کتاب دانشنامه اساطیری جانوران و اصطلاحات وابسته

کتاب دانشنامه اساطیری جانوران و اصطلاحات وابسته نوشتهٔ خسرو قلی زاده است. بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه این کتاب را منتشر کرده است. کتاب حاضر از مجموعهٔ «هزاره‌های دنیای باستان» است.

درباره کتاب دانشنامه اساطیری جانوران و اصطلاحات وابسته

خسرو قلی زاده در کتاب دانشنامه اساطیری جانوران و اصطلاحات وابسته بیان کرده است که در زمینهٔ دانشنامهٔ اساطیری جانوران، تألیف مستقلی انجام نشده است. با مطالعهٔ آثار موجود در حوزه‌های نزدیک به این موضوع، مشخص می‌شود که دانشمندان غربی، بیش‌تر به موضوع جانوران در اساطیر و باورها و افسانه‌های خود توجه کرده‌اند، اما این آثار برای بررسی نقش جانوران در اساطیر ایرانی چندان سودمند نیستند. شاید در این میان بتوان از یک اثر مفید نام برد و آن اسطوره‌شناسی جانوران، تألیف «آنجلو دوگوبرناتیس» بود که در این کتاب به آن پرداخته شده است.

در این اثر می‌خوانید که سگ اولین حیوانی است که در حدود ۱۵۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ قبل از میلاد در اروپا و بین سال‌های ۱۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰ قبل از میلاد در خاور میانه اهلی شد. بز بین سال‌های ۷۵۰۰ تا ۷۰۰۰ ق‌ میلادی، گوسفند حدود ۶۵۰۰ قبل از میلاد، گاو در حدود ۶۵۰۰ تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد و به عقیدهٔ برخی ۷۲۰۰ قبل از میلاددر ایران و کردستانِ عراق و پاکستان، خر ۳۰۰۰ قبل از میلاد، گربه بین ۳۵۰۰ تا ۲۰۰۰ قبل از میلاد، شتر یک‌کوهانه حدود ۳۰۰۰ قبل از میلاد و اسب در حدود ۳۰۰۰ قبل از میلاد در ایران اهلی شدند. اگر می‌خواهید اطلاعات بیشتری در این حوزه بدانید، کتاب حاضر را بخوانید.

خواندن کتاب دانشنامه اساطیری جانوران و اصطلاحات وابسته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزه‌های اساطیری و تاریخ پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دانشنامه اساطیری جانوران و اصطلاحات وابسته

«باستان‌شناسان تأیید می‌کنند که مردم ساکن در داخل استپ‌های آسیا، در اواسط هزارهٔ دوم ق‌م (که ایرانیان باستان نیز جزو آن‌ها هستند) در اساس اسب‌سوارانی گله‌پرور بودند. در مکانی که احتمالاً محل استقرار ایرانیان بود، در کنار رودخانهٔ سین‌تشته(sin tashta) در جنوب ناحیهٔ چلیابینسک، در دامنهٔ شرقی کوه‌های مرکزی اورال، ساکنین آن در حدود ۱۵۰۰ ق‌م، گوسفند، تعداد کمی بز، گاو و اسب برای کشیدن گاری نگاه می‌داشتند. این مردم به احتمال زیاد برای ادامهٔ حیات خود به فراورده‌های دامی محتاج بودند و به‌نظر می‌رسد که در کنار این احشام زندگی می‌کردند و به این وابستگی دوطرفه اشراف داشتند. به همین دلیل به جامعهٔ خود به‌عنوان یک جامعهٔ دوطبقه، متشکل از چهارپا و انسان می‌نگریستند(Boyce, ۱۹۹۶, p. ۸۱). سین‌تشته به‌عنوان اولین مکان استقرار اقوام آریایی، جامعه‌ای است که شغل اصلی ساکنانش دامداری و شکار بود. از دیگر خصوصیات شگفت‌انگیز این جامعه بقایای جانوران بی‌شماری است که بر سر قبرها قربانی می‌کردند. در آن میان به‌ندرت استخوان حیوانات وحشی را می‌توان یافت. این نکته ثابت می‌کند که از نظر مردم آن روزگار (از جمله هندو ایرانیان) تنها آن پیشکش یا قربانی‌ای مقبول درگاه خدایان بود که از ثروت شخصی نذر شود. به همین سبب فرهنگ شبانی در میان آنان عنصر غالب بود و کم‌تر نشانی از کشاورزی در آن می‌بینیم. گاهان دقیقاً چنین جامعه‌ای را به تصویر کشیده است (نیبرگ، ۱۳۸۳، صص ۵۵ و ۲۰۳). در چنین شرایطی انسان و چهارپا همراه و هماهنگ باهم جامعه‌ای آرمانی را تشکیل می‌دادند. چهارپا به انسان انواع خیر و برکات را (اعم از شیر و گوشت، پوست، چرم و پشم و غیره) می‌رساند. در مقابل، احترام و سپاس فراوان آدمی را دریافت می‌کرد. زندگی آریایی عصر اوستا چنان با چهارپا آمیخته بود که انسان برای او نیز همانند خودش قائل به‌وجود »روان« شد (گاهان، یسن ۲۹).»