کتاب پمبرلی

کتاب پمبرلی (Pemberley‬) نوشته اما تنت و ترجمه پیمان اسماعیلیان، یک رمان و ادامه‌ی رمان مشهور غرور و تعصب به قلم جین اوستین است. داستان این‌بار زندگی الیزابت و دارسی را پس از ازدواج و در عمارت پمبرلی دنبال می‌کند. نشر شقایق این کتاب را منتشر کرده است. روابط خانوادگی، مسئله‌ی وارث، تنش‌های طبقاتی و حضور دوباره‌ی شخصیت‌های محبوب جین اوستین در مرکز توجه این رمان قرار گرفته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پمبرلی اثر اما تنت

کتاب پمبرلی به قلم اما تنت با تکیه بر جهان داستانیِ رمان غرور و تعصب اثر جسن اوستین نوشته شده است. این رمان زندگی الیزابت بنت و فیتز ویلیام دارسی را پس از ازدواج در عمارت پمبرلی دنبال می‌کند. اما تنت نشان داده است که چگونه شخصیت‌های جین اوستین پس از پایان رسمی رمان، همچنان در ذهن نویسنده و خوانندگان زنده می‌مانند و می‌توان سرنوشتشان را در سال‌های بعد تصور کرد. مترجم در مقدمه، هم از کارنامه‌ی ادبی اما تنت می‌گوید و هم از علاقه‌ی جین اوستین به شخصیت‌هایش و نامه‌هایی که در آن‌ها از زندگی بعد از ازدواجِ قهرمانانش به‌شکلی طنزآمیز حرف زده است.

رمان پمبرلی از جایی آغاز می‌شود که الیزابت و دارسی یک سال است ازدواج کرده‌اند و در پمبرلی زندگی می‌کنند؛ همچنین جین و بینگلی در ملکی در یورک‌شایر ساکن شده‌اند. در این رمان، هم فضای آشنای لانگ‌بورن، مریتون، روزینگز و خانه‌های قدیم بازمی‌گردد و هم مسئله‌های تازه‌ای مثل تأخیر در بارداری الیزابت، بحث وارث پمبرلی، دعوت‌های کریسمس، مجلس رقص سال نو و ورود مهمانان ناخوانده. این رمان چهار بخش و ۴۲ فصل دارد.

خلاصه داستان پمبرلی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

رمان پمبرلی از جایی شروع می‌شود که رمان غرور و تعصب تمام شده است. الیزابت حالا بانوی پمبرلی است و یک سال از ازدواجش با دارسی گذشته، اما هنوز باردار نشده است. این همین موضوع در کنار مسئولیت‌های تازه‌ی او در اداره‌ی عمارت، کارگران و مستأجران، او را درگیر نگرانی و احساس بدهکاری به شوهرش کرده است. همزمان، مرگ آقای بنت، اسباب‌کشی خانم بنت به مریتون، وضعیت شارلوت و آقای کالینز در لانگ‌بورن، بارداری شارلوت و نیز زندگی جین و بینگلی در بارلو، شبکه‌ای از روابط خانوادگی را شکل می‌دهد که دوباره به‌سوی پمبرلی کشیده می‌شود.

دعوت کریسمس، مجلس رقص سال نو، احتمال حضور لیدیا و ویکهام و فرزندانشان و مسئله‌ی وارث احتمالی پمبرلی (استاد روپر) تنش‌های تازه‌ای می‌آفریند. کتاب حاضر در مرکز همه‌ی این رویدادها به احساسات متناقض الیزابت، عشق و تردیدهایش و تلاش او برای یافتن تعادل میان نقش همسر، بانوی عمارت و دختر خانواده‌ی بنت می‌پردازد.

چرا باید کتاب پمبرلی را بخوانیم؟

رمان پمبرلی فرصتی است برای بازگشت به جهان رمان مشهور غرور و تعصب و دیدن اینکه پس از پایان خوش آن رمان چه بر سر الیزابت، دارسی و دیگران می‌آید. این کتاب روابط خانوادگی، فشارهای طبقاتی، مسئله‌ی وارث و نقش تازه‌ی الیزابت به‌عنوان بانوی پمبرلی را با جزئیات نشان داده و تصویر پیچیده‌تری از عشق، ازدواج و مسئولیت ارائه کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب حاضر به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان غرور و تعصب نوشته‌ی جین اوستین و شخصیت‌های آن دلبسته بوده‌اند. همچنین کتاب حاضر به دوستداران ادبیات داستانی انگلستان و قالب رمان عاشقانه توصیه شده است.

درباره اما تنت

اما تنت (Emma‬ Tennant) با نام کامل اما کریستینا تنت در ۲۰ اکتبر ۱۹۳۷ به دنیا آمد و در ۲۱ ژانویه‌ی ۲۰۱۷ درگذشت. او رمان‌نویس و ویراستاری انگلیسی با ریشه‌ی اسکاتلندی بود که به‌خاطر رویکرد پست‌مدرن در داستان‌نویسی‌اش شهرت داشت؛ رویکردی که اغلب با عناصر خیال، جادو و بازآفرینی آثار کلاسیک همراه می‌شد. او در لندن به دنیا آمد و سال‌های جنگ جهانی دوم را در عمارت گوتیک‌نمای خانوادگی‌شان گذراند؛ جایی که خود آن را عجیب‌ترین مکان ممکن توصیف می‌کرد و تا ۹سالگی دنیای دیگری را نمی‌شناخت. خانواده‌اش اغلب غایب بودند و این تجربه‌ی کودکی همراه با زندگی میان لندن و اسکاتلند، بعدها در آثارش به‌شکل علاقه‌ی دائمی به دوگانگی، خیال و فضاهای گوتیک بازتاب یافت.

اما تنت در مدرسه‌ی دخترانه‌ی سنت‌پال تحصیل کرد، اما در ۱۵سالگی آنجا را ترک کرد و مدتی در مدرسه‌ای در آکسفورد زبان و تاریخ هنر خواند و یک سال را نیز در پاریس و موزه‌ی لوور گذراند. او کار حرفه‌ای خود را به‌عنوان نویسنده‌ی سفر برای مجله‌ی Queen و سپس ویراستار در Vogue آغاز کرد و نخستین رمانش، «رنگ باران»، را با نام مستعار کاترین آیدی منتشر کرد؛ نامی که به‌گفته‌ی خودش با کمک صفحه‌ی ویجا انتخاب شده بود. واکنش تند یکی از داوران جایزه‌ی فورمنتور به این کتاب باعث شد مدتی دچار انسداد نویسندگی شود، اما سرانجام در سال ۱۹۷۳ با انتشار «زمان شکاف» بازگشت و پس از آن جریان نوشتن برایش متوقف نشد.

او بین ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ سردبیر مجله‌ی ادبی Bananas بود و به معرفی نویسندگان جوان کمک می‌کرد. آثار اما تنت بسیار متنوع هستند؛ از تریلر و فانتزی تا ادبیات کودک و بازنویسی رمان‌های کلاسیک. او دنباله‌ها و بازخوانی‌های فمینیستی و خیال‌گونه‌ای بر آثار مشهور نوشت؛ ازجمله ادامه‌ای بر رمان غرور و تعصب با عنوان «پمبرلی» و بازآفرینی داستان دکتر جکیل و آقای هاید در قالب کتاب «دو زن از لندن».

این نویسنده خود را عروسک‌گردان و فمینیست می‌دانست. او در سال‌های پایانی زندگی، آثار زندگی‌نامه‌ای نوشته و در «دفترهای سوخته» به رابطه‌اش با تد هیوز اشاره کرده است. اما تنت در طول زندگی‌اش کتاب‌های فراوانی نوشت و خود را نویسنده‌ای پرکار دانست که زندگی‌اش بیش از هر چیز حول نوشتن می‌چرخید. او در ۷۹سالگی در لندن بر اثر نوعی آلزایمر درگذشت، اما میراثش به‌عنوان نویسنده‌ای خلاق، جسور و بازآفرینِ آثار کلاسیک باقی ماند.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

کتاب پ‍م‍ب‍رل‍ی‌ با ت‍رج‍م‍ه‌‌ی پ‍ی‍م‍ان‌ اس‍م‍اع‍ی‍ل‍ی‍ان‌ خ‍ام‍ن‍ه‌ توسط نشر آب‍ن‍وس‌ (۱۳۷۳) و نیز با عنوان «پ‍م‍ب‍رل‍ی‌: ادام‍ه‌ "غ‍رور و ت‍ع‍ص‍ب‌" اث‍ر ج‍ی‍ن‌ آس‍ت‍ی‍ن‌» و با ترجمه‌ی ه‍ادی‌ ع‍ادل‍پ‍ور توسط نشری به نام همین مترجم (۱۳۷۳) روانه‌ی بازار کتاب ایران شده است.

بخشی از کتاب پمبرلی

«پس از آن‌که الیزابت مراتب لطف و سخاوت هدیه دارسی را از جورجیانا شنید، نخستین آرزویش یافتن او و تشکر از وی بود. چقدر به احساسات الیزابت حساس بود، چقدر از احساس فقدان پدرش، که آن همه بر مرگش اشک ریخته و پریشان شده بود، آگاهی داشت. دارسی غصه و اندوه او را دیده، اما از سر نکته‌سنجی و فراست، کلامی درباره‌اش سخن نگفته بود و این مطلب را تنها اکنون درمی‌یافت ـ چقدر در جاودان ساختن نام آقای بنت، با حک کردن نام و سخن نغز مورد علاقه‌اش در پمبرلی، ظرافت طبع به‌خرج داده بود!

الیزابت برای به یادآوردن آن زمان که تنها با یک حرکت دارسی متغیر شده بود، سخت تحت فشار بود. او تصمیم گرفت پیش‌داوریش را ـ که در آن هنگام تقریباً تسلیم‌ناپذیر می‌نمود ـ دربارهٔ خانواده‌اش و آن دوستان که دارسی پیش از دیدن او می‌شناختشان، یعنی خواهران چارلز بینگلی کنار بگذارد. او باید اظهارات چندباره دوشیزه بینگلی را، مبنی بر این‌که اگر یک تصویر تمام قد از خانم بنت و پیشینیانش در تالار تصاویرِ پمبرلی نصب گردد، نمای خوبی خواهد داشت، به فراموشی می‌سپرد؛ و حتی آهنگ بیان آن پیشنهاد موذیانه را نیز از خاطرش می‌زدود.»