کتاب رویارونشینان

کتاب رویارونشینان نوشتهٔ مجتبی اعتمادی نیا است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این کتاب سه گفتار در باب آرا و اندیشه‌های سیمون وی ارائه داده است.

درباره کتاب رویارونشینان

مجتبی اعتمادی نیا در کتاب رویارونشینان سه گفتار در باب آرا و اندیشه‌های سیمون وی ارائه داده است. مقالهٔ نخست این مجموعه با عنوان «الهیات محنت» با مروری بر مواضع الهیاتی مهم سیمون وی، می‌کوشد به تبیین روشنی از نظرگاه نامتعارف و عمیق و به شدت صادقانهٔ این متفکر پرنبوغ قرن بیستم دست یابد. مقالهٔ دوم با عنوان «جهان فراکانتی» با تکیه بر محتوای مشهورترین کتاب اوسپنسکی، «ارغنون سوم»، به بررسی مفهوم زمان و مکان از منظر او معطوف است. اوسپنسکی به منظور ادامه و تعمیق نظرگاه کانت دربارهٔ زمان و مکان، ضمن پذیرش ماهیت ذهنی و توهمی زمان و مکان و ادراک ناقص انسان‌ها از تمامیت مکان، احساسِ زمان را ناشی از محدودیت قوای ذهنی انسان در ادراک بعد چهارم مکان می‌داند. مقالهٔ سوم با عنوان «روایتی نوسنت‌گرایانه از رابطهٔ علم و دین» به بررسی و گزارش محتویات کتاب ازدواج حس و روح اثر کن ویلبر معطوف است. او در این اثر با شیوهٔ بیانی که به ادعای او نزد مدافعان علم و دین پذیرفته است، در پی ارائهٔ راهکاری برای آشتی معقول علم و دین و اتحاد دوبارهٔ آن‌ها در ساختاری منسجم است. مجتبی اعتمادی نیا همچنین در مؤخره‌ای با عنوان «در باب رویارونشینی و زندگی اصیل»، با الهام از شیوهٔ حیات فکری و عملی این سه متفکر، کوشیده است دربارهٔ مؤلفه‌های زندگی اصیل و رابطهٔ آن با مفهوم رویارونشینی تأمل و بررسی کند. همچنین تلاش کرده است براساس این بررسی، آرمان سقراطیِ «زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد» را از منظری تازه بازخوانی و بازاندیشی کند.

خواندن کتاب رویارونشینان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رویارونشینان

«ویلبر مدعی است با مقدماتی که او فراهم آورده، امکان هم‌زیستی مسالمت‌آمیز سه‌گانهٔ بزرگِ علم و هنر و اخلاق در زیر سقفی واحد مهیا شده است. این کار که با بهره‌گیری از روش‌شناسی علم و تجربه‌گرایی عمیق یا کامل انجام می‌شود، قلمرو «من» و «ما» و «آن» را بدون درافتادن در ورطهٔ تقلیل‌گرایی، در طرحی یکپارچه ترسیم خواهد کرد.

وی می‌کوشد با احصای علوم مرتبط با هریک از بخش‌های نمودار چهاروجهی هستی (فردی‌درونی، فردی‌بیرونی، جمعی‌درونی و جمعی‌بیرونی) بر ضرورت، اهمیت، تمایز، اعتبار و درعین‌حال هماهنگی و یکپارچگی آن‌ها تأکید کند. به این ترتیب، اسلوبی یکسان (تجربه‌گرایی ملتزم به مراحل سه‌گانهٔ پژوهش علمی) با سیطره بر ساحت‌های مختلف هستی، حقایقی متنوع در اختیار بشر قرار می‌دهد.

در میان بخش‌های چهارگانهٔ نمودار یادشده، چپ فوقانی که ناظر به ساحت درونی‌فردی است، همان بخشی است که در تفکر سنتی، زنجیرهٔ بزرگ وجود لقب یافته است؛ اما در تفکر حِکمی سنتی عقیده بر این بود که زنجیرهٔ بزرگ وجود، همهٔ ساحات مختلف هستی را در بر دارد. ولی اکنون ما از رهگذر تمایزاتی که ره‌آورد ثمربخش مدرنیته به شمار می‌رود، دریافته‌ایم که زنجیرهٔ بزرگ وجود، تنها یک‌چهارم از واقعیت را به ما نشان می‌دهد. در چنین وضعیتی طبیعی است که این مدعای فربه تفکر سنتی درخصوص زنجیرهٔ بزرگ وجود، با هجوم ویرانگر دانش‌های مدرن نظیر بیولوژی، زبان‌شناسی، هرمنوتیک، نمادشناسی، مردم‌شناسی و جامعه‌شناسی که در ساحت‌های دیگر هستی به ظهور و بالندگی رسیده‌اند، مواجه شود. اما واقعیت این است که اگر این تفکر سنتی در قلمرو خود (چپ فوقانی) باقی بماند و مدعای تمامیت‌خواهی را از سر فرونهد، می‌تواند در کنار سایر قلمروها و علوم متناظر با آن‌ها از اعتبار و یافته‌های خود دفاع کرده و تعاملی ثمربخش با آن‌ها برقرار کند.

ویلبر عقیده دارد که با ارائهٔ ترکیبی یکپارچه از زنجیرهٔ بزرگ وجود به عنوان هستهٔ مشترک ادیان پیشامدرن و سه‌گانهٔ بزرگ به عنوان گوهر مدرنیته، توانسته است علم و دین را به نحوی مسالمت‌آمیز در کنار یکدیگر بنشاند. در این طرح با طی مراحل سه‌گانهٔ دستیابی به دانش معتبر، یکپارچه‌سازی نمودار چهاروجهی هستی یا هولارکی بزرگِ وجود تحقق خواهد یافت.»