کتاب مواعظ

کتاب مواعظ نوشتهٔ مایستر اکهارت و ترجمهٔ مجتبی اعتمادی نیا است. نشر آن سو این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی مضامین عرفانی.

درباره کتاب مواعظ

کتاب مواعظ که بر اساس گزینش و برگردان انگلیسی «کلود فیلد» ارائه شده، ترجمهٔ بخش‌هایی است از یکی از مهم‌ترین و اثربخش‌ترین آثار عرفانی مایستر اکهارت؛ عارف نامدار آلمانی. اندیشه‌های مایستر اکهارت در ایران اغلب با عارف برجستهٔ غرب عالم اسلام، ابن عربی مقایسه شده است. پژوهش‌های دانشگاهی، مخاطبان ایرانی را با نام مایستر اکهارت و اندیشهٔ او آشنا کرده است، اما به‌ندرت ترجمه‌هایی از آثار او به پارسی منتشر شده است. این کتاب در ۷ بخش نوشته شده است.

خواندن کتاب مواعظ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ عرفان و مسیحیت پیشنهاد می‌کنیم.

درباره مایستر اکهارت

مایستر اکهارت (۱۲۶۰ - ۱۳۲۷) که از او با عنوان «پدر تفکر آلمان» یاد می‌شود، راهب و واعظی از سنّت دومینیکن‌ها و یکی از ژرف‌اندیش‌ترین الهی‌دانان مسیحی و نام‌آورترین عارفان قرون وسطی به شمار می‌رود که به‌واسطهٔ کسب مقام استادی الهیات در دانشگاه پاریس، از او با لقب «مایستر» (استاد) یاد شده است. مایستر اِکهارت یکی از تحول‌خواهانی است که با وجود برخورداری از پیشینهٔ تربیت فلسفی و کلامی، فلسفی‌اندیشی‌ها و مساعیِ متکلمانهٔ عالمان مسیحی قرون وسطی را که غالباً تحت‌تأثیر جدی آموزه‌های ارسطو قرار داشت، در راستای آرمان اصلی مسیحیت که به‌باور او وصال الهی و ادراک یگانگی و وحدت روح با خداوند است، به شمار نمی‌آورد؛ ازاین‌رو از پسِ نظرگاهی عرفانی که وابستگی‌های بنیادینی با آموزه‌های نوافلاطونیان دارد، در پی درانداختن طرحی نو در فهم و تفسیر عمیق و راستین مسیحیت بود.

بخشی از کتاب مواعظ

«لطف و برکت از جانب خداوند است و در ژرفای روحی مؤثر می‌افتد که نیروهای خویش را به کار گرفته است. این فروغی است که می‌پراکند تا در پرتو هدایت روح الهی خدمت گزارد. نور الهی در روح نَفاذ می‌یابد و آن را ورای غوغای اشیای فانی رفعت می‌بخشد تا در خداوند آرام یابد. روح پیش رفتن نتواند مگر با همراهی نوری که همانند هدیهٔ ازدواج از جانب خداوند افاضه شده است، عشق، تشبّه به خداوند را در روح تسرّی می‌بخشد. آرامش، آزادی و سعادت همهٔ ارواح منوط به استقامت آنان در [راستای] ارادهٔ خداوند است. روح در مسیر چنین اتحادی با خداوند که [اصولاً] برای آن آفریده شده، پیوسته در تلاش است. آتش، چوب را مشابه خویش می‌سازد و هرچه باد شدیدتر بوزد، آتش شعله‌ورتر می‌شود. حالیا آتش را عشق بینگار و باد را روح‌القدس. هرچه تأثیر روح‌القدس فزونی یابد، آتش عشق فروزان‌تر می‌گردد اما نه به یکباره که به تدریج، همان‌گونه که روح [نیز] به تدریج می‌بالد. نور موجب می‌شود تا گل‌ها و گیاهان ببالند و میوه به بار آورند، در حیوانات زندگی پدید می‌آورد اما در آدمیان سعادت به ارمغان می‌آورد. این ناشی از لطف و برکت خداوند است که روح را رفعت می‌بخشد، چرا که روح اگر در پی آن است تا هرچه بیشتر به خداوند تشبّه جوید، باید از خویش رفعت یابد.

برای آنکه آزدی اخلاقی پدیدار شود، لطف الهی و ارادهٔ بشری باید همراه با یکدیگر به کار افتند. آن‌سان که خداوند نخستین مُحرّک طبیعت است، هم اوست که پدید آورندهٔ انگیزه‌های آزادِ معطوف به خویش (خدا) و همهٔ خوبی‌ها است. لطف الهی، اراده را که هر کاری را با مدد الهی انجام تواند داد رها می‌سازد؛ اراده‌ای که لطف الهی را چنان به کار می‌گیرد که یکی از ابزارهای متعلق به خویش را. بنابراین، اراده از رهگذر عشق، به آزادی دست می‌یابد، اما نه، او خود به عشق بدل می‌شود، چه آنکه عشق، متحد با خداوند است. هر اخلاق راستین اعم از اخلاق باطنی و ظاهری، در عشق، ادراک می‌شود، چرا که عشق، بنیان همهٔ فرامین الهی است.»