بریده‌هایی از کتاب منهای دو

فرقی نمی‌کنه، چیزی که مهمه اینه که دور شیم، و وقت دور شدن بیراهه نریم. آدم وقتی بیراهه می‌ره که بدونه کجا می‌ره، اما از اونجا که خودمون هم نمی‌دونیم کجا می‌ریم پس بیراهه نمی‌ریم.

عشق جسمانیه. (به پل) یعنی چی؟ پل: یعنی اینکه... (مکث) یعنی اینکه قلب آدم‌ها احتیاجی به دخالت ما نداره... خودش کارش رو خوب بلده... قادره ما رو از بین ببره تا به زدن و تپیدن ادامه بده.

مسئله تنها این نیست که به گذشته برگردین تا بفهمین مشکل کجاست... این‌طوری که خیلی راحت بود... نه، باید بفهمین که مشکل کدوم واقعهٔ اندوهناکه... اوایل دنبال گنده‌هاش می‌گردین... تجربهٔ غم‌انگیز گنده...

هرحال معلومه که تو این خونه خیلی عشق نیست. ‫پل: چرا چنین حسی دارین؟ ‫ژول: برای اینکه بوی خونهٔ من رو می‌ده. ‫مکث کوتاه.

پس چرا از نو شروع نکردین با وزنه‌های محکم‌تر و سنگین‌تر؟

تو هیچ‌کدوم... نه اهل خودکشی هستیم و نه عشق... اصلاً اهل هیچ کاری نیستیم... فقط اومدیم اینجا تا از نسیم ملایم و منظرهٔ آب لذت ببریم... ما فقط دو تا پیرمردیم که اومدیم شب گشتی بزنیم... اگر هم کنار دریا بودیم صدای موج‌ها رو گوش می‌کردیم.

کمی صبر کن، صبر کن... ما آرام خواهیم گرفت... ما آرام خواهیم گرفت... ما آرام خواهیم گرفت... ‫تاریک.