کتاب شکست بخور، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور

کتاب شکست بخور، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور نوشتهٔ پما چودرون و ترجمهٔ رحمت الله قائمی است. انتشارات میلکان این کتاب را منتشر کرده است. این اثر دربردارندهٔ پندهای خردمندانه برای پیش رفتن به سوی ناشناخته‌ها است. نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شکست بخور، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور

کتاب شکست بخور، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور در دو بخش نگاشته شده است. بخش اول این کتاب متن سخنرانی مراسم فارغ‌التحصیلی در دانشگاه ناروپا، ۲۰۱۴ است و بخش دوم گفت‌وگوی پما چودرون و تمی سایمون دربارهٔ شکست است. این کتاب کتابی در حوزهٔ روان‌شناسی و خودپروری است. همانطور که از عنوان کتاب پیداست، موضوع اصلی آن، موفقیت و جزء جدایی‌ناپذیر آن، یعنی شکست است. نویسنده معتقد است که نباید از شکست ترسید، زیرا ترس از آن باعث می‌شود که در راه دلخواه خود قدم نگذاریم و همواره درجا بزنیم. چودرون ، شکست را نه تنها فرصتی برای رسیدن به موفقیت‌های بزرگ‌تر می‌داند، بلکه از تجربیات شخصی خود نیز در کتاب بهره می‌برد تا این موضوع را برای خواننده ملموس سازد. وقتی از شکست نترسید، می‌توانید گام‌های بلندتری بردارید که شما را به رویاهایتان نزدیک‌تر می‌کند. درست در لحظه‌ای که فکر می‌کنید همه‌چیز تمام شده و شما یک شکست‌خورده‌اید، دریچه‌ای در ذهن شما باز می‌شود که از طریق آن می‌توانید بهتر و منسجم‌تر از قبل تصمیم بگیرید و عمل کنید. نویسنده معتقد است که همه ما انسان‌ها زمانی که در تنگنا قرار می‌گیریم و شکست می‌خوریم، به معنای واقعی زندگی پی می‌بریم و به بلوغی دست می‌یابیم که منجر به درک بهتر ما می‌شود. این نویسنده در نگارش کتاب خود تجربیاتش را با مخاطب به اشتراک گذاشته است. 

خواندن کتاب شکست بخور، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران آثاری در باب موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شکست بخور، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور

«تمی سایمون: من واقعاً به این روش‌ها علاقه دارم، چون تصور می‌کنم ما خیلی سریع وارد مرحلهٔ «من آدم مزخرفی هستم. این تقصیر من است» می‌شویم. وقتی مقصر دانستنِ دیگران به‌عنوان کسانی که در این شکست سهیم بوده‌اند تمام می‌شود، نوبت «من و تقصیر من» می‌رسد. مردم بسیار به خودشان سخت می‌گیرند و همیشه سعی می‌کنند از شیوهٔ خراب‌کاری‌شان در موقعیتی خاص رمزگشایی کنند. برای همین،‌ کنجکاوم که بدانم چطور می‌توان این میل را در دَم از بین برد تا بتوان برگشت، مسئله را دقیق‌تر بررسی کرد و به آنچه در لایه‌های زیرین قرار دارد پی برد.

پما چُدرُن: خب، قبل از هر چیز، همیشه در لایه‌های زیرین، چه دیگران را مقصر بدانیم و چه خودمان را، احساس وحشتناک «حالم خوب نیست» نهفته است. هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند بیان کند که این احساس واقعاً تا چه حد بد است. سال‌هاست که دربارهٔ این احساس کنجکاوم. وقتی به این احساس می‌رسم، متوجه می‌شوم که احساسی شبیه ترسِ بسیار و این دلهره است که چیز وحشتناکی در حال رخ‌دادن است. بسیار ناگوار و ترسناک است و برایش نوشدارویی وجود ندارد. اما تصور می‌کنم که نگاه ما خیلی مهم است. منظورم از نگاه طرزفکر شخص است. باید به این طرزفکر بچسبید که هیچ مشکلی در شما وجود ندارد، شما خوب هستید، شما می‌توانید اجازه بدهید این احساسات بروز پیدا کنند، و همان‌طور که ترونگپا رینپوچ می‌گفت، می‌توانید «به‌سوی نقاط دردناک پیش بروید.»

این نگاه به‌جای «روبرگرداندن»، از «روکردن» سخن می‌گوید. اما روشی در اختیارتان قرار نمی‌دهد. مسئلهٔ اصلی این است که به خود اجازه بدهید کنجکاو شوید و به‌جای گریختن از احساسات بد، آنچه در شما ایجاد اشتیاق می‌کند پیدا کنید و به‌سوی آن بروید.

این‌که هریک از ما چطور می‌توانیم به‌اصطلاح به شیوهٔ خودمان از پسِ انجام‌دادن این کارها بربیاییم جالب است. این برای من یکی از مثال‌های بزرگ نیکیِ بنیادین است. به این ترتیب وقتی با نیکیِ درون‌زاد خود در تماس هستیم، سؤال اصلی این نیست که «چطور می‌توانم از این موقعیت وحشتناک خارج شوم»، بلکه این است: «چطور می‌توانم با گشودگی با این موقعیت مواجه شوم؟»

ضمناً باید بگویم که ترونگپا رینپوچ هیچ‌وقت روش‌هایی در اختیارمان قرار نداد که چند مرحلهٔ مشخص مثل یک، دو، سه داشته باشند. واقعاً تنها روشی که یاد گرفتیم شاماتها ـ ویپاسانا۱۶، مدیتیشن در حالت نشسته، مدیتیشن تنفسی و تونگلن بود. اما این‌ها روش‌هایی گام‌به‌گام نیستند که وقتی احساس بدی به خودمان داریم یا اوضاع بر وفق مرادمان نیست، با آن‌ها از احساسات بد رها شویم. مردم خودشان به اندازهٔ کافی خردمند هستند که بتوانند مسئله را حل کنند، و همین موضوع مولدِ مقدار زیادی اعتمادبه‌نفس است؛ همین که می‌فهمی خودت از پسِ حل مسئله برمی‌آیی.»