کتاب زیر ایوان ماه

کتاب الکترونیکی «زیر ایوان ماه» نوشتهٔ فرزانه صفایی فرد در انتشارات شقایق چاپ شده است. این کتاب به زخم‌ها و عقده‌هایی که در زندگی انسان تأثیر می‌گذارند، می‌پردازد و داستان چهار شخصیت اصلی را روایت می‌کند که زخم‌هایشان آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. فرزانه صفایی فرد پیش از این با کتاب کلاف برندهٔ جایزهٔ لیلی شد.

درباره کتاب زیر ایوان ماه

رمان «زیر ایوان ماه» نوشتهٔ فرزانه صفایی فرد، به بررسی زخم‌های روحی و روانی انسان‌ها می‌پردازد که در زندگی آیندهٔ آن‌ها نیز تأثیرگذار است. این کتاب داستان چهار شخصیت اصلی به نام‌های بهی، فلور، کاوه و فرهاد را روایت می‌کند که هر کدام با زخم‌های خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند و این زخم‌ها آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد. نویسنده با قلمی شیوا و تعلیقی هنرمندانه، خواننده را تا انتهای داستان با خود همراه می‌کند. این رمان در سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات شقایق منتشر شده است.

کتاب زیر ایوان ماه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای علاقه‌مندان به رمان‌های عاشقانه مناسب است.. این کتاب را می‌توانید از طاقچه دریافت کنید.

بخشی از کتاب زیر ایوان ماه

«هنگامه هنوز ایستاده بود و نگاهم می‌کرد. چه گفته بود؟ شاید توی دلش به دیوانگی‌ام می‌خندید. شاید هم ناسزا حواله‌ام می‌کرد که پول بی‌زبان دست چه آدم بی‌شعوری افتاده که خوشی زیر دلش زده و هی باطری‌های سالم ساعت‌ها را عوض می‌کند. آن هم نه یکی و دو تا، درست سیزده ساعت، به اندازهٔ سیزده سال نحس... البته این دختر بیشتر در عوالم خودش سیر می‌کرد تا درگیر قضاوت حال‌واحوال دیگران شود.

آن‌قدر جلو رفتم که صورتم تا صفحهٔ سفید ساعت فقط یک وجب فاصله داشت. با نگاهم حرکت عقربهٔ ثانیه‌شمار را یک دور کامل دنبال کردم. یک عمر بود که باطری ساعت‌ها را عوض می‌کردم بلکه یک‌بار ایراد از آن‌ها باشد و... نبود. هیچ‌وقت عیب از باطری ساعت‌ها نبود. مرض از زمان بود، از حال‌واحوال من و گردش روزگار.

پشت به ساعت، سمت انتهای سالن راه افتادم. هنگامه هنوز سر جایش ایستاده بود. راستی چه گفته بود؟ همه‌اش دو ماه بود که به اینجا آمده و جایگزین فتانهٔ احمق شده بود که دخترش را انداخت زیر دست‌وپای آن مردک لاشخورصفت بی‌همه‌چیز... خوب کردم اخراجش کردم تا حساب کار دستش بیاید. فراموش کرده بود که فلور با آدم‌های احمق مراوده‌ای ندارد!

«هرکی با فلور درافتاد ورافتاد!» جهانگیر می‌گفت و می‌خندید. پیرمرد پیزوری! خودش خوب می‌دانست که از فشار زیر کمربندش مقابلم مثل موش می‌شد. موش و موم، توی دست فلور! هه! موش را چه به تسخیر جهان؟!

فضای سالن کم‌کم روشن می‌شد. روشنایی‌اش از نور چراغ‌های آن‌سوی پنجره‌های سرتاسری بود. من، به تاریکی عادت کرده بودم... بعد از جهانگیر و خلاصی از انوار اغراق‌شده در چلچراغ‌های درون عمارت، داده بودم دورتادور ساختمان چراغ‌های پایه‌بلند بگذارند. عمارت مثل شیئی شب‌تاب وسط باغ می‌درخشید و نوری که از پنجره‌ها داخل می‌ریخت تاریکی درون را تعدیل می‌کرد. مقابل پنجره‌ها روی صندلی مخصوصم نشستم. این را هم بعد از جهانگیر داده بودم برایم بسازند. آرام‌آرام حرکتش دادم. منظرهٔ باغ از اینجا دیدنی‌تر بود. آرنج‌هایم را روی دسته‌های صندلی گذاشتم.»