کتاب منهای دو

کتاب منهای دو نوشتهٔ ساموئل بنشتریت و ترجمهٔ شهلا حایری است. نشر قطره این نمایشنامهٔ معاصر فرانسوی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب منهای دو

کتاب منهای دو (Moins 2) حاوی یک نمایشنامهٔ معاصر فرانسوی است که شگفتی‌های هستی را مورد ستایش قرار داده و سرشار از امید، شور و زندگی است. این اثر دربارهٔ دو مرد میان‌سال است که بیماری سخت و لاعلاجی گریبانشان را گرفته است. این دو مرد هر لحظه به مرگ نزدیک‌تر می‌شوند. آن‌ها با هم تصمیم می‌گیرند بیمارستان را ترک کنند و از تک‌تک لحظات پایانی زندگیشان لذت ببرند و آخرین روزهای زندگی خود را به گشت‌وگذار بگذرانند. در این سفر هر یک به گذشته و به آرزوهای تحقق‌نیافتهٔ خود نگاه می‌اندازند و حوادث پیش‌بینی‌نشده و طنزآلودی برایشان اتفاق می‌افتد که این نمایشنامه را برای شما شیرین و جذاب می‌کند. این نمایشنامه به قلم ساموئل بنشتریت (Samuel Benchetrit) که ۹ شخصیت دارد، در فرانسه بارها اجرا شده است و طرفداران بسیاری داشته است.

می‌دانیم که نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است. بعضی از نمایشنامه‌ها تنها برای خواندن نوشته می‌شوند؛ این دسته از متن‌های نمایشی را کلوزِت (Closet) نامیده‌اند. از مشهورترین نمایشنامه‌نویس‌های غیرایرانی می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل»، «اوریپید» (یونان باستان)، «شکسپیر»، «هارولد پینتر» (انگلستان)، «مولیر» (فرانسه)، «هنریک ایبسن» (نروژ)، «آگوست استریندبرگ» (سوئد)، «برتولت برشت» (آلمان)، «ساموئل بکت» (ایرلند) و «یوجین اونیل» (آمریکا) اشاره کرد. نام برخی از نمایشنامه‌نویس‌های ایرانی نیز «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی راد»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان»، «علیرضا نادری» و «محمد چرمشیر» بوده است.

خواندن کتاب منهای دو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی معاصر فرانسه و قالب نمایشنامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب منهای دو

«مردی که می‌رقصد:

نه‌خیر.

پل دور می‌شود اما متوقف می‌شود و دوباره به‌طرف زن و مرد می‌رود.

پل: مطمئنین؟... یه زن جوون مو قهوه‌ای خوشگل؟

مردی که می‌رقصد:

بهتون گفتم که نه، حالا دست از سرم بردارین.

پل نزد ژول برمی‌گردد.

ژول: خب چی شد؟

پل: اون نیست.

ژول: اه که گندش بزنه... والاّ خلاص می‌شدیم.

پل: خب حالا تکلیف چیه؟ بریم دنبال یه سالن جشن دیگه بگردیم؟

ژول: نه، من مطمئنم که از اینجا رد شده.

پل: از چی به این نتیجه رسیدی؟

ژول: حس می‌کنم... مطمئنم که دختری که می‌رقصه با مردی که دنبالش می‌گردیم برخورد کرده. (مکث کوتاه) خب، یه نقشه‌ای دارم...

پل: باشه.

ژول: شما مَرده رو دور کنین تا من با دختره برقصم.

پل: باشه. (به‌طرف زن و مرد می‌روند، اما ناگهان پل متوقف می‌شود.) صبر کنین ببینم... چرا باید شما با دختره برقصین؟

ژول: برای اینکه ازش سؤال دارم.

پل: من هم ازش سؤال دارم، یه عالمه سؤال.

ژول: بعدش هم از قضا من خیلی خوب بلدم برقصم.

پل: من هم بدک نیستم، ده‌ها دختر رو چرخوندم، که خیلی‌هاشون هنوز داره سرشون گیج می‌ره.

مکث کوتاه.

ژول: خیلی خب، نوبتی می‌رقصیم و هرکدوم یه سؤال ازش می‌کنیم.

پل: قبول. (به‌طرف مرد و زنی که می‌رقصند می‌روند، اما وسط راه پل ژول را متوقف می‌کند.) صبر کنین.

ژول متوقف می‌شود و رو می‌کند به پل.

ژول: دیگه چی شده؟

پل: کی اول می‌رقصه؟

ژول: خب من چه می‌دونم... حالا چه فرقی می‌کنه؟

پل: خیلی فرق می‌کنه... برای نفر اولیه همیشه آسون‌تره... بعدش هم هیچ دلم نمی‌خواد بعد از شما باشم...

ژول: من هم هیچ دلم نمی‌خواد بعد از شما باشم...

مکث کوتاه.

پل: شیر یا خط؟

ژول: قبول.

پل در جیب پیژامه‌اش دنبال سکه می‌گردد، اما پیدا نمی‌کند.»