندگی شخصیت‌ها می‌برد و امکان همدلی با دغدغه‌ها و احساسات آن‌ها را فراهم می‌کند. همچنین، روایت نامه‌نگاری‌ها و کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها، ابعاد انسانی و روان‌شناختی داستان را برجسته می‌سازد. این اثر برای کسانی که به رمان‌های تاریخی، عاشقانه و اجتماعی علاقه دارند، تجربه‌ای متفاوت و تأمل‌برانگیز خواهد بود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان رمان‌های عاشقانه و تاریخی، پژوهشگران فرهنگ و جامعه پرتغال، و کسانی که دغدغه‌ی نقش زنان، سنت‌ها و کشمکش‌های طبقاتی را دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین به دوستداران روایت‌های پرجزئیات و شخصیت‌پردازی‌های عمیق توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب پری دریایی

«در آن دوران، کرۀ زمین با نظمی که اخترشناسان تعیین کرده بودند، به دور خورشید می‌چرخید. مردمِ خوشبختی که در آن روزگار می‌زیستند، می‌توانستند به اخترشناسان اعتماد کنند. دانشمندان نیز می‌توانستند بدون واهمه، مسئولیت فرا رسیدن به‌موقعِ فصل‌ها را بر عهده بگیرند. هر کس که با نگاهی به تقویم، در ماه مه لباس تابستانی می‌پوشید، می‌توانست با جامه‌هایی از پارچه‌های خنک کتان یا نخی به خیابان برود و مطمئن باشد به‌خاطر سرمای ناگهانی، سرماخورده، با عطسه‌های پیاپی به خانه باز نخواهد گشت. مردم به دانشمندان اعتماد داشتند، دانشمندان به علم، و علم به تکرار پدیده‌ها. اما پس از آن دوران، سامانه‌های افلاک به هم ریختند. افراد بسیار مذهبی می‌ترسند که این بی‌نظمی به پایان جهان ختم شود. دیگرانی که منطقی‌تر می‌اندیشند، مدعی‌اند بی‌نظمی فصل‌ها ناشی از عللی است که پس از دوره‌ای نامعلوم، از میان خواهد رفت. هنوز کسی به این فکر نیفتاده است که شاید بخارهای مداوم کوره‌ها و نیروی الکتریکی که فضا را اشباع کرده، بر جوهر جامدات و مایعاتِ سازندۀ ماشین آسمانی تأثیر گذاشته باشد. شاید این‌ها نحوۀ تأثیرگذاری‌شان را بر زمین تغییر داده باشند. اگر دانشمندی حوصله داشت تا عمق این فرضیۀ بدیع مرا اثبات کند، آنگاه ما نیز متقاعد می‌شدیم که تمدنِ دود و سیم‌های برق، سرانجام بهار را به‌کلی نابود خواهد کرد. در عوض، این ویرانگرانِ هوشمندِ شادی‌های ماه مه ما، حتماً بخاری‌های راحتی برای استفادۀ ما در ماه ژوئیه اختراع می‌کردند.»